Tibetan
་བ་སོ་སོའི་སྒྲ་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ། བོད་ཁ་ཅིག ཚད་མ་དབྱེ་གཞི་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་ཤེས་པ་དབྱེ་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅད་ཤེས་དང་། ཡིད་དཔྱོད་ཀྱང་ཡང་དག་ཤེས་པ་ཡིན་པས། དབྱེ་གཞི་རྒྱ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དག་ཤེས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཚད་མ་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མེས་བཙོ་བསྲེག་གི་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་མེ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་རྐྱང་པ་སྣང་བ་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། དབྱེ་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་བར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་ཟིན་པས་བསྟན་བཅོས་སུ་དཔྱོད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་ངེས་པས་མངོན་རྗེས་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་དབྱེ་གཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། སྤྱི་དབྱེ་གཞིར་མི་རུང་བར་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་ནས་དབྱེ་གཞིར་དགོས་ན་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་དགོས་པས་ཧ་ཆང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི་ཚད་མ་དང་ཡང་དག་ཤེས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས་གཉིས་ཀ་ཡང་དབྱེ་གཞིར་རིགས་ཏེ། འདིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་ཚད་མ་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ་ཞེས་ཡང་དག་ཤེས་པ་དབྱེ་གཞིར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལ་མྱོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པའི་ཚུལ་དང་། རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སམ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་གྱི་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དོན་རང་མཚན་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་ཉིད་དོ། །རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་རྗེས་དཔག་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ལ་དོན་ར
Chinese
是各自的词义。第一，有些藏人说，量是分类的基础，而正确的知识不是分类的基础，因为决断识和意念也是正确的知识，所以有分类基础范围过大的过失，这种说法是不合理的，因为对不是量的事物已经遮止了正确的知识。论师法称的行事所显现的量和极度投入于行事能力的量，在这两者中，前者就像火能煮能烧一样，是成为成办士夫义利之直接因，后者就像火和水等仅仅显现，是成为成办士夫义利之间接因。其中前者，不是分类的基础，因为不会被欺骗，自己已经确定，所以不是论典中需要辨析的对象，并且仅仅是现量才能确定，所以没有现量和比量。因此说只有后者才是分类的基础是不合理的，如果总的不能作为分类的基础，必须分开差别才能作为分类的基础，那么现量等所有的分类也都需要这样，因此太过分了。自宗认为，量和正确的知识二者意义相同，只是名称不同，所以二者都可以作为分类的基础，因为这里说：所量二故，量有二。并且在《释量论》中说：正确的知识有两种，即现量和比量，所以已经说了正确的知识是分类的基础。第二是现量和比量。第三，从所量认识的方式来说，有依靠经验而认识的方式，和依靠理证而认识的方式两种，或者有从自己的体性方面认识的方式，和从他者的体性方面认识的方式两种。现量的自相是从自己的体性方面认识的，对于这一点，境识现量从境自相自己的体性方面认识，自己的体性是境自相所指示的形象，而自识现量从知识自相自己的体性方面认识，自己的体性就是知识自相本身。比量从他者的体性方面认识自相，他者的体性就是比量所显现的境的形象，境
English
These are the meanings of the respective words. Firstly, some Tibetans say that valid cognition is the basis of classification, but correct knowledge is not the basis of classification, because decisive knowledge and conceptual thought are also correct knowledge, so there is the fault of the basis of classification being too broad. This is not reasonable, because correct knowledge is precluded from what is not valid cognition. Of the valid cognition that appears to accomplish a purpose, according to the teacher Dharmakirti, and the valid cognition that thoroughly engages in the ability to accomplish a purpose, the former is like fire appearing to cook and burn, and is the direct cause of accomplishing the benefit of a person, while the latter is like fire and water, etc., which merely appear, and are the indirect cause of accomplishing the benefit of a person. The former is not the basis of classification, because it is not deceptive, and one has already ascertained it oneself, so it is not an object to be analyzed in treatises, and it is only ascertained by direct perception, so there is no direct perception or inference. Therefore, it is not reasonable to say that only the latter is the basis of classification, because if the general cannot be the basis of classification, and it is necessary to separate the particulars to be the basis of classification, then all the classifications of direct perception, etc., would also need to be like that, so it would be too excessive. The self-system considers that valid cognition and correct knowledge are the same in meaning, only different in name, so both can be the basis of classification, because it says here: Because there are two objects to be measured, there are two valid cognitions. And in the Pramāṇavārttika it says: Correct knowledge is of two kinds, namely direct perception and inference, so it has been said that correct knowledge is the basis of classification. Secondly, there are direct perception and inference. Thirdly, in terms of the way of understanding the object to be measured, there are two ways: the way of understanding based on experience, and the way of understanding based on signs, or there are two ways: the way of understanding from one's own nature, and the way of understanding from the nature of others. The self-character of direct perception is understood from one's own nature. In this regard, object-cognizing direct perception understands the object's self-character from its own nature, and its own nature is the image indicated by the object's self-character, while self-cognizing direct perception understands the self-character of knowledge from its own nature, and its own nature is the self-character of knowledge itself. Inference understands the self-character from the nature of others, and the nature of others is the image of the object appearing to inference, the object
Tibetan
