Tibetan
ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་གཞན་འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཡང་། ནོར་བུའི་འོད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་ནོར་བུའི་འོད་དེ་ལ་ནོར་བུར་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱན་མཛད་པ་དཔོན་སློབ་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བཞེད་དེ། རྒྱན་ལས། དེ་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནི། །ནོར་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་དུ་ན་མངོན་སུམ་མམ། །ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་དུ་ངེས། །ཞེས་དང་། དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་དེ་འདྲ་ཡིན། །མི་བསླུ་བ་ན་ཚད་མ་ཉིད། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་གང་དུ་དོགས། །ཞེས་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་དོགས་སྤོང་དང་བཅས་པ་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་བཤད་གཉིས་ཀས། དེ་ཉིད་དུ་ན་མངོན་སུམ་མམ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འདོད་པའོ། །ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་དུ་ངེས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤཱཀྱ་བློ་འདོད་པའོ་ཞེས་དང་། ཉི་མ་སྦས་པས་ཀྱང་། འོན་ཏེ་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ཚད་མ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འཁྲུལ་པའམ་མ་འཁྲུལ་ཡང་རུང་སྟེ་བསླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་མཆོག་གིས་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་། མར་མེའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ལོག་ཤེས་སུ་མཚུངས་པས་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་དོན་མི་བྱེད་པར་མཚུངས་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། འཐད་ལྡན་ལས་ནོར་བུའི་འོད་དང་མར་མེའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལོག་པའི་ཤེས་པ་བསླུ་བ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཡུལ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་འདི་དག་རང་གི་ཡུལ་ལ་བསླུ་བར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ནོར་བུ་དང་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས
Chinese
所谓“是量”，即是说，作为量的一般定义，也存在于将宝石的光芒执着为宝石的心识中。如果依赖于隐蔽的事物之间的其他关联，那么就会立即被确定为是比量。在这里也是一样，从宝石光芒的关联的果本身，如何会对那个宝石的光芒产生误认为宝石呢？因此，经中说，这实际上是从果的征相产生的比量。第二种观点是，庄严者导师认为是现量。庄严经中说：“因此对于宝石的光芒，认为是宝石的知识，在那时肯定是现量，或者肯定是比量。”又说：“那是现量，怎么会是那样的错觉呢？不欺骗就是量，在错觉与非错觉之间有什么疑惑呢？”这样说了以现量来认定的包含遣除疑惑的观点。两种注释中说：“在那时肯定是现量吗？”，这是自己的观点。“或者肯定是比量”，这是释迦智的观点。日光隐蔽者也说：“那么，将宝石的光芒认为是宝石，是什么量呢？那是现量。如果现量怎么会变成错觉呢？那是不真实的，无论是错觉还是非错觉，不欺骗本身就是量。”第三种观点是，法胜认为，将宝石的光芒执着为宝石的知识，和将灯火的光芒执着为宝石的知识，两者作为错觉是相同的，因为在不实现所取境的意义上是相同的，但认为在实现所取境的意义上，存在着作为其他量的所依和不作为所依的差别。在《正理滴论》中说：“对于宝石的光芒和灯火的光芒，认为是宝石的知识，那些作为错觉的欺骗本身并没有差别，因为两者都没有获得所执着的境。”又说：“即使这些在欺骗自己的境上没有差别，但由于获得能起作用的意义的原因，存在着是知识的原因和不是知识的原因的差别，因为一个是与宝石间接相关的。”第二，关于这三种观点
English
The so-called "is valid," that is to say, as the general definition of validity, it also exists in the mind that grasps the light of a jewel as a jewel. If it relies on other connections between hidden things, then it will immediately be determined to be inference. Here too, how could there be a mistaken belief that the light of a jewel is a jewel from the very fruit of the connection of the light of the jewel? Therefore, the sutra says that this is actually an inference arising from the sign of the fruit. The second view is that the Adornment Master considers it to be direct perception. The Adornment Sutra says, "Therefore, for the light of a jewel, the knowledge that knows it as a jewel, at that time it is certainly direct perception, or it is certainly inference." It also says, "That is direct valid cognition, how could it be such an illusion? Non-deception is valid cognition, what doubt is there between illusion and non-illusion?" Thus, it is said that the view of recognizing it as direct perception includes the removal of doubts. The two commentaries say, "At that time, is it certainly direct perception?" This is one's own view. "Or is it certainly inference?" This is Shakyamati's view. Suryagupta also said, "Then, what is the valid cognition that knows the light of a jewel as a jewel? That is direct valid cognition. If so, how could direct perception become an illusion? That is not true, whether it is illusion or non-illusion, non-deception itself is valid cognition." The third view is that Dharmottara considers that the knowledge that grasps the light of a jewel as a jewel and the knowledge that grasps the light of a lamp as a jewel are the same as illusions, because they are the same in not achieving the meaning of the object of engagement, but he believes that in achieving the meaning of the object of engagement, there is a difference between being a basis for other valid cognitions and not being a basis. In the Nyayabindu it says, "For the light of a jewel and the light of a lamp, the knowledge that knows them as jewels, those as deceptive illusions themselves are not different, because neither of them obtains the object of engagement that is grasped." It also says, "Even though these are not different in deceiving their own objects, there is a difference between being a cause of knowledge and not being a cause of knowledge because of the reason for obtaining the ability to function, because one is indirectly related to the jewel." Second, regarding these three views
Tibetan
