Tibetan
ད་ན། རྟོག་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་མཚོན་བྱ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་གཞིར་བྱས་ཀྱི་མཚོན་བྱ་རྣམས་རྫས་ཡོད་ཡིན་པར་ཐལ། ཁས་ལེན་གང་ཞིག མཚན་ཉིད་རྫས་ཡོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག དོན་ལྡོག་ལ་སྒྲ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཞེན་རུང་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་མཚོན་བྱའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། བརྡའི་དུས་སུ་མཚོན་བྱ་མེད་པར་ཐལ། བརྡའི་དུས་སུ་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་ལྡོག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ལས་ཕྱིས་མཚན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཚེ་སྔར་གྱི་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མཚོན་བྱའི་མཚན་ཉིད། རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཤེས་གྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཤེས་གྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཞེས་པ་ནི། ལྟོ་ལྡིར་བ་ལྟ་བུ་དོན་ལྡོག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེའི་སྒྲ་ནི་ལྟོ་ལྡིར་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བརྟགས་པའི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུའོ། །ཤེས་པ་ནི་སྒྲ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མིང་སྒྲ་སྤྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པའོ། །གྲུབ་པ་ཞེས་པ་ནི་སེལ་ངོར་གྲུབ་པ་སྟེ། མིང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་གང་ལ་གྲུབ་པའི་གཞི་རང་མཚན་དང་སྒྲ་དོན་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །ལེགས་པར་དཔྱོད་ཅིག གསུམ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་རྫས་ཡོད་དང་། མཚོན་བྱ་རྟགས་ཡོད་ཡིན་ན། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། མཚན་ཉིད་ནོག་སོགས་འདུས་པ་དང་། མཚོན་བྱ་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་གཉིས་རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་གཞན་སེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་ལ་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མཚན་གཞིའི་རྣམ་བཞག་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །དེས་མཚོན་བྱའི་རྟེན་བྱེད་པ་ཡང་མཚོན་ནུས་ཏེ། མཚོན་བྱ་ནི་མཚན་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་མིང་དུ་གདགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བ་ལང་གི་མཚན་གཞིར་དཀར་ཟལ་བཟུང་བ་ལྟ་བུ་མཚན་གཞི་རྣམ་དག་དང་། བ་ལང་གི་མཚན་གཞིར་རྟ་བཟུང་བ་ལྟ་བུ་སྐྱོན་ཡོན་བརྩི་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་གཉིས་སོ། །བཞི་པ་མཚན་ཉིད་དང་འབྲེལ་ནས་སོ
Chinese
现在，成为遍计所执。另外，将自相作为理由，成立所诠义的论式都成为作用成立的论式。因为已经承诺了那个。另外，以事物为基础的所诠义都成为实有。因为所承诺的是，自相是实有。还有一些人说，由于对意义的区分没有声音和意识的错乱，所以可执著的那个是名言的自相，并且那个名言本身就是所诠义的能立。这种说法不合理，因为在约定俗成的时候，所诠义不存在。因为在约定俗成的时候，名言不存在。因为是以意义的区分作为理由来命名的，所以在之后见到自相的时候，回忆起之前的约定俗成，才安立为名言。第二是，所诠义的自相。具有理由的声音是能知的成立，因为经中说：具有理由的声音是能知的成立。其中，具有理由的是指，像肚子胀大一样，以意义的区分作为理由的。那个声音是指，以肚子胀大作为理由而假立的瓶子的声音。能知是指，依靠那个声音，将名称、声音、总相作为对境的分别念。成立是指，在遣余方面成立，即名称的对境的声音，在任何分别念上成立的基础，是自相和声音意义没有分开的瓶子。好好思考一下。第三，如果自相是实有，所诠义是具有法，那么，因为是互相排斥而存在的，所以会变成自性因不合理。如果这样说，没有过失，因为自相是污垢等的集合，所诠义是牛的名言，两者由于意识的自性而混淆，执著为一，以不错乱的遣余意识，将区分开来的差别，仅仅是施加名言成立的论式。第三，能立的分类，有自相和差别两种，第一种是，作为自相的所依。它也能表示作为所诠义的所依，因为所诠义是以自相作为理由来命名的。第二种，像以白色花牛作为牛的能立一样，是清净的能立，像以马作为牛的能立一样，是成为计算功过之基础的两种。第四，与自相相关联等。
English
Now, it becomes imputation. Furthermore, all the reasonings that establish the signified by positing the characteristic as a sign become reasonings of establishing function. Because that has been promised. Furthermore, the signified based on objects all become substantially existent. Because what is promised is that the characteristic is substantially existent. Also, some say that since there is no confusion of sound and mind with respect to the distinction of meaning, that which can be grasped is the characteristic of designation, and that designation itself is the basis of the signified. This is not reasonable, because at the time of convention, the signified does not exist. Because at the time of convention, the designation does not exist. Because it is named by taking the distinction of meaning as the reason, so when the characteristic is seen later, the previous convention is remembered and established as designation. The second is, the characteristic of the signified. The sound with a reason is the