ང་མཚན་དུ་ཞེན་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་ངོ་བོར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པ་མ་ཡིན་པར་གཞན་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། མངོན་རྗེས་གཉིས་བུམ་སྣམ་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནམ། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལྟར་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ནམ། བྱས་མི་རྟག་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ནམ། ཟླ་བ་དང་། བསིལ་ཟེར་ཅན་ལྟར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཐ་དད་ཡིན་ཞེ་ན། ཛྙ་ན་ཤྲཱི་ན་རེ། གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་དང་། རྗེས་དཔག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དྲི་མའི་ཆ་ཡིན་པས་གཟུང་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་པས་དེས་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཆ་ནས་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཡུལ་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་ནས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་སྤྱིར་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་། བྱེ་བྲག་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན། དེ་ཤེས་པ་མིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མངོན་རྗེས་གཉིས་བློའི་ངོ་བོར་གཅིག་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་འཇོག་སྟེ། ལ་མེ་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་ལ་དང་མེའི་ཚོགས་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་རྗེས་དཔག་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་དེ་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་རྗེས་དཔག་མིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་བྱེ་བྲག་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་དགོས་ན། དེ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་མངོན་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་དང་པོ་མེད་དེ། ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་རྗེས་དཔག་དེ་རྗེས་དཔག་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཚེ་རྗེས་དཔག་དེ་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འཇོག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྗེས་དཔག་དེ་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་དུ་མི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གཉིས་པ་ཡང་མེད་དེ། བྱེ་བྲ
Chinese
我执着于名称，将之安立为他者的体性的理由是，并非从事物自身方面确立，而是由于其他习气的影响而显现的缘故。第四个问题是：现量和比量，是如瓶子和氆氇一样，是实体各异呢？还是如事物和非事物一样，是遮遣同一的相异呢？还是如所作和无常一样，是体性相同而反体相异呢？还是如月亮和清凉光芒一样，是名称的相异呢？如果这样问。智吉祥说：是遮遣同一的相异。因为现量是体验的部分，是识，是事物。而比量是分别念垢染的部分，因为所取境不是事物，因此以它来衡量的比量也不是事物。这样说是不合理的，因为两者都是事物。比量的所取境从不是事物的角度来说是错觉，而错觉本身就是事物。有些人认为依靠一个境是相同的，这也是不合理的，因为有分别和无分别二者不是一个境。有些人认为依靠不同的境是体性相异的，这也是不合理的，因为比量总的来说与现量体性相异，而个别自证现量与体性相异的话，那它就成了不是识了。因此，现量和比量在心的体性上是一体的，因为比量本身就具有现量体性。依靠境而安立为现量和比量，如了知山上存在火的比量，对于山和火的集合意义来说是比量，而对于自己的体性来说是现量。如果说那个比量依靠境就成了不是比量，因为依靠境就成了现量。又如果个别自证现量和体性是一体的，那就必须和现量体性是一体的。那个法，成了与现量体性相异，因为与根现量体性相异。如果这样问，第一个过失是没有的，因为依靠境是相异的，意思是说当那个比量对比量成为自证现量的时候，那个比量依靠境就不安立为自证现量了，因为那时那个比量不安立为比量的境。第二个过失也是没有的，因为个别
English
I am attached to names, and the reason for establishing them as the nature of others is that they are not established from the aspect of things themselves, but appear due to the influence of other habitual tendencies. The fourth question is: Are direct perception and inference different substances, like a vase and woolen cloth? Or are they different by negating sameness, like things and non-things? Or are they different in aspects while being the same in essence, like being made and impermanent? Or are they different in name, like the moon and cool rays? If asked like that. Jñānaśrī says: They are different by negating sameness. Because direct perception is the knowing part of experience, it is a thing. And inference is the part of the defilement of conceptual thought, because the object to be grasped is not a thing, therefore the inference that measures it is also not a thing. Saying this is unreasonable, because both are things. The object to be grasped by inference is an illusion from the aspect of not being a thing, and the illusion itself is a thing. Some people think that relying on one object is the same, but this is also unreasonable, because conceptual and non-conceptual are not the same object. Some people think that relying on different objects is different in nature, but this is also unreasonable, because inference in general is different in nature from direct perception, and if the particular self-awareness direct perception is different in nature, then it becomes not knowledge. Therefore, direct perception and inference are one in the nature of mind, because inference itself has the nature of direct perception. They are established as direct perception and inference depending on the object, such as the inference that knows there is fire on the mountain, it is inference in relation to the meaning of the collection of mountain and fire, and it is direct perception in relation to its own nature. If that inference becomes not inference by relying on the object, because it becomes direct perception by relying on the object. Also, if the particular self-awareness direct perception and nature are one, then it must be one with the nature of direct perception. That dharma, becomes different in nature from direct perception, because it is different in nature from sense direct perception. If asked like that, the first fault is not there, because relying on the object is different, meaning that when that inference becomes self-awareness direct perception to the inference, that inference relying on the object is not established as self-awareness direct perception, because at that time that inference is not established as the object of inference. The second fault is also not there, because the particular