Tibetan
དྲངས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་སོང་ནས་ནོར་འོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་དེར་ནོར་བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། ལོག་ཤེས་དྲངས་པའི་ཚེ། དེས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་བྱེད་པའང་སྲིད་དེ། ལོག་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུག་པས་ནོར་བུའི་མདུན་དུ་སླེབས་པ་ན་ནོར་བུ་མཐོང་བའི་དབང་མངོན་སྐྱེ་ཞིང་ལོག་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་གཏད་པ་ན་ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་ཕྱེད་ནས་ནོར་འོད་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་སུ་འགྱུར་སྲིད་པས་དེའི་ཚེ་སྔར་བཞིན་དུ་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནོར་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་། སྒྲོན་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཚད་མ་མིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་། མི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀས་འཇུག་ཡུལ་མི་ཐོབ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་ཀྱི། འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་མི་ཐོབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ནོར་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་དང་། སྒྲོན་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་ལོག་ཤེས་སུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རྩ་བའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། དོན་ལ་རྟོན་པ་དག་གིས་དཔྱོད་མཛོད་ཅིག གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ནམ་ཕྱེད་ལ་ཉིན་ཕྱེད་དུ་འཁྲུལ་ནས་ཉིན་ཕྱེད་ཀྱི་བུ་ཚ་རྨིས་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིན་ཕྱེད་ཀྱི་བུ་ཚ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། ཉིན་ཕྱེད་ཀྱི་བུ་ཚ་དེས་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་མ་གཏད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཁ་ཅིག དུང་དཀར་སེར་འཛིན་གྱི་དབང་ཤེས་དེ་དུང་གི་ཁ་དོག་ལ་འཁྲུལ་ཡང་དབྱིབས་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་། ལྗོན་ཤིང་འགྲོར་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དེ་ལྗོན་ཤིང་སྡོད་པའི་ཆ་ལ་འཁྲུལ་ཡང་ལྗོན་ཤིང་རང་མཚན་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། དུང་གི་དབྱིབས་དང་ལྗོན་ཤིང་རང་མཚན་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་དང་གྲུབ་བདེ་
Chinese
引出之时，其本身成为执取表相之心，从宝光的表相，生起了了知彼处有宝珠的推断。引出错觉之时，它也可能成为现量和推断的所依。因为通过错觉为了获得宝珠而奔跑，到达宝珠面前时，生起见到宝珠的根现量，并且信任那错觉的相续，可能会变成从对境的局部确定为宝光的定解，所以在那个时候，仍然会生起推断。因此，对于宝光执著为宝珠的意识，和对于灯光执著为宝珠的意识，二者在是否是量上没有差别，因为二者都是非量而相同。在是否获得所入处的作用上也没有差别，因为二者都同样没有获得所入处。经中也说：“如何作用有差别？”并没有说在是否获得所入处上有差别。那么如何呢？了知声无常的推断，和执著声常有的增益，二者在是否是错觉上没有差别，但在是否是量上有差别。例如，对于宝光执著为宝珠的心，和对于灯光执著为宝珠的心，二者在错觉上没有差别，但在是否成为获得所入处的其他量的所依上有差别，这便是根本的无上密意，依靠意义的人们请善加辨别。第二，有些人将半夜错认为半天，将梦见半天的孩子们的梦境之识，认为是对于半天的孩子们的现量，这也是不合理的，因为半天的孩子们并没有从自身发出相似的形象。第三，有些人认为，将白海螺执著为黄色的根识，虽然在海螺的颜色上是错觉，但在形状上是现量；将树木显现为移动的根识，虽然在树木静止的部分是错觉，但在树木的自相上是现量，这也是不合理的。如果海螺的形状和树木的自相是现量，那么这二者和成立容易
English
When it is drawn, it itself becomes the mind that grasps the sign, and from the sign of the jewel light, an inference arises that realizes there is a jewel there. When a misconception is drawn, it can also be the basis for direct perception and inference. Because running through misconception in order to obtain the jewel, when arriving in front of the jewel, a sense direct perception of seeing the jewel arises, and trusting in that continuum of misconception, it may become a definite understanding that determines the object's partial features as jewel light, so at that time, inference will still arise. Therefore, the consciousness that grasps jewel light as a jewel, and the consciousness that grasps lamplight as a jewel, there is no difference between the two in whether they are valid cognitions, because both are non-valid cognitions and are the same. There is also no difference in whether or not they obtain the function of the object of entry, because both are the same in not obtaining the object of entry. And in the scriptures it is also said, "How is there a difference in function?" It is not said that there is a difference in whether or not the object of entry is obtained. So how is it? The inference that realizes sound is impermanent, and the imputation that grasps sound as permanent, there is no difference between the two in whether they are mistaken, but there is a difference in whether they are valid cognitions. For example, the mind that grasps jewel light as a jewel, and the mind that grasps lamplight as a jewel, there is no difference between the two in misconception, but there is a difference in whether they become the basis of other valid cognitions that obtain the object of entry, this is the ultimate secret intention of the root, those who rely on meaning, please discern well. Secondly, some people mistake midnight for midday, and consider the dream consciousness of dreaming of midday children to be a direct valid cognition of midday children, which is also unreasonable, because midday children do not emit similar images from themselves. Thirdly, some people think that the root consciousness that grasps a white conch as yellow, although it is a misconception about the color of the conch, is a direct valid cognition about the shape; the root consciousness that makes trees appear to move, although it is a misconception about the stationary part of the tree, is a direct valid cognition about the self-characteristic of the tree, which is also unreasonable. If the shape of the conch and the self-characteristic of the tree are direct valid cognitions, then these two and the establishment are easy.