Tibetan
ས་གཉིས་ཆར་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡིད་མངོན་གྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་ཤེས་དེ་ཡིད་མངོན་ཡུལ་འཛིན་ནུས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ཆ་ནས་དེའི་བདག་རྐྱེན་དང་། མྱོང་བ་གསལ་རིག་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་ཆ་ནས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་འཇོག་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། དབང་ཤེས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས། །བྱུང་ཞིང་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་། དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཅན། །ཞེས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ངོས་བཟུང་ནས། དེའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ངོས་ཟིན་ན་བདག་རྐྱེན་ངོས་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་རྐྱེན་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལོགས་སུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡིད་མངོན་མི་སྐྱེ་ཞིང་། དབང་མངོན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་བའི་ཚེ་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་དང་གྲངས་མཉམ་པར་ཡིད་མངོན་ཡང་སྐྱེ་བས་དེའི་ཚེ་ཡིད་མངོན་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་ནི་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་གཟུང་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་དུས་སུ་འདས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་གཟུང་དོན་གྱི་རིགས་འདྲ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་གཉིས་ཀའི་གཟུང་དོན་ཡིན་ཏེ། དེས་དམིགས་རྐྱེན་དང་། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོས་བདག་རྐྱེན་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྐྱེ། ཡང་དེས་དམིགས་རྐྱེན་དང་། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་དུས་མཉམ་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པས་བདག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོར། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། དེ་དོན་དེ་མ་ཐག །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱང་ངོ་། །ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་ཡིད་ནི་ཡུལ་གཞན་ཉིད་འཛིན་བྱེད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ། སྐྱེ་བའི་ཚུལ། དེ་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ། སྐྱེ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་དཔྱད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། དབང་མངོན་ལྔ་འགགས་པའི་རྗེས་སུ་ཡིད་མངོན་ལྔ་ཅིག་ཆར་སྐྱེའམ་མི་སྐྱེ། མི་སྐྱེ་ན་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མི་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་ན་གང་ཟག་གཅིག་རྒྱུད་དུ་མར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྐྱེ་ཡང་གང་ཟག་གཅིག་རྒྱུད་དུ་མར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ནང་དུ་ར
Chinese
因为是从两种角度说的缘故。第二，如前所说的，作为意现的增上缘的根识，从其生起意现能取境的方面来说，是它的增上缘；从其生起体验为明觉的方面来说，是它的等无间缘。如《释量论》中说：“根识彼等无间缘，生起”等等。这里也说：“因此根的识，彼等无间缘所生”。因为确定了等无间缘，就认为确定了它的等无间缘就确定了增上缘，所以没有另外说明增上缘的论典。第三，根现识一刹那不生起的时候，意现也不生起；根现识连续生起的时候，意现也与根现识第二刹那及以后数量相同地生起，因此，这时意现的所缘缘不是根现识第一刹那的所取义，因为那在意现的等无间缘的时候已经灭尽了。因为“刹那性故已灭的，义现见是不存在的”。因此，根现识第一刹那的所取义的同类第二刹那，是意现第一刹那和根现识第二刹那两者的所取义，因为它作为所缘缘，根现识第一刹那作为增上缘和等无间缘，由此意现第一刹那生起。又，它作为所缘缘，与根现识第一刹那同时的有色根作为增上缘，由此根现识第二刹那生起。总之，“意也与义”等等。《释量论》中说：“彼义彼等无间，执持者意也是”。这里也说“意是执持其他境”。第二，确定自性，有生起的方式、成立为量、观察生起的状态三种。第一，五根现识灭尽后，五意现同时生起还是不生起？如果不生起，那么从因的差别不能成立果的差别；如果生起，那么将成为一个补特伽罗相续中有多个的过失。如果这样生起，也没有一个补特伽罗相续中有多个的过失，因为在内
English
Because it is explained from two perspectives. Second, as previously stated, the sense consciousness that serves as the dominant condition for mental perception, from the aspect of generating the ability of mental perception to apprehend objects, is its dominant condition; from the aspect of generating experience as clarity and awareness, it is regarded as its immediate condition. As stated in the Pramāṇaviniścaya, "Sense consciousness arises from that immediate condition," and so on. Here also, it says, "Therefore, the consciousness of the senses is produced from that immediate condition." Because the immediate condition is identified, it is considered that identifying its immediate condition identifies the dominant condition, so there is no separate explanation of the scriptures that show the dominant condition. Third, when a single moment of sense perception does not arise, mental perception does not arise; when sense perception arises continuously, mental perception also arises in equal number with the second moment of sense perception and onwards, so at that time, the objective condition of mental perception is not the apprehended object of the first moment of sense perception, because that has already ceased at the time of the immediate condition of mental perception. Because, "Due to being momentary, the meaning of what has ceased is not seen." Therefore, the similar second moment of the apprehended object of the first moment of sense perception is the apprehended object of both the first moment of mental perception and the second moment of sense perception, because it acts as the objective condition, and the first moment of sense perception acts as the dominant condition and the immediate condition, from which the first moment of mental perception arises. Also, it acts as the objective condition, and the physical sense organ simultaneous with the first moment of sense perception acts as the dominant condition, from which the second moment of sense perception arises. In short, "Mind also with meaning," and so on. In the Pramāṇaviniścaya, it says, "That meaning, that immediate, the mind also is what apprehends." Here also, it says, "The mind is what apprehends other objects." Second, establishing the nature, there are three: the manner of arising, establishing it as valid cognition, and examining the state of arising. First, after the five sense perceptions have ceased, do the five mental perceptions arise simultaneously or not? If they do not arise, then the difference in the effect will not be established from the difference in the cause; if they arise, then it will follow that there are multiple streams in one individual. If they arise in this way, there is no fault of having multiple streams in one individual, because internally
