Tibetan
གཞི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་ཡོད་པར་གང་ལས་ངེས་ཤེ་ན། ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་དེ་ཡང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ཅེ་ན། ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཆ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་པ་སྟེ། རང་ལས་ཞེས་པ་ནི་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་དོན་ལྡོག་གསལ་བའི་ཆ་དེའོ། །རྟོགས་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། མདོར་བསྡུ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་ལས་ཤེས་པའི་ཆ་དེ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་མ་ངེས་ཏེ་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །མི་བསླུ་བ་ཡོད་པ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ཡང་ཡོད། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ནི་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་ངེས་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་སྔར་གྱི་ཚད་མ་དེ་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་བསླུ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་དང་། རང་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་འདྲེན་པ་ལ་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་བསླུ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞུང་འདི་ཁོ་ནས་བསྟན་ནོ། །དེང་སང་ཚིག་རྐང་སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་གང་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་གཞི་མ་ཕྱེད་པར་རི་བོང་ཅལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་དང་། ཚད་མ་ཞེས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་གཞི་སོ་སོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཚིག་རྐང་སྔ་མས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་དོན་ལ་རང་ངེས་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་། ཕྱི་མས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་བསླུ་བ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་མིན་བྱིས་པ་དག་གིས་མི་ཕྱེད་པར་འདུག་ན་ཡང་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་ལ་དཔང་པོ་འཆོལ་མཛོད་ཅིག གཉིས་པ་ནི། བློའི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་ལ་རང་ངེས་དང་། བློའི་རྫས་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་ལ་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་གཞན་ངེས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བློའི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་གཉིས་ནི་ངེས་བྱེད་ཀྱི་བློའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། ཡུལ་སྔོན་པོ། མཚན་གཞི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན། མཚོན་བྱ་ཚད་མ། མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་དང་བཞི་ལས། མཚན་གཞི་དང་མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་མི་འབྱེད་པར་བསྟན་ཟིན་ཅིང་ཡུལ་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ནི་དོན་གཅིག་སྟེ། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དགོས་ཤིང་། འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བ་ངེས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ཉིད་ངེས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རང་ངེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར་མཚན་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་དགོས་པ། དཔེར་ན་དག་འཛིན་དབང་མངོན་དེས་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་དེ་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་དབང་མངོན་གྱིས་བུམ་པ་མ་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་གཞི་ལ་རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་སྒྲུབ་བྱ་མ་ངེས་ན་རྗེས་དཔག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། ངེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ལྷ་ཤཱཀ་ཆོས་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་གསུམ་ཆར་ལས་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་ཁོ་ནར་བཤད་དོ། །མངོན་སུམ་ལ་བཞི་ལས། ཁ་ཅིག རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཐོང་ཉིད་ལས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འདིའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པས་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པ་སྐབས་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུ
Chinese
如果在这两个基础上，如何确定有不欺骗性和知识这二者呢？是由量所引导的定解来确定的。那么，这个定解是由自力引导的，还是由他力引导的呢？如果说是知识存在的部分能够由自力引导，这就是说：从自性中证悟自性。（藏文：རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས།） 这句话的意思是，从自身，即从自身体验、自身觉知的现量中。自性指的是知识的意义，即明了的部分。证悟指的是以能够引导定解的方式来证悟。简而言之，如果是普遍共称的量，那么，它的两个特征之一，知识的部分，一定是自证量。也就是说，对于知识的意义来说是肯定的，但对于名称来说是不确定的，这将在后面解释。对于存在不欺骗性的事物，既有自力引导，也有他力引导，这就是说：从名称上来说，就是量。（藏文：ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད།） 名称指的是定解，即意识的名称，定解。从这个名称上来说，之前的量被确定为量的意义，即不欺骗性，但并不是量的名称。这个定解由自力引导被称为自证，由自身之后产生的其他量引导被称为他证，因此，对于特征不欺骗性来说，自证和他证二者都是由这部论典所阐述的。现在，有人认为前一句只说明了自证，后一句只说明了他证，这是因为没有区分以什么为依据来安立自证和他证，而是在盲目地追随兔子角。因为“自性”和“量”分别说明了安立自证和他证的基础。总之，前一句说明了特征知识的意义只是自证，后一句说明了特征不欺骗性有自证和他证，这是否是具德法称的观点，即使孩子们无法区分，也请空行护法来作证吧。第二，以意识的本体本身来确定的是自证，以其他意识的本体来确定的是他证，这种说法是不对的。如果这样，那么所有的现量都将成为他证的过失。
English
If, on these two bases, how is it determined that there are the two, infallibility and knowledge? It is determined by the ascertainment led by valid cognition. Then, is that ascertainment led by its own power or by the power of another? If it is said that the aspect of having knowledge is able to lead by its own power, that is to say: From oneself, realize one's own nature. (Tibetan: རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས།) This means that from oneself, that is, from one's own experience, one's own awareness, manifest cognition. One's own nature refers to the meaning of knowledge, that is, the aspect of clarity. Realization refers to realization in the manner of being able to lead to ascertainment. In short, if it is a commonly designated valid cognition, then it follows that the aspect of knowledge among its two characteristics is self-cognizing valid cognition. That is to say, it is affirmative for the meaning of knowledge, but it is not definite for the name, which will be explained later. For things that have infallibility, there is both leading by one's own power and leading by the power of another, that is to say: From the name, it is valid cognition. (Tibetan: ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད།) Name refers to ascertainment, that is, the name of consciousness, ascertainment. From that name, the previous valid cognition is determined to be the meaning of valid cognition, that is, infallibility, but it is not the name of valid cognition. That ascertainment, being led by its own power, is called self-cognition, and being led by another valid cognition that arises after oneself is called other-cognition. Therefore, with respect to the characteristic of infallibility, both self-cognition and other-cognition are taught by this very treatise. Nowadays, the view that the former verse only shows self-cognition and the latter only shows other-cognition is like blindly following the horn of a rabbit without distinguishing the basis on which self-cognition and other-cognition are established. Because "one's own nature" and "valid cognition" separately explain the basis for establishing self-cognition and other-cognition. In short, the former verse shows that the meaning of the characteristic knowledge is only self-cognition, and the latter shows that the characteristic infallibility has both self-cognition and other-cognition. Whether this is the view of glorious Dharmakirti or not, even if children cannot distinguish it, please call upon the dakinis and dharma protectors to be witnesses. Secondly, it is not correct to establish as self-cognition that which is determined by the very substance of consciousness, and as other-cognition that which is determined by the substance of another consciousness. If that were the case, then all manifest cognitions would entail the fault of being other-cognition.
