Tibetan
་ཡིན་མིན་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་འཕགས་པ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ངེས་ཤེས་དྲངས་པ་སྲིད་ཀྱང་འཕགས་པ་རྟོག་བྲལ་དང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་ཤེས་དྲངས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་དག་གིས་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་ལྡོག་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། སྤྱིར་ངེས་པ་དྲངས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་ཚུལ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱེད་ཚུལ་དང་། འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པ་རྟོག་བྲལ་གྱི་ཚད་མ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྤྱིར་མཚན་མའི་དོན་ནི་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་གསུམ་ལས། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་ངེས་ཤེས་དྲངས་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་འཇོག་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། དེ་ལྟར་གསུམ་ཡོད་པར་ཡང་རིགས་གཏེར་ལས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཚད་མ་ནི། །ངེས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད། །འཕགས་པ་རྟོག་དང་བྲལ་བ་རྣམས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱེད་པར་གསུངས། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཅན། །དེ་ཡི་མཁྱེན་པ་དཔག་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། ལྷས་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསླུ་བར་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་གྱིས་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཕྱི་མ་འཇུག་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ནམ་འབྲས་བུའི་རྟགས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད། དངོས་པོའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི། རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ཀྱི་ཚད་མ་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མིན་ནོ། །གཞན་དག་ཏུ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། དེར་སྣང་བ་དག་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཁྱད་པར་ངེས་པ་མེད་པ་ན་ཕྱིས་ཀྱི་ཚད་མ་འཇུག་པས་མི་བསླུ་བར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། ཤཱས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་མིན་ནོ། །དང་པོའི་མེ་དང་ཆུར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་མེད་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་དུ་ཟིན་ན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཕྱིས་ཀྱི་ཚད་མ་འཇུག་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དེ་ལྟར་ན་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གོམས་པ་ཡོད་ཅིང་གསལ་བ་ཅན་ཐོབ་པ་ན་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་ནི་རང་དང་གཞན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ་ཞེས་དང་། ཆོས་མཆོག་གིས། ནུས་པ་ངེས་པ་ཡང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་མངོན་སུམ་ནི་རང་ཁོ་ན་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་། ལ་ལ་ནི་རང་ཁོ་ན་ལས་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་དོགས་པ་མཐའ་དག་བསལ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ལ་ལ་ནི་གཞན་ཁོ་ན་ལས་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་དང་ཞེས་དང་། དེ་དག་དང་མཐུན་པར་རིགས་གཏེར་ལས་ཀྱང་། དོན་རིགས་གཉིས་དང་རང་རིག་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས། །དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །དོན་བྱེད་པ་དང་གོམས་པ་ཅན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པར་བྱེད། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བདུན་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ངེས་བྱའི་ཚད་མ་དང་། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ན་ཚད་མ་ཕྱི་མ་བཅད་ཤེས་སུ་འགྱུར་ཞིང་། ཐ་དད་ནི། ཡུལ་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པས་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཟེར་བ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། འཇུག་ཡུལ་གཅིག་དང་སྣང་ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་པས་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་ལས་གྲོལ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་སྔ་མའི་འཇུག་ཡུལ་རྟག་པར་ཐལ་བ་དང་། ཚད་མ་ཕྱི་མ་བཅད་ཤེས་སུ་ཐལ་བ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་དང་སྣང་ཡུལ་དོན་གཞན་དུ་མེད་པས་ཁས་བླངས་འགལ་བའི་སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ནི་ཚད་མ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་འཇུག་ཡུལ་རྒྱུན་གཅིག་ལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་ལས་གྲོལ་ལོ། །ཁ་ཅིག་གཞན་ངེས་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཚད་མ་དེས་རང་ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་ན་ཚད་མ་མིན་ཅིང་། གཅོད་ན་རང་ངེས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། མངོན་སུམ་ཡུལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག་གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པར་ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན
Chinese
是或不是进行取舍，瑜伽现量在圣者有分别的相续中生起定解是可能的，但在圣者无分别和佛陀圣者的相续中，瑜伽现量生起定解是不可能的。那么，他们是如何对自相的有无进行取舍的呢？一般来说，有通过生起定解的方式，有通过等持力的方式，以及无法言说取舍方式的三种。第一种是凡夫和圣者有分别的量。第二种是圣者无分别的量。第三种是佛陀圣者相续中的瑜伽现量。这样一来，一般来说，相的意义是对自相的有无进行取舍，对此有三种。将定解的分别念视为普遍施设的量，如《释量论》中所说：“有无定解之果非，故非是量亦不变。”所说的意思是，像这样有三种，在《理藏论》中也说：“异生之量者，唯于定解转。圣者离分别，说是从等持。不可思议智，彼之智难量。”第六，神变现量本身可能会被各种错乱的因所欺骗，因此，通过其意义来行事的有境的后来的量，并非是为了证悟为量而进行的随后的比量。因此，确定其自性或果之相，即事物的自性，即事物的果，是因为它是具有相之识的因，因此，如果没有这样的事物，比量是不存在的。不需要依赖后来的量。在其他情况下，当现量和显现于其中的事物产生时，如果没有确定差别，则应知后来的量不会欺骗。并且，就像完全确定一样，它也会在那上面产生定解，因此，它本身就是量，因此并非没有穷尽。最初显现为火和水的知识，如果没有串习，也会自
English
