Tibetan
ཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་ཚད་མ་སྔ་མ་དེ་གཞན་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་སམ་མི་ངེས། དང་པོ་ལྟར་ན། ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ན་རང་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ཡང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རང་ངེས་ཚད་མས་དྲངས་པའི་དེའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་ངེས་ཚད་མ་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་མ་ངེས་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེ་གང་ཞིག དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་ངེས་ཚད་མ་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་པའི་ནུས་པ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་ལ་མེ་ཡིན་ཞིང་རྟོག་པས་མེ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་དམར་འབར་བ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དམར་འབར་བ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་པའི་ཆ་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཕྱི་མ་དེས་ཁྱོད་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་སུ་འབྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཚད་མ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་འབྱེད་རིགས་པའི་ཕྱིར། ལུགས་ལྔ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་དོན་གཅིག་པས་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་ལ་བདུན་ཏེ། གཞུང་གང་གིས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ། ཡུལ་ཅན་གང་གིས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ། ཡུལ་གང་ལ་དེ་གཉིས་འཇོག་པའི་ཚུལ། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ། ཚད་མ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དཔྱད། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དངོས་ནི། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པས་བསྟན། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་ནི། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་མདོ་ལས། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་ཅིང་། འདིར་ཡང་མངོན་སུམ་ལེའུའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བས་མཚན་
Chinese
对于所量确定的决定识，是否确定先前的量对于其他所量不欺骗，或者不确定？如果按照第一种情况，如果是量，则必然是自证量。如果是量，那么凡是能够凭借自身力量引出对其所量的确定，那么也必然凭借自身力量引出对其自身不欺骗的确定。两个理由都承认。如果按照第二种情况，自证量所引出的对其所量确定的决定识，则不确定该自证量对于所量不欺骗。承认这一点，这是因为，这样的决定识除了确定该自证量对于所量不欺骗的能力之外，没有其他能力。第二种情况是，对于实际上是火，并且在犹豫是否是火的时候，执持远处燃烧的红色火焰的现量，就其红色火焰是火的颜色这一部分而言，不是量。这是因为，不能凭借自身力量引出对其的确定。承认周遍。如果承认，那么，后来的确定者的量，则不确定你对于它是量。第三种情况是，对于比量也应该区分成自证和他证两种。这是因为，对于能够凭借自身力量引出对其自境的确定的量，应该区分成两种。第五种观点与从定义方面区分的方式意义相同，因此在自宗的情况下会出现。第三个，确定合理的方面有七个：哪部论典以何种方式安立自证和他证，哪个有境以何种方式安立自证和他证，在哪个境上安立这两种，确定定义和所定义，衡量量是否被这两种周遍，与能诠之教相结合，遣除争论。第一个是，在显示量的一般定义时，真实的定义是：量是不欺骗性的知识。通过“从声音产生也是”等语句，阐述了对不遍、遍太过、不可能这三种过失的遣除。对于所定义，确定定义的量是：从自身了知自身的体性。通过“从自身了知自身的体性”等语句进行了阐述。对此，经部中已经确定所定义是现量和比量两种，并且在此也将在现量品中进行阐述，因此定义
English
Does the decisive cognition that ascertains the object of measurement determine whether the previous valid cognition is not deceptive with respect to other objects of measurement, or does it not determine? If according to the first case, if it is a valid cognition, then it must be a self-ascertaining valid cognition. If it is a valid cognition, then whatever is capable of drawing certainty about its object of measurement by its own power, then it must also draw certainty about its own non-deception by its own power. Both reasons are accepted. If according to the second case, the decisive cognition that ascertains the object of measurement, which is drawn by the self-ascertaining valid cognition, then it is not certain that the self-ascertaining valid cognition is not deceptive with respect to the object of measurement. This is accepted, because such a decisive cognition has no other power than the power to determine that the self-ascertaining valid cognition is not deceptive with respect to the object of measurement. The second case is that the direct perception that apprehends the red glow in the distance when one is actually seeing fire and doubting whether it is fire or not, is not a valid cognition with respect to the aspect of the red glow being the color of fire. This is because it is not capable of drawing certainty about it by its own power. The pervasion is accepted. If you assert that, then the subsequent valid cognition that ascertains it does not ascertain that you are a valid cognition with respect to it. The third case is that inference should also be divided into two types: self-ascertaining and other-ascertaining. This is because a valid cognition that is capable of drawing certainty about its own object by its own power should be divided into two types. The fifth system is the same in meaning as the way of distinguishing from the aspect of definition, so it will occur in the case of one's own system. The third, identifying the valid side, has seven aspects: which text establishes self-ascertaining and other-ascertaining in what way; which subject establishes self-ascertaining and other-ascertaining in what way; on which object are these two established; identifying the definition and the defined; examining whether valid cognition is pervaded by these two; combining with the scriptures that express knowledge; refuting objections. The first is that in showing the general definition of valid cognition, the actual definition is: valid cognition is unerring knowledge. The refutation of the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility is explained by "also arising from sound" and so on. For the defined, the valid cognition that ascertains the definition is: understanding one's own nature from oneself. It is explained by "understanding one's own nature from oneself" and so on. In this regard, in the sutras, it has already been established that the defined is definitely enumerated as two: direct perception and inference, and here also it will be explained in the chapter on direct perception, so the definition