Tibetan
རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ། རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ། གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞུང་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ་བའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་དང་། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་ན་མཚན་གཞི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་རང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་འགའ་ཡང་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ལ་ཡང་ངེས་བྱེད་གཞན་དགོས་པས་ངེས་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་བཟློག་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ངེས་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ལུགས། རང་ངེས་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ལུགས། གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྲམ་ཟེས། ཚད་མ་ལས་སྟོན་གྲུབ་ན་ཡང་། །ཚད་མ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན། །ཞེས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་རང་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་མི་བྱེད་པས་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་བློ་དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། འགལ་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཞན་ཁོ་ན་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག གཞན་ངེས་ཚད་མ་མི་སྲིད་དེ། ངེས་བྱའི་ཚད་མ་དང་། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་ཅིང་། ཐ་དད་ཡིན་ན་ཡུལ་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པས་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ངེས་སུ་འདོད་པའི་ཚད་མ་དེས་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཅིང་། གཅོད་ན་རང་ངེས་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངེས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་སོགས་ཁ་ཅིག རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་དང་མི་
Chinese
说名相决定之量。 说名相决定之量。 第三，于名基上说名相决定之量，共有三种：经中所述之理，智者们所释之理，以及确立合理之方。第一，若量之名相为不欺之识，名基确定为现、后二者，则于该二名基之上，具有名相不欺之识，是从自方确定，还是从他方确定？若如前者，则无人对量与非量之名相感到困惑，故论典中宣说二者之名相将变得无意义。若如后者，则对此亦需其他决定者，故决定者将成无穷。答曰：自识自性，由名言而为量，论典乃遣除迷惑者。如是说。第二，有三种：唯许他决之宗，唯许自决之宗，以及许二者皆有之宗。第一，婆罗门说：虽由量而成立显现，然非由量本身。如是，二量虽各自确定其境，然于名相不欺之确定，并不由自力引导，故由量之后所生之智慧，称为分别，以此确定总相与相违相关等，故量之名相唯由他方确定。如是认为。第二，某些人说：他决之量不可能，若所决之量与决定之量二者境相同，则后者量无意义，若相异，则境成他物，故不成他物，且若许他决之量不能断除增益，则非量，若能断除，则成自决之量。若决定即是量，则周遍于自决之量。如是说。第三，有从有境之门分别之理，与从境之门分别之理二者。第一者，有从所诠之门分别之理，与从名相之门分别之理二者。第一，译师等某些人认为，自己是量之名言，能以自力引导确定与否
English
Explanation of the Valid Cognition that Determines the Definition of Inference. Explanation of the Valid Cognition that Determines the Definition of Inference. Third, regarding the explanation of the valid cognition that determines the definition on the basis of the defined, there are three aspects: the way it is taught in the scriptures, the way it is explained by scholars, and the way to identify the valid position. First: If the definition of valid cognition is infallible knowledge, and the basis of the defined is determined to be perception and inference, then is the presence of the definition of infallible knowledge on those two bases of the defined determined from oneself or from another? If it is the former, then no one would be ignorant of the definitions of valid and invalid cognition, so teaching the definitions of those two in treatises would become meaningless. If it is the latter, then another determiner would be needed for that, so the determiners would become endless. The answer to that is: "One understands one's own nature from oneself. Validity is from terminology. Treatises are what dispel confusion." Thus it is said. Second, there are three: the system that holds that it is determined only by others, the system that holds that it is determined only by oneself, and the system that holds that both exist. First: Brahmins say, "Although manifestation is established by valid cognition, it is not from valid cognition itself." Thus, although the two valid cognitions determine their respective objects, they do not lead to the determination of infallibility of the definition by their own power, so the intelligence that arises after valid cognition, called discrimination, determines the general definition and contradiction, relation, etc. Therefore, the definition of valid cognition is determined only by others. Thus they hold. Second, some say: Other-determined valid cognition is impossible. If the valid cognition to be determined and the valid cognition that determines are the same object, then the latter valid cognition is meaningless. If they are different, then the object is established as another entity, so it does not become established as another entity. And if the valid cognition that is supposed to be other-determined does not cut off imputation, then it is not valid cognition. If it does cut off imputation, then it becomes self-determined valid cognition. If it is determined, then if it is valid cognition, it is necessarily self-determined valid cognition. Thus they say. Third, there are two ways: distinguishing from the perspective of the subject possessing the object, and distinguishing from the perspective of the object. The first has two ways: distinguishing from the perspective of what is to be exemplified, and distinguishing from the perspective of the definition. First, some translators and others say that the term "oneself is valid cognition" can or cannot lead to certainty by its own power.
