Tibetan
་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གྲངས་ཅན་པ་དེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བདེ་བ་མི་མྱོང་བར་བདེན་ཞེན་གྱིས་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྒྱང་འཕེན་པ་དེ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་མེད་པར་བདེན་ཞེན་གྱིས་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལ་མེ་ལྡན་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེས་ལ་དང་མེའི་ཚོགས་དོན་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པར་ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱང་འཕེན་པ་དེ་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་མེད་པར་བདེན་ཞེན་གྱིས་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དེས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པར་ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་སུན་འབྱིན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་དེས་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་། རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་དགག་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་དང་རང་མཚན་དོན་གཅིག་ཅིང་། དགག་པ་དང་གཞན་སེལ་དོན་གཅིག་པས་འདིའི་དགག་པ་ལ་མེད་དགག་དང་། མ་ཡིན་དགག་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། མ་ཡིན་པར་དགག་པ་གཅིག་པུ་ནི་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་མེད་པར་དགག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་དངོས་ཡུལ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞན་སེལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་དོན་རང་མཚན་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱི་དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲུབ་དང་དགག་པ་མ་གཏོགས་པར། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་གཞན། །ཡོད
Chinese
为了那个缘故。如果承认，那么，由它所引发的定解，必定能使数论派的自证现量，对于它相续中的乐受不欺惑，因为承认那个的缘故。如果承认，那么，数论派不由自证现量感受乐受，而以实执承认的辩论者，就成了不合理，如果这样说。那么，顺世外道不以比量正量衡量的事物，而以实执承认的辩论者，就成了不合理，因为他相续中以火具足而了知的比量，能确定火和柴薪的集合意义的缘故。又有些人说，顺世外道相续中的比量，作为法，必定能以自力引出对于自己所量的事物的确定，因为是自定正量的缘故。如果承认，那么，由它所引发的定解，必定能确定他相续中比量所量的事物，因为承认那个的缘故。如果承认，那么，顺世外道不以比量所量的事物，而以实执承认的辩论者，就成了不合理，如果这样说。那么，那个就成了那个，因为他相续中的比量，能确定自己的所量之故。又有些人说，顺世外道相续中的比量，作为法，必定能以自力引出自己的体验，自证现量对于自己所量的不欺惑的确定，因为是自定正量的缘故。如果承认，那么，如前一样，如果这样说。那么，对于那个，也应当如之前的破斥一样了知。第四，彼以如何进行破立之理有二，总的显示破立的体相，以及确定它的自性。第一，总的来说，在将现量的对境安立为成立，将分别的对境安立为破斥之时，成立和自相意义相同，破斥和异体排除意义相同，因此这里的破斥有无遮和非遮两种，如《释量论》中说：“唯一非遮，不是破斥的对境。那么是什么呢？也是无遮。”因为这样说的缘故。以正量的力量进行破立的实际对境，在安立为成立和破斥之时，两者也都是唯一的异体排除，因为现量只是对境的自相显现，因此不能进行破立，而是由它所引发的定解和比量进行破立的缘故。除了成立和破斥之外，从声音产生的名言，有
English
For that reason. If it is admitted, then, the certainty brought about by it must necessarily make the self-cognizant direct perception of the Samkhya school, with respect to the pleasure in its continuum, not deceptive, because of admitting that. If it is admitted, then, the Samkhya who does not experience pleasure through self-cognizant direct perception, but is a debater who asserts with real clinging, becomes unreasonable, if you say so. Then, the Charvaka who does not measure objects with inferential valid cognition, but is a debater who asserts with real clinging, becomes unreasonable, because the inference in his continuum that understands fire to be present, can ascertain the meaning of the collection of fire and fuel. Also, some say that the inference in the continuum of the Charvaka, as a subject, must be able to bring forth the certainty of its own measurable object by its own power, because it is a self-determining valid cognition. If it is admitted, then, the certainty brought about by it must necessarily ascertain the measurable object of the inference in his continuum, because of admitting that. If it is admitted, then, the Charvaka who does not measure objects with inference, but is a debater who asserts with real clinging, becomes unreasonable, if you say so. Then, that becomes that, because the inference in his continuum can ascertain its own measurable object. Also, some say that the inference in the continuum of the Charvaka, as a subject, must be able to bring forth the certainty that its own experience, self-cognizant direct perception, is not deceptive with respect to its own measurable object by its own power, because it is a self-determining valid cognition. If it is admitted, then, as before, if you say so. Then, for that, it should also be known as the previous refutation. Fourth, there are two ways in which it engages in refutation and establishment: generally showing the aspects of refutation and establishment, and determining its nature. First, in general, when establishing the object of direct perception as establishment, and establishing the object of conceptualization as refutation, establishment and self-character are the same in meaning, and refutation and other-exclusion are the same in meaning, so here refutation has two types: non-affirming negation and affirming negation, as it says in the Compendium of Valid Cognition: "The single non-affirming negation is not the object of refutation. Then what is it? It is also an affirming negation." Because it is said that way. When establishing the actual object of refutation and establishment by the power of valid cognition as establishment and refutation, both are only other-exclusion, because direct perception is only the appearance of the self-character of the object, so it cannot engage in refutation and establishment, but it is because the certainty brought about by it and inference engage in refutation and establishment. Apart from establishment and refutation, the terms arising from sound exist.