establishment of knowledge, because it is said that the sound with a reason is the establishment of knowledge. Among them, having a reason means, like a swollen belly, it means having the distinction of meaning as a reason. That sound is like the sound of a pot that is posited by taking a swollen belly as a reason. Knowledge is the conceptualization that, relying on that sound, takes the name, sound, and general object as its object. Establishment means establishment in terms of exclusion, that is, the basis on which the sound conceptualization of the object of the name is established, is the pot in which the self-characteristic and the sound meaning are not separated. Think carefully. Third, if the characteristic is substantially existent and the signified is a property, then, since they exist by mutually excluding each other, it will become that the nature reason is not reasonable. If you say so, there is no fault, because the characteristic is an aggregation of dirt, etc., and the designation of the signified is a cow, the two are confused by the nature of consciousness, grasped as one, and the difference that is distinguished by the non-erroneous exclusion consciousness is merely applying the reasoning of establishing designation. Third, the classification of the basis has two types: characteristic and difference. The first is, that which serves as the basis of the characteristic. It can also represent that which serves as the basis of the signified, because the signified is named by taking the characteristic as the reason. The second, like taking a white flower cow as the basis of a cow, is a pure basis, like taking a horse as the basis of a cow, are the two that become the basis for calculating merits and faults. Fourth, in relation to the characteristic, etc.
Tibetan
་སོར་མཚོན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཚོན་པའི་ཚུལ་དང་། ཕན་ཚུན་ངེས་པའི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ནི། ནོག་སོགས་འདུས་པ་དང་། བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་དང་། དཀར་ཟལ་གསུམ་མཚན་གཞིར་བཟུང་ནས་སྤྱིར་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་དུ་མཚོན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྦྱོར་བ་འདིར་གཏོགས་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་དུ་མཚོན་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་དྲུག་གོ །དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་དང་དཀར་ཟལ་མཚན་གཞིར་བཟུང་ནས་སྤྱིར་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སྦྱོར་བ་འདིར་གཏོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པ་གཉིས། དེ་བཞིན་དུ་ནོག་སོགས་འདུས་པ་དང་དཀར་ཟལ་མཚན་གཞིར་བཟུང་ནས་སྤྱིར་མཚོན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྦྱོར་བ་འདིར་གཏོགས་ཀྱི་མཚོན་བྱ་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པ་གཉིས། ནོག་སོགས་འདུས་པ་དང་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་མཚན་གཞིར་བཟུང་ནས་སྤྱིར་མཚན་གཞི་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སྦྱོར་བ་འདིར་གཏོགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པ་གཉིས་ཏེ་དྲུག་གོ །དེ་ལྟར་དྲུག་ལས་བཞི་ནི་ཡང་དག་ཡིན་ཅིང་། དཀར་ཟལ་སྤྱིར་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པ་ནི་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཁྲ་བོ་མཚོན་པ་ལ་བ་ལང་དཀར་ཟལ་མཚན་ཉིད་དུ་བཀོད་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ནོག་སོགས་འདུས་པ་དང་། བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་སྤྱིར་མཚན་གཞི་མིན་པར་མཚོན་པ་ཡང་ཡང་དག་མིན་ཏེ། མཚན་གཞི་སྐྱོན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐབས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མཚན་མཚོན་གྲངས་མཉམ་ངོ་བོ་གཅིག །རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་ཉིད་དུ་ངེས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གྲངས་མཉམ་པ་ནི། དོན་ལྡོག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི་རང་ལྡོག་ལ་གྲངས་མི་མཉམ་པ་ཡང་སྲིད་དོ། །ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་རྟོག་པས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་རྟོག་པས་རྫས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའོ། །མདོར་ན་ལྟོ་ལྡིར་བ་དང་། བུམ་པའི་མཚན་མཚོན་ལྟ་བུ་ལ་སོང་ཚོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྫས་ཡོད་དུ་སྣང་སྟེ། སེལ་ངོར་ལྟོ་ལྡིར་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོང་ཚོད་ཀྱི་མཚོན་བྱ་བཏགས་ཡོད་དུ་སྣང་སྟེ། སེལ་ངོར་མིང་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཡང་སྣང་སྟེ། ལྟོ་ལྡིར་བ་འདི་ནི་བུམ་པའོ་ཞེས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རློམ་ཚོད་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱེ་བ་མེད་དེ། རློམ་ཚོད་ཀྱི་མཚན་མཚོན་གཉིས་ཀ་ཡང་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་བློ་ཁ་ཙམ་ཡང་མ་ཕྱོགས་པར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚད་མའི་མཚན
