Tibetan
ག་ཤ་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན། ཤིང་ཙམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་དགོས་ཀྱང་། ཤ་པ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན། ཤིང་ཙམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། རང་སྡེ་ཁ་ཅིག ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག ལུང་ཚད་མ་གསུམ་སུ་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་དེའི་སྟེང་དུ། དཔེ་ཉེར་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་དང་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་ཁ་ཅིག དེའི་སྟེང་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མ་སོགས་གྲངས་མང་དུ་འདོད་ན་འདིར་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་གནོད་བྱེད་མེད་པ་དང་། གྲངས་གཞན་འདོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། མདོར། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ཙམ་ཞིག་གསུང་ཅིང་། དེ་ཉིད་འདིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཆོས་གཉིས། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འདྲ་བ་ཐུན་མོང་བ་དང་། མི་འདྲ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཉིས། ཡུལ་ཅན་སྒྲའི་སྒོ་ནས་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དང་། མ་ཡིན་པ་གཉིས། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དང་། རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །འོ་ན་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ནི་གང་། ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ། ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བའི་དོན་གང་ཞེ་ན། བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་མཚན་གཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །ཞེས་སོགས་སོ། སྤྱི་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་། དངོས་པོར་ཡོད་པ་ནི་རང་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། །ཞེས་སོགས་སོ། །རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་ངེས་ན་ཚད་མ་ལ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཁྱབ་སྟེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་གཉིས་འཇལ་བྱེད
Chinese
如果与树的树干（藏文：ག་ཤ་པ་）是同一本体，则必须与树干（藏文：ཤིང་ཙམ་）是同一本体。如果与树的树干（藏文：ག་ཤ་པ་）是不同本体，则不一定与树干（藏文：ཤིང་ཙམ་）是不同本体。第五，自宗有些（人）认为量是现量、比量、圣教量三种确定之数。月称论师在此之上，加上譬喻量为四种确定之数。外道有些（人）在此之上，加上意义所知和非有之量等，认为量有很多种。那么，这里确定现量、比量两种的原因是什么呢？因为确定为两种有成立的理由且无有妨害，而认为其他数量有成立的理由且有妨害，共有四点。第一点是，经中说：“现量与比量，是量，二者衡量处。”这样仅仅说了衡量处确定为两种，作为量确定为两种的成立理由。此处也说：“衡量处二故，量为二。”。为了成立此理，有成立法和成立周遍两种。第一，衡量处确定为自相和共相两种。从结果的角度，有能起作用和不能起作用两种法。从自性的角度，有相同共同和不同不共同两种法。从有境声音的角度，有能诠声音的真实所诠和非真实所诠两种。从有境识的角度，有分别的显现境和无分别识的显现境两种确定。这由“能作与不能作故”等显示。那么，自相和共相两种的体性是什么？本体是怎样的？分为不同的意义是什么呢？这两个真谛是体性，这由“胜义能起作用者”等所说。共相的本体不是实有，实有的是自相，这由“所说即非彼实有”等所说。是从安立于自相唯一之方式而分出自相和共相两种，这由“自之体性一衡量处”等所说。第二，成立周遍是，如果衡量处确定为两种，则量确定为两种是周遍的。量衡量处自相唯一。
English
If it is the same entity as the tree's trunk (Tibetan: ག་ཤ་པ་), then it must be the same entity as the tree trunk (Tibetan: ཤིང་ཙམ་). If it is a different entity from the tree's trunk (Tibetan: ག་ཤ་པ་), then it is not necessarily a different entity from the tree trunk (Tibetan: ཤིང་ཙམ་). Fifth, some in our own school hold that valid cognition is definitively three: direct perception, inference, and scriptural authority. Master Chandrakirti, on top of that, definitively states four, including the valid cognition of analogy. Some outsiders, on top of that, hold many, such as implication and non-existent valid cognition. So, what is the reason for definitively stating two here, direct perception and inference? Because there is proof for definitively stating two and no harm, and there is no proof for holding other numbers and there is harm, of the four. The first is: In the sutra, it says, "Direct perception and inference are valid cognition, the two measure." Thus, it only speaks of the measure being definitively two as proof for valid cognition being definitively two. Here it says, "Because the measurable is two, valid cognition is two." To establish this, there are two: establishing the subject-property and establishing pervasion. First, the measurable is definitively two: self-characterized and general-characterized. From the perspective of result, there are two qualities: able to perform a function and unable to perform a function. From the perspective of its own essence, there are two qualities: similar and common, and dissimilar and uncommon. From the perspective of the object-possessor sound, there are two: being the actual object expressed by the expressing sound and not being so. From the perspective of the object-possessor consciousness, there are two: the appearing object of conceptual thought and the appearing object of non-conceptual consciousness. This is shown by "Because of being able to act and not being able to act," etc. So, what are the bases of the two, self-characterized and general-characterized? What is their essence like? What is the meaning of dividing them as different? These two truths are the bases, as stated by "The ultimate is what is able to perform a function," etc. The essence of the general-characterized is not substantial, and what is substantial is the self-characterized, as stated by "What is expressed is not that real," etc. The two, self-characterized and general-characterized, are divided from the perspective of how they apply to the single self-characterized, as stated by "One's own characteristic is one measurable," etc. Second, establishing pervasion is: if the measurable is definitively two, then valid cognition is definitively two is pervasive. Valid cognition measures the single self-characterized measurable.