Tibetan
་མིན་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདིའི་སྒྲུབ་པ་ནི་སེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་མ་ཡིན་དགག་དོན་གཅིག་ཅིང་འདིའི་དགག་པ་དང་མེད་དགག་དོན་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་དང་། དེ་ཚད་མས་རྟོགས་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་དབྱེ་གཞི་ནི། དགག་སྒྲུབ་སྔ་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཙམ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སེལ་ངོར་ཡོད་པའི་ཆོས་ཙམ་མོ། །དབྱེ་ངོ་ནི་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སོ། །ཕྱེ་བའི་དོན་ནི་ཁ་ཅིག་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། སྣང་བའི་སྒྲུབ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་ཀྱང་། སེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔ་མ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་། ཕྱི་མ་དགག་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དེ། དགག་བྱ་དགག་པ་བཅད་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་བཅད་པ་ལ་དགག་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྙེད་ཕྱེ་བའི་གྲངས་ངེས་ལ་ཁ་ཅིག ཡུལ་ཅན་ལ་རྟོག་པ་རྟོག་མེད་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང་། ཡུལ་ལ་རྣམ་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་གཉིས་སུ་ངེས་པས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་ངེས་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་ཅན་དེས་སེལ་ངོའི་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་ཀྱང་བློའི་འཛིན་སྟངས་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་རྣམ་པ་རང་དབང་དུ་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། མི་འཆར་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་ངེས་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སེལ་ངོའི་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་ཡང་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། སྤྱིར་ཆོས་ཙམ་ལ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། རྫས་དང་ལྡོག་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེལ་ངོའི་ཆོས་ལ་ཡང་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། ཡོད་པ་གཞན་སེལ་དང་། མེད་པ་གཞན་སེལ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ་ཁ་ཅིག སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་རྣམ་པ་རང་དབང་དུ་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ། དབྱེ་ན་སྣང་བའི་སྒྲུབ་པ་དང་། སེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སམ། ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡོད་པའི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སོ། །དགག་པའི་མཚན་ཉིད་དེའི་དོན་སྤྱི་འཆར་བ་དེ་མིན་སྒྲུབ་པའི་དོན་སྤྱི་འཆར་བ་ལ་
Chinese
是因为这样说的缘故。这里的成立是遣除的成立，它和非遮相同意义，这里的破斥和无遮相同意义。第二方面分二：破立的相异和，以量认识它之后如何进行破立的方式。第一方面，分类的基础是：按照之前的破立，仅仅是法，按照之后，仅仅是于遣除方面存在的法。分类的本体是破立二者。分开的意义是，有些说成是一个遮止的差别，这不应理，因为显现的成立存在于事物中，而遣除的成立不存在于事物中。本体是一个而反体是不同的也不对，因为破立二者本体不相同。因此，虽然之前是一个遮止的差别，但之后是从破斥的角度来区分的，因为破斥对破斥的截断安立为成立，对成立的截断安立为破斥的缘故。有多少分开的数目决定，有些说，有境决定为有分别和无分别二者，境决定为有相和无相二者，因此决定为破立二者，这不应理，因为那个有境没有遍及遣除方面的破立二者，并且有相和无相也是心的执持方式，而不是境的实有状况的缘故。有些说，对于破斥对境的区分不依赖，以自己的相自在地在心的对境中显现的方式来认识的事物，和不显现的方式来认识的事物，决定为二者，因此决定为破立二者，这样说也不应理，因为遣除方面的破立二者也依赖于对破斥对境的区分的缘故。自宗是，一般法仅仅决定为破立二者，因为决定为实体和反体二者的缘故。对于遣除方面的法也决定为破立二者，因为决定为存在其他遮遣和不存在其他遮遣二者的缘故。各自的体性方面，有些说，成立的相是不依赖于对破斥对境的区分，以自己的相自在地在心的对境中显现的方式来认识的事物。分类是显现的成立和，遣除的成立二者，或者是，是有的成立和，存在的成立二者。破斥的相是它的总义显现不是那个成立的总义显现为
English
That's why it is said. The establishment here is the eliminative establishment, which has the same meaning as non-affirming negation, and the refutation here has the same meaning as negative negation. The second has two aspects: the distinction between refutation and establishment, and how to perform refutation and establishment after realizing it with valid cognition. In the first aspect, the basis of distinction is: according to the previous refutation and establishment, it is merely a phenomenon, and according to the latter, it is merely a phenomenon that exists in the aspect of elimination. The entity of distinction is the two, refutation and establishment. The meaning of separation is that some say it is a difference that negates oneness, which is not reasonable, because the establishment of appearance exists in things, but the establishment of elimination does not exist in things. It is also not the case that the essence is one and the reverse is different, because the essence of refutation and establishment are not the same. Therefore, although the former is a difference that negates oneness, the latter is distinguished from the perspective of what is to be refuted, because the cutting off of refutation is established as establishment, and the cutting off of establishment is established as refutation. Regarding the definite number of how many are separated, some say that the object-possessor is definitely two, conceptual and non-conceptual, and the object is definitely two, with and without aspects, so it is definitely two, refutation and establishment, which is not reasonable, because that object-possessor does not pervade the two, refutation and establishment in the aspect of elimination, and also with and without aspects are the ways of holding of the mind, not the actual state of the object. Some say that without relying on the distinction of what is to be refuted, the thing to be realized is through the way that one's own appearance freely appears in the object of mind, and the thing to be realized is through the way that it does not appear, which is definitely two, so it is definitely two, refutation and establishment, which is also not reasonable, because both refutation and establishment in the aspect of elimination rely on the distinction of what is to be refuted. The self-system is that, in general, phenomena are definitely two, refutation and establishment, because they are definitely two, substance and reverse. For phenomena in the aspect of elimination, they are also definitely two, refutation and establishment, because they are definitely two, existence eliminating others and non-existence eliminating others. Regarding the respective entities, some say that the definition of establishment is the thing to be realized through the way that one's own appearance freely appears in the object of mind without relying on the distinction of what is to be refuted. The classification is the establishment of appearance and the establishment of elimination, or the establishment of being and the establishment of existence. The definition of refutation is that its general meaning appearing is not the general meaning of that establishment appearing as