It is about engaging and disengaging with whether it is or isn't. Yogic direct perception can arise with certainty in the continuum of noble beings with conceptualization, but it is impossible for yogic direct perception to arise with certainty in the continuum of noble beings without conceptualization and Buddhas. So, how do they engage and disengage with the presence or absence of self-characteristics? Generally, there are three ways: through generating certainty, through the power of meditative absorption, and the inability to express the way of engaging and disengaging. The first is the valid cognitions of ordinary beings and noble beings with conceptualization. The second is the valid cognitions of noble beings without conceptualization. The third is the yogic direct perception in the continuum of Buddhas. Thus, in general, the meaning of a characteristic is to engage and disengage with the presence or absence of self-characteristics, and there are three aspects to this. To regard the term of definite cognition as a universally designated valid cognition, as stated in the Commentary on Valid Cognition: "It is not the result of determining existence or non-existence, therefore it is not a valid cognition and does not change." The meaning of what is said is that there are three such aspects, and in the Treatise on Reasoning it is also said: "The valid cognition of ordinary beings engages and disengages only with certainty. Those who are noble and free from conceptualization are said to act from meditative absorption. The wisdom of the inconceivable, the knowledge of that is immeasurable." Sixth, the direct perception of miraculous powers itself may be deceived by various causes of confusion. Therefore, the subsequent inference, which is the object of the subsequent valid cognition that acts through its meaning, is not for the sake of realizing it as a valid cognition. Therefore, the determination of its nature or the characteristic of the result, which is the nature of the object, which is the result of the object, is because it is the cause of the consciousness possessing the characteristic. Therefore, inference does not exist without such an object. It does not depend on the subsequent valid cognition. In other cases, when direct perception and the things that appear in it arise, if there is no certainty of difference, then it should be known that the subsequent valid cognition does not deceive. And, just as it is completely determined, it also generates certainty on that, therefore, it is itself a valid cognition, and therefore it is not without end. The initial consciousness that appears as fire and water, if there is no familiarity, will also self-
Chinese
即使已经被最初的量所把握，但由于存在错误的理由，因此没有产生后续认定的能力，所以后续的量不会介入其中，因此被确立为量本身，这样一来就是从他者而成为量。而且，当获得具有串习且清晰的（认知）时，就是从自身而来的，就像前面所说的那样。因此，现量对于自和他者都是量，而比量则是从自身而来的，应当安住于此。法称说：能力决定也是，比量和，显现为能起作用的现量唯独是从自身转变。以及，进入的现量也是，有些唯独是从自身转变，即消除一切错误的怀疑，并且通达自性的差别。有些唯独是从他者转变，即具有错误的因由等等。与这些相符，理藏中也说：义类二者与自证，以及比量皆从自而定。最初者与不信任，具有错因皆从他而定。能起作用与具串习，以比量而决定。这样说了。第七，有些人说：所量之量和，能量之量二者若在同一境上，则后来的量会变成断定识。若是不同，由于境是其他事物成立，因此不会变成其他事物成立。另一些人说：由于进入的境相同而显现的境不同，因此从两种过失中解脱，这种说法是不合理的。因为，会产生前一个量的进入境恒常的过失，以及后一个量会变成断定识的过失，并且由于现量的进入境和显现境不是其他事物，因此有违背承诺的三个过失。因此，自宗认为，前后两个量进入的境是同一个相续，但实体是不同的，因此从两种过失中解脱。有些人说，如果认为他者决定的量不剪除自己境上的增益和诽谤，就不是量，如果剪除，就会变成自定，这是没有过失的。因为，现量变成境上的量，不依赖于剪除增益和诽谤。又有些人说，数论派的体验安乐的自证现量，作为法，对于自己所量不欺骗，有能力以自力引导决定，因为是自定之量。
English
Even if it has already been apprehended by the initial valid cognition, it is because there is a reason for error. Because it does not have the ability to generate subsequent ascertainment, therefore subsequent valid cognition does not enter into it. Therefore, it is established as valid cognition itself, and in this way, it is valid cognition from others. Moreover, when one obtains something that is familiar and clear, it is from oneself, as has been said before. Therefore, direct perception is valid cognition for oneself and others, while inference is from oneself, and one should abide in this. Dharmakirti said: 'The ascertainment of ability is also, inference and, direct perception that appears to be effective, only change from oneself.' And, the direct perception that enters is also, some only change from oneself, that is, eliminating all doubts of error, and understanding the distinction of self-nature. Some only change from others, that is, having the cause of error, and so on. In accordance with these, it is also said in the Jewel of Reasoning: 'The two types of objects and self-awareness, and inferences are all determined from oneself. The first one and distrust, those with causes of error are all determined from others. The effective one and the familiar one, are determined by inference.' This is what was said. Seventh, some say: 'If the valid cognition of what is to be ascertained and, the valid cognition of what ascertains are in the same object, then the later valid cognition will become a decisive cognition. If they are different, since the object is established as another entity, it will not become established as another entity.' Others say: 'Since the object of entry is the same and the object of appearance is different, one is liberated from both faults.' This is unreasonable, because there is the fault that the object of entry of the previous valid cognition becomes permanent, and the fault that the later valid cognition becomes a decisive cognition. And since the object of entry and the object of appearance of direct perception are not other entities, there are three faults of contradicting the commitment. Therefore, the self-system is that the object of entry of the two valid cognitions, earlier and later, is the same continuum, but the substances are different, therefore one is liberated from both faults. Some say that if the valid cognition that is considered to determine others does not cut off the superimposition and defamation on its own object, it is not a valid cognition, and if it does cut off, it will become self-determined. There is no fault in this, because the direct perception becoming a valid cognition on the object does not depend on cutting off superimposition and defamation. Furthermore, some say that the self-aware direct perception that experiences the bliss of the Samkhya system, as a dharma, does not deceive its own object to be measured, and is able to lead to determination by its own power, because it is a self-determined valid cognition.