Tibetan
་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཉིས་ཆར་གྱི་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ཀྱང་། འཇུག་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་དང་། ལྐོག་གྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། མངོན་གྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། དེའི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་དང་། ལྐོག་གྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་རྗེས་དཔག་དང་། དེའི་སྣང་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། གང་ལ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གྲངས་ཉུང་བའི་གནོད་བྱེད་མེད་པ་དང་། གྲངས་མང་བའི་གནོད་བྱེད་མེད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འདོད་པ་དེ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་མདོར་སྐབས་འདིར་མ་གསུངས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་གྲངས་གཞན་འགོག་པ་ལ་གྲངས་མང་ཉུང་གཉིས་ཀ་འགོག་དགོས་པར་དགོངས་ནས་འདིར་ཁ་བསྐང་བ་ནི། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། བྱེ་བྲག་པ་དང་། རིག་པ་ཅན་པ་སོགས་ན་རེ། ཚད་མ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མི་འཐད་དེ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ཀྱང་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་འགོག་པ་ལ། མདོར། དེ་ལ་རབ་སྦྱོར་ཕྱིར་ཚད་མ། །གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུང་ཤིང་། དེའི་དོན་འདིར་ཡང་། སྐྱོན་འདི་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཚད་མ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་འདོད་པ་འགོག་པ་ནི། མདོར། ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་དོན་འདིར་ཡང་། སྐད་ཅིག་སོ་སོར་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གྲངས་གཞན་འདོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ལ། ཚད་མ་ལ་གྲངས་གཞན་དགག་པ་དང་། གྲངས་གཞན་ལ་ཚད་མ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པས་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པོར་འདོད་པ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གནོད་པ་དང་། དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་གནོད་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཚད་དང་ཅིག་ཤོས་གཅིག་བཞག་དང་། །གཞན་བློ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཕྱིར་དང་། །གཞན་དག་འགོག་པར་བྱེད་ཕྱིར་ཡང་། །ཚད་མ་གཞན་ནི་སྲིད་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྩ་བ་འགལ་འབྲེལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་དགོས་པས་དེ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་། མངོན་སུམ་ཡང་ནི་དོན་མེད་ན། །མི་འབྱུང་བ་ལ་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་ཚད་མ་དགག་པ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་བློ་ལ་ཚད་མ་དགག་པ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་ལ་ཚད་མ་དགག་པ། དེ་ཚུལ་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་དེ་ཚད་མ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་ཚད་མ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཡིན་ན། དེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་གི་རྟགས་ལས་བརྗོད་བྱའི་དོན་དཔོག་པ་ལ་བྱེད་དམ། ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་དེ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱི་ཚིག་འཁྲུལ། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཚིག་རྟོགས་པར་དཀའ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཚིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། སྒྲ་རྣམས་དངོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེའི་རྟེན་གཞི་གཏན་ཚིགས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་། མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། དེ་དག །སྨྲ་པོའི་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །འདི་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ནི། སྨྱོ་གཉིད་གོམས་དང་རྗེས་ཟློས་ནོར། །ཅེས་པའི་གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་ཚིག་དགོས་པར་བཞེད་ཀྱང་བརྗོད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་བརྗོད་འདོད་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མི་དགོས་པ་མངོན་ནོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚིག་ལ་ཀུན་སློང་མེད་པས་མ་ངེས་སོ་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་ཡང་ཀུན་སློང་སྙིང་རྗེ་ཡོད་པས་ཀུན་སློང་ལ་རྟོག་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤཱས། འོན་ཀྱང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། དེའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ནི་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ནོ་ཞེས་དང་། རྒྱན་ལས་ཀྱང་། དོན
Chinese
当安立时，二者的行境唯是自相，然于了知行境之方式上，有现前了知之方式和隐蔽了知之方式两种。其中，现前了知之识是现量，其所缘境是自相；隐蔽了知之识是比量，其所缘境是总相。因为如是之故，即“由彼有作用”。等等。第二，于（二）者，有无数量少之妨害与无数量多之妨害两种。其中，第一者，顺世外道说：于量上，安立现比二者之数量决定不应理，因为量决定唯是现量之故，因为比量非量之故。为遮破彼（顺世外道）之宗，于此（本）论中未明说，然论师认为遮破异数，则多寡二者皆须遮破，故于此补述曰：“无者非所量，若谓唯一者，我亦许如是。”等等。第二者，胜论师和正理派等说：于量上，安立二数决定不应理，因为了知色法无常之识，彼是量，然未摄于现比二者之中故。为遮破彼（胜论师和正理派等）之说，（经）中云：“是故彼为定量，余则非有也。”并且，彼之义于此亦云：“此过非为太过。”等等。数论师等认为，认识之识，彼是未摄于二量之中的第三蕴，为遮破彼（数论师等），（经）中云：“重重了知亦非有，如念等成无穷。”并且，彼之义于此亦云：“刹那各异故。”等等。第二，于安立异数上，无有能立且具有妨害，其中，有于量上破异数与于异数上破量两种。其中，第一者，顺世外道以比量非量故，而安立量唯是现量，对此，有以承许妨害与以实事理妨害两种。其中，第一者，《释量论》中云：“立量及一异，为令知他心，亦为遮遣他，余量定是有。”第二者，破斥
English