་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། ནོར་བུའི་འོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་དེར་ནོར་བུ་ཡོད་པ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དུ་བའི་རྟགས་ལས་དུ་ལྡན་ལ་མེ་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་དུ་བ་མེར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞུང་གི་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཅེས་པའི་ལན་དུ་རྗེས་དཔག་གི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་འཁྲུལ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་འབྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ནོར་འོད་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་ལ་བྱེད་དམ། རྗེས་ཀྱི་འདི་ནི་ནོར་བུའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དེས་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐག་ཁྲ་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་དེས་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གི་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་ལོག་ཤེས་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་འབྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འུ་ཡུག་པས་རྒྱན་གྱི་དགོངས་པར་མཛད་ནས་མཛོད་ཕུགས་ན་ནོར་བུ་ཡོད་པའི་འོད་སྒོ་གསེབ་ན་ཤར་བ་ན་ནོར་བུའི་འོད་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་དེ་ནོར་བུ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་དང་། ནོར་འོད་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བཞེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་ཤེས་དེ་ནོར་བུ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གསུམ་པ་གཞུང་ལ་སྦྱར་བའི་ཚེ་འཐད་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། མཛོད་ཕུགས་ན་ནོར་བུ་ཡོད་པའི་འོད་སྒོ་གསེབ་ཏུ་ཤར་བ་ན་ནོར་འོད་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དོན་རང་མཚན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པའི་དབང་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཚེ་ནོར་འོད་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནོར་འོད་ལ་ནོར་འོད་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཚེ་ནོར་འོད་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནོར་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ལོག་ཤེས་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་ཤེས་
Chinese
第一个不合理，因为从宝珠的光芒的表相，推知其处有宝珠的推论，成了将宝珠的光芒执着为宝珠的意识。因为如此执着的意识是推论。如果承认，那么从烟的表相，推知有烟之处有火的推论，成了将烟执着为火的意识了。也不是论典的意旨，因为在回答“一切推论都是错误的，因此不是量”时，说“推论的一部分虽然错误，但也是量”是没有关联的。第二个观点也不合理，因为将宝珠的光芒执着为宝珠的意识，是指见到宝珠光芒的根识呢？还是指之后的“这是宝珠”这样执着的意识呢？如果是前者，则不合理，因为其不会将宝珠的光芒执着为宝珠，正如见到花纹的绳子的根识不会将花纹的绳子执着为蛇一样。如果是后者，也不合理，因为那是分别念，与现量相违。也不是论典的意旨，因为对于认为“一切推论都是错误的，因此不是量”的观点，说“现量的一部分虽然是邪见，但也是量”是没有关联的。邬郁巴将此作为《庄严经释》的意旨，认为宝库中有宝珠，其光芒从门缝中射出时，见到宝珠光芒的根识，对于宝珠是其他自相证成量，对于宝珠的光芒是自相证成量，这种观点也不合理，因为该根识对于宝珠不是其他自相证成量，因为其不是量。第三种观点在与论典结合时是合理的，这会在自宗的场合出现。第三个是，宝库中有宝珠，其光芒从门缝中射出时，产生见到宝珠光芒的根识，那是现量，因为是境自相从自身发出自相的形象的根识。在没有错乱因缘时，对于宝珠的光芒是自相证成量，因为此时能以自力引出确定宝珠光芒是宝珠光芒的定解。在有错乱因缘时，对于宝珠的光芒是其他自相证成量，因为此时会引出将宝珠的光芒执着为宝珠的邪见。定解。
English
The first is unreasonable, because the inference that infers the existence of a jewel in that place from the sign of the jewel's light becomes the mind that grasps the jewel's light as a jewel. Because the mind that grasps in this way is an inference. If you accept that, then the inference that infers the existence of fire in a place with smoke from the sign of smoke becomes the mind that grasps smoke as fire. It is also not the intention of the scripture, because in response to the statement that "all inferences are mistaken, therefore they are not valid cognitions," it is irrelevant to state that "even though some parts of inference are mistaken, they are still valid cognitions." The second view is also unreasonable, because does the mind that grasps the jewel's light as a jewel refer to the sense consciousness that sees the jewel's light, or does it refer to the subsequent mind that grasps it as "this is a jewel"? If it is the former, it is unreasonable, because it does not grasp the jewel's light as a jewel, just as the sense consciousness that sees a patterned rope does not grasp the patterned rope as a snake. If it is the latter, it is also unreasonable, because it is a conceptual thought, which contradicts direct perception. It is also not the intention of the scripture, because it is irrelevant to state that "even though some parts of direct perception are mistaken cognitions, they are still valid cognitions" in response to the view that "all inferences are mistaken, therefore they are not valid cognitions." U Yukpa took this as the intention of the Ornament, and held that when a jewel is in a treasury and its light shines through a crack in the door, the sense consciousness that sees the jewel's light is a valid cognition that ascertains the jewel as other, and a valid cognition that ascertains the jewel's light as self. This view is also unreasonable, because that sense consciousness is not a valid cognition that ascertains the jewel as other, because it is not a valid cognition. The third view is reasonable when applied to the scripture, which will occur in the context of one's own system. The third is that when a jewel is in a treasury and its light shines through a crack in the door, a sense consciousness that sees the jewel's light arises, and that is direct perception, because it is a sense consciousness in which the object's own character sends its own image from its own side. When there is no cause for error, it is a valid cognition that ascertains the jewel's light as self, because at that time it can lead to a certainty that ascertains the jewel's light as the jewel's light by its own power. When there is a cause for error, it is a valid cognition that ascertains the jewel's light as other, because at that time it will lead to a mistaken cognition that grasps the jewel's light as a jewel. Certainty.