Tibetan
་གཉིས་ཀ་བསྟན་མི་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ་ཁ་ཅིག གནོད་པ་ཅན་གྱི་ལམ་སྦྱོང་དུ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་ཅན་གྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་དེའི་གོང་དུ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པར་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཀྱི་བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་སོ་སོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མི་འཇུག དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་འཇིག་པར་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལོག་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གཏན་ཚིགས་གཉིས་སོ་སོར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་འཇིག་པའི་ལོག་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་གནོད་པ་ཅན་དང་། སྤྱིར་འཇིག་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇིག་པའི་ལོག་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་བྱེད་ལ་གཉིས་ཏེ། ངེས་བྱའི་རྒྱུ་འབྲས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་གི་དོན་གཞན་ཕྱི་མ་ལ་ཕན་བཏགས་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱ་ས་དང་། རང་གི་དོན་གཞན་སྔ་མས་ཕན་བཏགས་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུའི་དབྱེ་བ་དང་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། བྱེད་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་། །སྐལ་མཉམ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་། །ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དང་རྣམ་སྨིན་དང་། །རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་རྒྱུ་ལ་དྲུག་ཏུ་འདོད་ཀྱང་འདིར་ནི། བྱེད་རྒྱུ་དང་། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་། མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་གསུམ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་རྒྱུ་ནི་ཕན་འདོགས་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གསུམ་ནི་འདིར་ཡང་རྒྱུར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་དང་། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་གཉིས་བཤད་ཅིང་ཀུན་འགྲོའི་རྒྱུ་ནི་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུའི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལ་དབྱེ་ན་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་གཉིས་སམ། ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་། བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། བདག་པོའི་འབྲས་བུ་སྟེ་འབྲས་བུ་ལྔར་འདོད་ཀྱང་འདིར་ནི་འབྲས་བུ་དང་པོ་གཉིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལྟར་ཁས་ལེན་ཅིང་། གསུམ་པ་ནི་འབྲས་བུའི་གོ་མི་ཆོད་དེ། དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་དང་། བཞི་པ་ནི་ཁས་ལེན་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་མིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་གང་ཞེ་ན་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འདི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་མཐུན་གྱི་ལས་ཀྱི་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཚད་མ་ཕྲུགས་ལྔས་ངེས་ཏེ། དང་པོར་མེ་དུ་གཉིས་ཀ་མ་དམིགས་པའི་ཚད་མ། དེ་ནས་མེ་དམིགས་པའི་ཚད་མ། དེ་ནས་དུ་བ་དམིགས་པའི་ཚད་མ། དེ་ནས་མེ་མ་དམིགས་པའི་ཚད་མ། དེ་ནས་དུ་བ་མ་དམིགས་པའི་ཚད་མས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། གནས་སྐབས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ཕྲུགས་ལྔས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་མི་ནུས། རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ཕྲུགས་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྔ་སྒྲ་དང་། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གཉིས་ཀ་མ་དམིགས། དེ་ནས་རྔ་སྒྲ་དམིགས། དེ་ནས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་དམིགས། དེ་ནས་རྔ་སྒྲ་མ་དམིགས། དེ་ནས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་མ་དམིགས་པ་ཡང་ཡོད་པས། དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མ་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་འགྲོ་ཕྲུགས་གསུམ་དང་། དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལྡོག་པ་ཕྲུགས་གསུམ་གང་རུང་གིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ཕྲུགས་ལྔ་ངེས་པར་དགོས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན། སྔོན་མཐའ་དང་། ཕྱི་མཐའ་གཉིས་ཀ་ངེས་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན། དང་པོར་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་དམིགས་པ་དང་། མཐར་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་དམིགས་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཚད་མ་ཕྲུགས་གསུམ་གྱི་ངེས
Chinese
如果说没有必要显示两个，那么对此的回答是，有些人说，在修习有害之道的过程中，说的是无待的理证，因为有害能成立一切事物毁灭，并且在那之前必须成立无待的一切事物无待于自己的因之外的因毁灭，这么说是不合理的，因为两个理证的遣除的邪分别各自存在，因为想要一切事物毁灭，就不会运用有害的理证，想要一切事物不毁灭，就不会运用无待的理证。因此，为了对治两个邪分别，分别宣说了两个理证，为了对治一切事物不毁灭的邪分别，宣说了有害，并且为了对治虽然总体上毁灭，但是依赖于从自己的因之后产生的毁灭因其他事物而毁灭的邪分别，宣说了无待的理证。第二，确定彼生关系的决定因素有两个，即确定所决定的因果，以及如何确定的方式。第一，有体性和分类两种，第一是，因果的体性依次是，凭借对自己的其他后来的事物施加利益的力量，成为随之而行、随之而止之处，以及凭借自己的其他先前的施加利益的力量，随之而行、随之而止。第二，有因的分类和果的分类两种，第一，分别说者说： “作者、俱生与， 等分、相似具， 遍行与异熟， 因即六种想。” 这样认为因有六种，但是在这里，作者因、俱生因和相似因三种不是因的体性，因为作者因不是施加利益者，并且后两者与果同时。其他三种在这里也必须承认为因，因为说了等分因和异熟因两种，并且遍行因被包括在等分因之中。因此，如果分类因，则有等分因和异熟因两种，或者有近取因和俱作
English