Chinese
因为存在。因此，以心识的本体，依靠自身力量产生的定解，以及依靠其他量产生的定解，二者是决定的心识。第三，以取蓝色之现量为例，有境蓝色、基 蓝色之现量、所诠 प्रमाण（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：ཚད་མ། ，pramāṇa，pramana，量），体性 不欺惑 四者。从基和所诠的角度不做区分已经讲完，从境和体性的角度区分则意义相同，因为在基上讲体性决定之量的时候，必须从对所入境不欺惑的角度来区分，而且要确定对所入境不欺惑，也必须确定所入境本身。第四，自决定的量的体性，量，何者？对于自己所量的事物，以自身力量产生定解，因此通过自证自明现量，自己对于自己的所量不欺惑，即为以自身力量引出定解。他决定的量的体性，量，何者？对于自己所量的事物，不能以自身力量产生定解，因此不能通过自证自明现量，自己对于自己的所量不欺惑，必须依靠其他标志的力量来引出定解。例如，取空之现量，对于在某处没有瓶子的事情，以自身力量产生定解，因此那个体验的自证自明现量，对于现量没有看到瓶子，能够以自身力量引出定解一样。基上，所有的比量都是自决定的量，因为如果从具备三相之因中，不能确定所立，则不会成为比量，如果确定，则能够以自身力量引出对所立的定解。考虑到这一点，拉 शा 恰 却的三个注释中都说比量只是自决定的。现量有四种，其中一些人认为，瑜伽现量是自决定的量，因为《慧度经》中说：“以大智慧见，决定一切相。”因此，这种说法不合理，因为这里的“大智慧”是指现量在见的时候，没有迷惑，因此可以安立为能够以自身力量引出定解，而不是仅仅安立为瑜伽现量，因为这不是场合的意义，而且佛陀圣者的相续
English
Because it exists. Therefore, the ascertainment produced by the very substance of mind through its own power, and the ascertainment produced by the power of other valid cognitions, are both minds of ascertainment. Third, taking the example of the sense-direct perception of blue, there are four: object blue, basis sense-direct perception of blue, designatum प्रमाण（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：ཚད་མ། ，pramāṇa，pramana，valid cognition）, and characteristic non-deceptive. It has already been explained that there is no distinction from the perspective of the basis and the designatum, and distinguishing from the perspective of the object and the characteristic is the same thing. Because when explaining the valid cognition that ascertains the characteristic on the basis, it is necessary to distinguish from the perspective of non-deception with respect to the object of entry, and in order to ascertain non-deception with respect to the object of entry, it is also necessary to ascertain the object of entry itself. Fourth, the characteristic of self-ascertaining valid cognition: a valid cognition that, with respect to its own object to be measured, generates ascertainment through its own power, so that through self-experiencing self-awareness direct perception, it is not deceptive to its own object to be measured, is what generates ascertainment through its own power. The characteristic of other-ascertaining valid cognition: a valid cognition that, with respect to its own object to be measured, cannot generate ascertainment through its own power, so that it cannot, through self-experiencing self-awareness direct perception, be non-deceptive to its own object to be measured, but must generate ascertainment through the power of other signs. For example, the direct perception of absence, with respect to the fact that there is no pot in a certain place, generates ascertainment through its own power, so that the self-experiencing self-awareness direct perception of that, with respect to the direct perception not seeing the pot, is able to generate ascertainment through its own power. On the basis, all inferences are only self-ascertaining valid cognitions, because if the object to be proven is not ascertained from a sign that possesses the three modes, it will not become an inference, and if it is ascertained, it is able to generate ascertainment of the object to be proven through its own power. Considering this, all three commentaries by Lha Shak Chok say that inference is only self-ascertaining. Of the four types of direct perception, some say that yogic direct perception is a self-ascertaining valid cognition, because it is said in the Perfection of Wisdom Sutra: "With great wisdom, one sees and ascertains all aspects." Therefore, this is not reasonable, because the "great wisdom" here refers to the fact that direct perception, when seeing, has no confusion, and therefore can be established as being able to generate ascertainment through its own power, and not just yogic direct perception alone, because that is not the meaning of the occasion, and the continuum of Buddhas and noble beings