Chinese
是因为不欺骗的缘故，是因为能起作用的缘故。不能承认，因为是无分别的错觉的缘故。是周遍的，因为是欺骗的缘故。那件事也分为现量和相似现量两种。因为这样说的缘故。在自宗，分为遣除邪分别和遣除异品两种情况。第一种情况是，由于有分别说者承认有形色的根是量，为了遣除这种邪分别，所以说心识是量。第二种情况是为了遣除补特伽罗量和圣教量不是量，因为这二者也具有不欺骗这三种法。那时，作者谁不欺骗呢？是罪障断尽的补特伽罗和他所说的话语。之前所说的是就心识是量而言的。总之，量这个词所指的对象，有心识量、补特伽罗量和圣教量三种。三种都具备不欺骗的三种法，因此被安立为量。首先确定心识量，然后就其圆满意义的方面来成立补特伽罗量。因为这样说的缘故：具足彼者薄伽梵即是量。补特伽罗成立为量之后，再成立圣教量。因为这样说的缘故：可信之语是不欺骗的，是从共相进行的比量。如果不欺骗、不迷乱、意义明了这二者与自相符合，那么对于衡量无实有之量，有不周遍的过失，如果这样认为，则没有过失，因为它衡量没有自相的境，因此不能起作用，所以是不欺骗的。以白色的海螺执著为黄色的根识，以及树木显现为行走的根识，有法，应是量，因为是不欺骗的识，如果这样认为，则不成立，因为它执著海螺为黄色，树木为行走，这些都不成立。第二，遣除增益的方式有三种：所断增益的自性，能断决定的自性，以及它如何决定的方式。第一，定义是：对于实相之义，执著于其他边际的耽著心。分类有：分别邪识和怀疑两种，而无分别邪识不是，因为增益和决
English
It is because it is non-deceptive, because it is capable of performing a function. It cannot be admitted, because it is a non-conceptual misperception. It is pervasive, because it is deceptive. That matter is also explained as two types: apparent perception and pseudo-perception. Because it is said so. In our own system, there are two ways: to eliminate wrong conceptions and to eliminate dissimilar types. The first is to eliminate the wrong conception of the Vaibhashikas who consider the sense faculties as substantial entities to be valid cognizers. Because it is said that mind is a valid cognizer. The second is to eliminate the non-validity of the person as a valid cognizer and the scripture as a valid cognizer, because these two also possess the three qualities of non-deception. At that time, who is the agent who does not deceive? It is the person who has exhausted his faults and the words spoken by him. What was said earlier was in terms of knowledge being a valid cognizer. In short, the objects to which the term "valid cognizer" applies are three: knowledge as a valid cognizer, a person as a valid cognizer, and scripture as a valid cognizer. All three are established as valid cognizers because they possess the three qualities of non-deception. First, knowledge as a valid cognizer is identified, and then the person as a valid cognizer is established in terms of the completeness of its meaning. Because it is said: The Bhagavan who possesses that is indeed a valid cognizer. After the person is established as a valid cognizer, the scripture is established as a valid cognizer. Because it is said: Trustworthy words are non-deceptive, and are inference from the general. If non-deception, non-obscuration, and clarity of meaning are in accordance with the self-characterized object, then there is the fault of non-pervasion for the valid cognizer that measures non-existent entities. If you think so, there is no fault, because it measures objects without self-characteristics, and therefore cannot perform a function, so it is non-deceptive. The sense consciousness that apprehends a white conch as yellow, and the sense consciousness that perceives a tree as moving, the subject, should be a valid cognizer, because it is a non-deceptive consciousness. If you say so, it is not established, because it apprehends the conch as yellow and the tree as moving, which are not established as such. Secondly, there are three ways in which it eliminates superimposition: the nature of the superimposition to be eliminated, the nature of the eliminating certainty, and how it determines it. First, the definition is: the clinging mind that conceives of the meaning of reality as another extreme. The divisions are: conceptual wrong consciousness and doubt, but non-conceptual wrong consciousness is not, because superimposition and certainty
Tibetan
་ཤེས་གཉིས་ཀ་གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་བ་གང་ཞིག ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དང་ཟླ་གཉིས་མེད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་གཉིས། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་ཡུལ་དོན་དང་མཐུན་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གང་ཞིག དེར་འཛིན་གྱི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པར་དེ་མིན་དུ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པ། དངོས་བཏགས་མ་ཕྱེ་བའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཡང་དག་པའི་ངེས་པ་དང་། ལོག་པའི་ངེས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་ལྟ་བུའོ། །ཕྱི་མ་ནི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་བསལ་བྱར་གྱུར་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་པས་ངེས་པ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ངེས་པ་དང་། ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད། གཉིས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་ངེས་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །མངོན་སུམ་རྣམས་ནི་གཅོད་བྱེད་ངེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་སྟེ། རང་ཡུལ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་རང་ཡུལ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ནི་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། ཚད་མ་འགའ་ཞིག་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། འགའ་ཞིག་རང་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པའི་དོན་ཡང་། སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ས་བོན་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ནུས་པ་ནི་ངེས་ཤེས་ལ་མེད་ལ། སྒྲོ་འདོགས་མངོན་གྱུར་པ་ནི་ཡིད་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡེངས་པས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་དེའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པར་སྒྲོ་འདོགས་འབྱུང་མི་སྲིད་པ་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཚོན་བྱའི་དབྱེ་བ། མཚན་གཞི་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ། དེས་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་སྟེ། གང་ལ་དབྱེ་བའི་གཞི། གང་དབྱེ་བའི་ངོ་བོ། གང་གིས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་དོན། ཇི་སྙེད་ཕྱེ་བའི་གྲངས་ངེས། ཕྱེ
Chinese
如果要知道两种识在一个补特伽罗（藏文：གང་ཟག་）的相续中不能同时产生的是什么，那就是显现二月之有境和确定无二月之决识这二者。因为它们在一个补特伽罗的相续中同时产生。第二，决识的定义是：对自境与事实相符而唯一执取的分别念。在其执取的作用未消失之前，不可能执取其他。从不区分实有和假有的角度来分，有正确的决识和错误的决识两种。第一种，比如确定声音是无常的决识。第二种，比如执取声音为常的邪分别念。后者是决识所要遣除的增益，因此是假立的决识。从本体的角度来分，有成为量（藏文：ཚད་མ་）的决识和非量的决识两种。第一种，所有的比量。第二种，比如由现量和比量引导而产生的决识。现量都不是断除者决定的自性，因为仅凭自境的显现就能完成任务，所以不可能对自境进行确定。第三，世俗名言的量是对自相的有无进行取舍的，因为不是有无确定的结果。因此，不会变成非量。如是说。那么，是依靠自己的力量来引导决识的吗？有些量是依靠自己的力量来引导决识的，有些是依靠从自身之后产生的其他量的力量来引导的。决识断除增益的意义是，决识没有断除增益种子的能力。增益的显现即使是心散乱于其他对境也不会产生，因此在决识产生后，在其作用未消失之前，增益不可能产生，这就被称为决识断除增益。第三，以定义来确定所诠释的意义有四点：所诠释的分类，对有法（藏文：མཚན་གཞི་）的破除邪分别念，对有法确定定义的量进行阐述，以及说明它是如何进行破立的。第一点有六个方面：分类的所依，所分类的本体，分类的原因，如何分类的意义，分类的数量确定，分
English
If you want to know what two consciousnesses cannot arise simultaneously in the continuum of one person (Tibetan: གང་ཟག་), it is the consciousness with the appearance of two moons as its object and the ascertainment that determines the absence of two moons. This is because they arise simultaneously in the continuum of one person. Secondly, the definition of ascertainment is: a conceptual thought that apprehends its own object as being in accordance with reality and as being singular. It is impossible to apprehend something else while the function of that apprehension has not ceased. From the perspective of not distinguishing between the real and the imputed, there are two types: correct ascertainment and incorrect ascertainment. The first is like the ascertainment that sound is impermanent. The second is like the wrong conceptual thought that apprehends sound as permanent. The latter is the superimposition to be eliminated by ascertainment, so it is an imputed ascertainment. From the perspective of its essence, there are two types: ascertainment that is a valid cognition (Tibetan: ཚད་མ་) and ascertainment that is not a valid cognition. The first is all inference. The second is like the ascertainment that arises from being led by perception and inference. Perceptions are not the nature of a decisive eliminator, because the task is completed by merely the appearance of its own object, so it is impossible to ascertain its own object. Thirdly, a valid cognition of conventional designation engages in accepting or rejecting the presence or absence of characteristics, because it is not the result of ascertaining presence or absence. Therefore, it does not become a non-valid cognition. So it is said. Then, does it lead to ascertainment by its own power? Some valid cognitions lead to ascertainment by their own power, and some lead to it by the power of other valid cognitions that arise after it. The meaning of ascertainment cutting off superimposition is that ascertainment does not have the power to cut off the seed of superimposition. The manifestation of superimposition will not arise even if the mind is distracted to other objects, so after ascertainment arises, superimposition cannot arise before its function has ceased, and this is called ascertainment cutting off superimposition. Third, there are four points to establish the meaning of what is signified by the definition: the classification of what is signified, the refutation of wrong conceptual thoughts about the subject (Tibetan: མཚན་གཞི་), the explanation of the valid cognition that determines the definition of the subject, and the way in which it establishes and refutes. The first point has six aspects: the basis of classification, the essence of what is classified, the reason for classification, the meaning of how it is classified, the definite number of classifications,