If it is said that there is no need to show both, then the answer to this is that some say that in the practice of the harmful path, the reason of independence is spoken of, because the harmful can establish the destruction of all things, and before that it must be established that all independent things are destroyed independently of the cause other than their own cause, it is unreasonable to say so, because the refutable wrong conceptions of the two reasons exist separately, because if one wants all things to be destroyed, one will not use the harmful reason, and if one wants all things not to be destroyed, one will not use the independent reason. Therefore, in order to counteract the two wrong conceptions, the two reasons are spoken of separately, and in order to counteract the wrong conception that all things are not destroyed, the harmful is spoken of, and in order to counteract the wrong conception that although it is generally destroyed, it depends on the cause of destruction arising after its own cause and is destroyed by other things, the independent reason is spoken of. Second, there are two determinants for determining the relationship of that arising: determining the cause and effect to be determined, and how to determine it. First, there are two types: nature and classification. The first is: the nature of cause and effect is in order: by the power of benefiting one's other later things, it becomes the place to follow and stop, and by the power of benefiting one's other previous things, it follows and stops. Second, there are two types: the classification of causes and the classification of effects. First, the Vaibhashikas say: "The maker, co-emergent, and, Equal parts, similar possession, Pervasive and Vipaka, Cause is thought of as six kinds." Thus, it is thought that there are six kinds of causes, but here, the maker cause, the co-emergent cause, and the similar cause are not the nature of the cause, because the maker cause is not the one who benefits, and the latter two are simultaneous with the effect. The other three must also be acknowledged as causes here, because the equal part cause and the Vipaka cause are mentioned, and the pervasive cause is included in the equal part cause. Therefore, if the cause is classified, there are two types: the equal part cause and the Vipaka cause, or the proximate cause and the co-operative
Chinese
之因有二。关于第二点，分别说部认为有五种果，即异熟果、等流果、离系果、士用果和增上果。但在此，我们承认前两种果，如分别说部所说。第三种果不成立，因为它是非实有。第五种和第四种果虽然承认，但不像分别说部那样承认，因为没有因果同时的情况，而且一切有为法都不是相互的因果。那么，这两种果的例子是什么呢？例如，见道的前一刹那是加行道殊胜顶位的士用果，以及这个器世界是众生共同业的增上果。关于第二点，有破、立、舍三种。首先是破：有些人说，必须通过五组量来确定因果关系，即首先是不见火和烟的量，然后是见火的量，然后是见烟的量，然后是不见火的量，然后是不见烟的量，因为这样才能确定。这是不合理的，因为即使通过五组境相随行和随离，也不能确定因果关系，而通过三组自性随行和随离，就能确定因果关系。第一个论证成立，否则，在某些情况下，鼓声和阳光都不可见，然后鼓声可见，然后阳光可见，然后鼓声不可见，然后阳光也不可见，那么这两者也应成为因果关系。第二个论证成立，因为通过自性随行和随离，无论是未见在前的前行三组，还是已见在前的前离三组，都能确定因果关系。否则，如果必须确定五组，那么如果是因果关系，就必须确定前际和后际。如果是确定因果的量，那么首先必须不见因果两者，最后也必须不见因果两者。有些人认为，必须通过三组量来确定。
English
There are two causes. Regarding the second point, the Vaibhashikas believe in five fruits: the Vipaka fruit, the Nisyananda fruit, the Visamyoga fruit, the Purusakara fruit, and the Adhipati fruit. However, here, we acknowledge the first two fruits as described by the Vaibhashikas. The third fruit is not established because it is non-existent. The fifth and fourth fruits are acknowledged, but not in the same way as the Vaibhashikas, because there is no simultaneous cause and effect, and all conditioned phenomena are not mutual causes and effects. So, what are the examples of these two fruits? For example, the previous moment of the path of seeing is the Purusakara fruit of the supreme Dharma of the path of application, and this container world is like the Adhipati fruit of the common karma of sentient beings. Regarding the second point, there are three aspects: refutation, establishment, and abandonment. First, the refutation: Some say that it is necessary to determine cause and effect through five sets of valid cognitions, that is, first, the valid cognition of not perceiving both fire and smoke, then the valid cognition of perceiving fire, then the valid cognition of perceiving smoke, then the valid cognition of not perceiving fire, and then the valid cognition of not perceiving smoke, because this is how it is determined. This is unreasonable, because even through five sets of circumstantial concomitance and counter-concomitance, one cannot determine cause and effect, while through three sets of essential concomitance and counter-concomitance, one can determine cause and effect. The first argument is established, otherwise, in some cases, both the sound of a drum and the sunlight are not perceived, then the sound of a drum is perceived, then the sunlight is perceived, then the sound of a drum is not perceived, and then the sunlight is also not perceived, so these two should also become cause and effect. The second argument is established, because through essential concomitance and counter-concomitance, either the three sets of forward concomitance with non-perception preceding, or the three sets of forward counter-concomitance with perception preceding, can determine cause and effect. Otherwise, if it is necessary to determine five sets, then if it is cause and effect, it is necessary to determine both the prior limit and the posterior limit. If it is a valid cognition that determines cause and effect, then first it is necessary not to perceive both cause and effect, and finally it is also necessary not to perceive both cause and effect. Some think that it is necessary to determine through three sets of valid cognitions.