Chinese
以各自表示的方式有两种，即如何表示的方式，以及相互确定的形态。第一种是：以谷物等集合、牛的名称、以及杂色三种作为所诠释的基础，总的来说，表示为名称、能诠释、基础三者；具体来说，表示为属于此结合的三种法，各有两种，共六种。与此相反，以牛的名称和杂色作为所诠释的基础，总的来说，表示为非自相；具体来说，表示为不属于此结合的非自相，有两种。同样，以谷物等集合和杂色作为所诠释的基础，总的来说，表示为非所诠释；具体来说，表示为不属于此结合的非所诠释，有两种。以谷物等集合和牛的名称作为所诠释的基础，总的来说，表示为非基础；具体来说，表示为不属于此结合的非基础，有两种，共六种。这样，六种中有四种是正确的。杂色总的来说表示为非自相是不正确的，因为在表示杂色牛时，将杂色牛设定为自相没有过失是可能的。谷物等集合和牛的名称总的来说表示为非基础也是不正确的，因为基础在没有过失的情况下出现的情况是可能的。第二是：名称和能诠释数量相等，本体唯一。实有和假立必定存在。如是说。数量相等是指：从意义相异的角度来说的，就自体相异而言，数量不相等也是可能的。本体唯一是指：以归纳为一的分别念执持为本体唯一。实有和假立必定存在是指：以区分不同的分别念执持为实有和假立。总之，对于腹部膨胀和瓶子的名称能诠释等，就消失的程度而言，自相显现为实有，因为在排除时，显现为腹部膨胀。就消失的程度而言，所诠释显现为假立，因为在排除时，显现为名称。也显现为本体唯一，因为执持为“这个腹部膨胀就是瓶子”。对于臆测的程度来说，没有这样的区分，因为臆测的程度的名称和能诠释两者都是自相唯一。其他的似乎连稍微思考一下都没有。第二，具体来说，是量（pramāṇa）的名称
English
There are two ways of representing each, namely, how to represent and the way of mutually defining. The first is: taking the collection of grains etc., the name of the cow, and the three colors as the basis of what is to be expressed, generally representing them as name, expresser, and basis; specifically, representing them as the three dharmas belonging to this combination, each with two aspects, making six in total. Conversely, taking the name of the cow and the colors as the basis of what is to be expressed, generally representing them as non-self-character; specifically, representing them as non-self-character not belonging to this combination, there are two. Similarly, taking the collection of grains etc. and the colors as the basis of what is to be expressed, generally representing them as non-expressible; specifically, representing them as non-expressible not belonging to this combination, there are two. Taking the collection of grains etc. and the name of the cow as the basis of what is to be expressed, generally representing them as non-basis; specifically, representing them as non-basis not belonging to this combination, there are two, making six in total. Thus, four out of the six are correct. Representing the colors generally as non-self-character is incorrect, because when representing a brindle cow, it is possible that setting the brindle cow as self-character is without fault. Representing the collection of grains etc. and the name of the cow generally as non-basis is also incorrect, because there are cases where the basis appears without fault. The second is: Name and expresser are equal in number, one in essence. Substantial and imputed are definitely existent. As it is said. Equal in number means: it is considered from the perspective of difference in meaning, but in terms of self-difference, it is also possible that the numbers are not equal. One in essence means: holding them as one in essence by the thought that gathers them into one. Substantial and imputed are definitely existent means: holding them as substantial and imputed by the thought that distinguishes them as different. In short, for things like a bulging belly and the name-expresser of a vase, the self-character of the measure of disappearance appears as substantial, because when eliminating, it appears as a bulging belly. The expressible of the measure of disappearance appears as imputed, because when eliminating, it appears as a name. It also appears as one in essence, because it is held as "this bulging belly is a vase." For the measure of presumption, there is no such distinction, because both the name and expresser of the measure of presumption are the same self-character. Others seem to not even turn their minds to it. Second, specifically, the name of valid cognition (pramāṇa)