Tibetan
ནུས་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཅིང་། གཅོད་ན་རང་ངེས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཡང་མཚན་གཞི་དང་། མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡང་མིན་ཏེ། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དགོས་པས་རང་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས་ཕྱེ་བའི་ལྔ་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་ཚད་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚད་མ་གཉིས་པོ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་གནས་པ་ལ་ངེས་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ན་རང་ཉིད་དེ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ཡང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་འགའ་ཞིག་རང་ཡུལ་གྱི་རྫས་མཐའ་དག་སྣང་ཡང་དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷས། དཔྱོད་པ་པས་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས། ཁྱེད་རང་གང་དུ་འདོད་ཅེ་ན། ཁོ་བོ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རང་ངེས་སུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ནི་གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐའ་གཅིག་གཞན་ངེས་སུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ནི་རང་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གསུམ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་འཁེངས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པར་ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱང་འཕེན་པ་དེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་པ་དང་། ཚད་མ་སྔ་མ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་དབྱེར་རུང་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་སྔ་མས་དྲངས་པའི་ཚད་མ་སྔ་མའི་ག
Chinese
据说，将能力分为自决和它决。第二种是一些人，不是从境的角度来区分，因为如果对境不破除增益，就不是量，如果破除，则有陷入自决的过失。从有境的角度来区分，也不是从名相和所诠释的角度来区分，因为名相是讲解确定定义之量的时候。因此，必须从定义方面来区分，据说，对于自己不欺骗，以自力引出确定，以他力引出确定，就安立为自决和他决。第二种是一些人，是从境的角度来区分，据说，对于自己的行境，以自力引出确定，以他力引出确定，就安立为自决和他决。这样，从三种观点中分出的五种观点中，第一种不合理，因为所有的注释都一致地将比量说成是自决的量，并且如果两种量能够以自力引出确定，如同衡量自己的所量一样存在，那么对于自己不欺骗，也能以自力引出确定。第二种观点也不合理，因为有些现量虽然显现自己境的所有事物，但不能以自力引出确定，反而被后来的分别念颠倒地增益，并且，自在天（Lha，देव）说，正理派（Dpyod pa pa，वैशेषिक）阻止了认为如果是量就是自决的量遍及的观点后，问：你们自己认为在哪里呢？他说：我既不完全认为是自决，因为有些量是从他处确定的，也不完全认为是他决，因为有些量是自决的。第三种观点也不合理，因为顺世外道的相续的比量，作为有法，安住于自己是量的名言，应该能够以自力引出确定，因为是自决的量。如果承认，那么顺世外道就必然会确定自己相续的比量是量。第四种观点也不合理，因为有后来的量变得无意义，以及先前的量不是量，以及比量也可以分为两种的三个过失。第一点是，先前的量所引出的先前的量之
English
It is said that abilities are classified as self-determination and other-determination. The second is that some do not differentiate from the perspective of the object, because if one does not eliminate superimposition on the object, it is not a valid cognition, and if one does eliminate it, there is the fault of falling into self-determination. Differentiating from the perspective of the object-possessor is also not from the perspective of the name and the signified, because the name is the occasion for explaining the valid cognition that determines the definition. Therefore, it is necessary to differentiate from the aspect of the definition, and it is said that for oneself not to be deceived, to draw out certainty by one's own power, and to draw out certainty by the power of others, is established as self-determination and other-determination. The second is that some differentiate from the perspective of the object, and it is said that for one's own object of engagement, to draw out certainty by one's own power, and to draw out certainty by the power of others, is established as self-determination and other-determination. Thus, among the five views divided from the three systems, the first is not reasonable, because all commentaries unanimously explain inference as a self-determining valid cognition, and if the two valid cognitions can draw out certainty by their own power, as they exist in accordance with how they measure their object of measurement, then for oneself not to be deceived, one can also draw out certainty by one's own power. The second view is also not reasonable, because some direct perceptions, although they manifest all the substances of their own object, cannot draw out certainty by their own power, but are instead superimposed in a reversed manner by subsequent conceptual thoughts, and also, Lha (देव) said, after the Vaiśeṣika (Dpyod pa pa, वैशेषिक) prevented the view that if it is a valid cognition, it is necessarily a self-determining valid cognition, he asked: Where do you yourselves think it is? He said: I do not completely think it is self-determining, because some valid cognitions are determined from others, nor do I completely think it is other-determining, because some valid cognitions are self-determining. The third view is also not reasonable, because the inference of the Cārvāka's continuum, as the subject, abiding in the statement that it is a valid cognition, should be able to draw out certainty by its own power, because it is a self-determining valid cognition. If it is accepted, then the Cārvāka would necessarily determine that the inference of his own continuum is a valid cognition. The fourth view is also not reasonable, because there are three faults: the later valid cognition becomes meaningless, the earlier valid cognition is not a valid cognition, and inference can also be divided into two. The first point is that the earlier valid cognition drawn out by the earlier valid cognition...