Tibetan
ང་རིག་གི་རྒྱུན་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་དབང་མངོན་ལྔ་དང་རྟོག་པ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བའི་ཚེ་གང་ཟག་གཅིག་རྒྱུད་དུ་མར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །འོ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཁ་ནང་བལྟས་ལ་རང་རིག་གི་རྒྱུན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བདེན་པ་ལ་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་བས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གཞན་བཞིན་དུ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་ཏེ་རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་འགོད། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། རྒྱན་གྱིས། གོམས་ལས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ། །འདི་འོ་ཞེས་སོགས་ཤེས་པ་གང་། །མངོན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་ཡིད་མངོན་ནི་གོམས་པའི་དབང་གིས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ་འདིའོ་སྙམ་པའི་བློ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། གསལ་བར་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི་དང་པོར་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག དེ་ནས་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག དེ་ནས་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་སྐྱེ་བ་སོགས་འགོ་དབང་མངོན་གྱིས་འཛིན་ཅིང་། མཇུག་ཡིད་མངོན་གྱིས་བརྟུལ་ལོ་ཞེས་བཞེད། ཁ་ཅིག་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་རྒྱན་གྱི་བཞེད་པར་བཀོད་པ་མི་འཐད་དེ། རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་སྐྱོན་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ལས་རྒྱན་གྱི་བཞེད་པར་གསུངས་པ་དེ་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། འགྲེལ་པར་བཤད་པ་བཀོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཆོག་གིས་དབང་མངོན་གྱི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་མཇུག་ཏུ་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། སྔ་རོལ་དུ་མིན་ཏེ། མིག་གཟུགས་ལ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མིག་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མིག་ཤེས་ཀྱི་མཚན་གཞི་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དེ། ཆོས་མཆོག་ཆུང་བ་ལས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་མིག་གི་བྱ་བ་འདས་པའི་ཚེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། །མིག་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་གཟུགས
Chinese
因为由一个自证的相续所摄持的缘故。否则，如果五根现量和分别同时产生，则会有同一个人成为多个相续的过失。如果有人问：那么“有情是各自的识相续”的说法不是相违吗？答：没有相违。因为向内观察时，是一个自证的相续的缘故。第二，意现量是量，因为对于真实的义，识不错乱地执取的缘故。然而，不能像其他现量一样，以自力引生定解，因为没有相续的缘故。因此，在世间的名言中，不称为量，譬如根识的对境是极微，但在名言中不称为对境一样。第三，记录印度智者的说法之类别，确定合理的方面，以及破除对此的辩论，分为三部分。第一部分中，《庄严经论》中说：“从串习于前而安住，此是等等之识是何，为了现前而于彼，认为是意现量。”意思是说，意现量是凭借串习的力量，对于面前安住的事物，产生“这是什么”的想法，并且是意根所生的，以及具有显现清晰的三个特点。产生的次第是，首先产生一个根现量的刹那，然后产生一个意现量的刹那，然后产生第二个根现量的刹那等等，开始由根现量执取，最后由意现量确定。有些人从《理藏自释》中说：“这被记录为《庄严经论》的观点是不合理的，因为《庄严经论》的注释中没有这样说。”这不能算作过失，因为这是从上师传承的口诀中说是《庄严经论》的观点而记录的，而不是记录注释中所说的。法胜认为，在根现量的相续结束后，才产生一个意现量的刹那，而不是在此之前，因为在眼根与色境相接触的时候，所有显现清晰的识都是眼识，否则，很难找到眼识的体相。法胜小论中说，意意识也是在眼根的作用结束后才现前的。在眼根作用的时候，色。
English
Because it is held by a single continuum of self-awareness. Otherwise, if the five sense consciousnesses and conceptual thought arise simultaneously, there would be the fault of one person becoming multiple continuums. If someone asks: Then isn't it contradictory to say that "sentient beings are each a continuum of consciousness"? Answer: There is no contradiction. Because when looking inward, it is a single continuum of self-awareness. Second, mental direct perception is valid cognition, because it apprehends the true object without the consciousness being mistaken. However, it cannot, like other direct perceptions, generate certainty by its own power, because it lacks a continuum. Therefore, in worldly terminology, it is not called valid cognition, just as the object of sense consciousness is atoms, but in terminology it is not called an object. Third, record the categories of Indian scholars' explanations, determine the reasonable aspects, and refute the debates on this, divided into three parts. In the first part, the Ornament says: "From habituation, what is the knowledge that abides in front, 'this is,' etc., for the sake of manifesting it, it is considered mental direct perception." It means that mental direct perception is the mind that arises from the power of habituation, thinking "what is this" about the thing that abides in front, and it is born from the mental faculty, and has three characteristics of clear appearance. The order of arising is that first, one moment of sense direct perception arises, then one moment of mental direct perception arises, then the second moment of sense direct perception arises, etc., beginning with the sense direct perception apprehending, and finally the mental direct perception determining. Some people say from the Treasury of Reasoning Self-Commentary: "It is unreasonable to record this as the view of the Ornament, because it is not said in the commentary of the Ornament." This cannot be considered a fault, because it is recorded as the view of the Ornament from the oral instructions of the lineage of gurus, and not recorded what is said in the commentary. Dharmottara believes that after the continuum of sense direct perception ends, one moment of mental direct perception arises, not before, because when the eye faculty is in contact with the object of color, all the consciousnesses that appear clearly are eye consciousnesses, otherwise, it is difficult to find the characteristics of eye consciousness. In the Smaller Dharmottara, it says that mental consciousness is also manifest when the function of the eye faculty has ceased. When the eye faculty is functioning, color.