When establishing, the objects of both are only the self-character, but in the way of understanding the object, there are two ways: the way of direct understanding and the way of indirect understanding. Among them, the consciousness that understands directly is direct perception, and its object is the self-character; the consciousness that understands indirectly is inference, and its object is the general character. Because of this, it is said, "Because of its function." And so on. Secondly, in (two), there are two types: the absence of harm from a small number and the absence of harm from a large number. Among them, the first is: The materialists say: It is not reasonable to establish the determination of the number of direct perception and inference in measurement, because measurement is determined only by direct perception, because inference is not measurement. In order to refute their (materialists') view, it is not clearly stated in this (present) treatise, but the teacher believes that in order to refute different numbers, both large and small numbers must be refuted, so it is supplemented here: "The non-existent is not measurable, if it is said to be unique, I also agree." And so on. The second is: The Vaisheshikas and the Naiyayikas say: It is not reasonable to establish the determination of two numbers in measurement, because the consciousness that knows that color is impermanent is measurement, but it is not included in the two of direct perception and inference. In order to refute their (Vaisheshikas and Naiyayikas') statement, (the Sutra) says: "Therefore, it is a definite measure, and the rest are non-existent." Moreover, the meaning of it is also said here: "This fault is not too much." And so on. The Samkhyas believe that the consciousness of recognition is the third aggregate that is not included in the two measurements. In order to refute them (Samkhyas), (the Sutra) says: "Repeatedly knowing is also non-existent, like memory and so on becoming infinite." Moreover, the meaning of it is also said here: "Because each moment is different." And so on. Secondly, in establishing different numbers, there is no proof and there is harm. Among them, there are two types: refuting different numbers in measurement and refuting measurement in different numbers. Among them, the first is: The materialists establish that measurement is only direct perception because inference is not measurement. For this, there are two types: harm by acceptance and harm by factual reasoning. Among them, the first is: In the Pramanavarttika, it is said: "Establishing measurement and one difference, in order to make others know the mind, and also to refute others, the remaining measurement is definitely existent." The second is: Refutation
Chinese
因为必须承认断绝成立的根本是相违和相属的，所以，确定它的心识成立为比量，就像经中说的那样：如果现量没有意义，那么不生起就是量。第二，对由声音产生的量进行破斥，对确定颜色是无常的心识进行破斥，对认识的心识进行破斥，以及将这些道理与其他情况进行比较，共有四种。第一，如果由声音产生的量不是包含在两种量之中的第三种量，那么它是从能表达的词语的标志来推断所表达的意义呢？还是推断动机的意图呢？如果是前者，那么不可能成为量，因为能表达的词语与所表达的意义之间没有不生起的关系，因为普通人的话语是错误的，特殊人的话语难以理解，没有不是人所造的话语。正如“声音与事物同时存在”等所表明的那样。如果是后者，那么没有包含在现量和比量之中的理由是不成立的，因为它是比量的缘故。那么，它的依据理由是什么呢？例如，“瓶子”这个词，具有法性，表达意愿的动机先于它，因为它是能表达的词语。正如“从声音中产生，也是为了显示明显的意愿”以及“这些，能够显示说话者的意图”等所表明的那样。对此，法称论师认为，需要避免疯狂、睡眠、习惯、重复和错误这五种情况的话语，但是，为了证实显现表达意义的特殊意愿是需要的，而仅仅证实动机是不需要的。有些人认为，对于一切智者的语言来说，没有动机，所以是不确定的，这种说法是不合理的，因为对于他们来说，也有慈悲的动机，所以动机并不普遍存在于概念之中。如《教王经》中说：然而，对于脱离贪欲的人来说，说话的原因并不是没有，因为说话是为了他人的利益。以成办其利益的想法，想要表达它，这本身就是慈悲的本性，因此，它是由慈悲的自性所显示的。在《庄严经论》中也说：意义
English
Since it is necessary to acknowledge that severing the root of establishment is contradictory and related, the mind that ascertains it is established as inference, just as it is said in the scriptures: If direct perception is meaningless, then non-arising is valid cognition. Second, there are four: refuting validity cognition based on sound, refuting validity cognition that ascertains color as impermanent, refuting validity cognition of recognition, and comparing these reasons to other situations. First, if validity cognition arising from sound is a third type of validity cognition not included in the two types of validity cognition, then does it infer the meaning to be expressed from the sign of the expressive word, or does it infer the intention of the motivation? If it is the former, then it is impossible to be valid cognition, because there is no non-arising relationship between the expressive word and the meaning to be expressed, because the words of ordinary people are wrong, the words of special people are difficult to understand, and there are no words that are not made by people. As the saying goes, sounds exist simultaneously with things, and so on. If it is the latter, then the reason not included in direct perception and inference is not established, because it is inference. So, what is the basis for its reason? For example, the word "vase" has the nature of dharma, the motivation of the desire to express precedes it, because it is an expressive word. As the saying goes, it also arises from sound in order to show obvious intention, and these show the speaker's intention. On this, Master Dharmakirti believes that words free from the five states of madness, sleep, habit, repetition, and error are necessary, but it is necessary to prove the special intention of expressing the meaning, and it is not necessary to prove only the motivation. Some people think that there is no motivation for the words of the omniscient, so it is uncertain, which is unreasonable, because for them, there is also the motivation of compassion, so motivation is not universally present in concepts. As the Shastra says: However, for those who are free from attachment, the reason for speaking is not non-existent, because speaking is for the benefit of others. With the thought of accomplishing its benefit, wanting to express it, this itself is the nature of compassion, therefore, it is shown by the nature of compassion. It is also said in the Ornament of Sutras: Meaning