Tibetan
བློའི་དོན་རང་མཚན་གྱི་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློའི་སྟེང་དུ་ཡང་གཞན་སེལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མེད་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན། མེད་དགག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཁྱབ་ན་མེད་དགག་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་མེད་དགག་ཏུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་གཞན་སེལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དོན་རང་མཚན་གྱི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན། དོན་རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཁྱབ་ན་དོན་རང་མཚན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་དོན་རང་མཚན་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་གཞན་སེལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པའི་དོན་རང་མཚན་གྱི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན། དོན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། དེའི་བློའི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན། སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། དེའི་མེད་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན་མེད་དགག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། བུམ་པའི་མེད་དགག་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་བུམ་པའི་མེད་དགག་ཏུ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། མེད་དགག་ཏུ་ཐལ། བུམ་པའི་མེད་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པའི་མེད་དགག་གི་བློའི་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་གཞན་སེལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས། དེས་གཞན་གཉིས་ལ་འགྲེའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་སྤྱིར་གཞན་སེལ་གྱི་མཚན་ཉིད། རྟོག་ངོར་རིགས་མི་མཐུན་རྣམ་པར་གཅོད་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས། དབྱེ་ན་དོན་གྱི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ། བློའི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ་དང་། བློས་དོན་གྱི་སྟེང་དུ་གཞན་སེལ་བའི་གཞན་སེལ་དང་གསུམ་ལས། དེ་ཡང་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་མཚོན་ན། བུམ་པ་དེ་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པས་དོན་བུམ་པའི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་བུམ་པའི་གཞན་སེལ། བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་རང་ལ་སྣང་བའི་བུམ་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་བུམ་འཛིན་རྟོག་པའི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ། གཞན་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་བུམ་པར་སྣང་བ་ལ་ནི་མི་འཇོག་སྟེ། བུམ་པ་དེ་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་བུམ་པར་སྣང་བ་གང་ཞིག དེ་ཡིན་ན་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་དོན་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་གཞན་སེལ་བའི་གཞན་སེལ་ནི་བུམ་པ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ་མི་འཐད་དེ། དོན་གྱི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྔར་དྲངས་པའི
Chinese
因为心识是自相义的遣余，因为在心识之上也安立三种遣余的体相。如果是无遮的遣余，则不遍是无遮，如果周遍，则执取无遮的分别念上显现为无遮的假立法，有法。应是彼，因为彼故，因为在彼之上也安立三种遣余的体相。如果是自相义的遣余，则不遍是自相义，如果周遍，则执取自相义的分别念上显现为自相义的假立法，有法。应是彼，因为彼故，因为在彼之上也安立三种遣余的体相。如果是瓶子的自相义的遣余，则周遍是自相义，如果是彼的心识的遣余，则周遍是假立，如果是彼的无遮的遣余，则周遍是无遮，如是认为。对此，其他的人说，在执取瓶子的无遮的分别念上显现为瓶子的无遮，有法。应是无遮，因为是瓶子的无遮的遣余之故，因为是瓶子的无遮的心识的遣余之故，因为在彼之上也安立三种遣余的体相之故。次第承认。彼对其他二者也应理，如是说。又有些人说，总的遣余的定义是：在分别念面前显现为能区分不同类别的假立。分的话，有从义的角度安立的遣余，从心识的角度安立的遣余，以及心识在义之上遣余的遣余这三种。那也是，如果在瓶子上举例说明，瓶子从不是瓶子的事物中返回，所以是从义瓶子的角度安立的瓶子的遣余。在执取瓶子的分别念自身上显现的瓶子的形象，对此外境瓶子进行假立，那是从执取瓶子的分别念的角度安立的遣余。对于其他人所认为的在执取瓶子的分别念上显现为瓶子，则不成立，因为瓶子在执取瓶子的分别念上显现为瓶子，如果是那样，则必须是假立之故。执取瓶子的分别念在义瓶子上遣余的遣余，就像仅仅区分瓶子和非瓶子一样，如是说是不应理的，因为从义的角度安立的遣余等等的词语是之前引用的
English
Because the mind is the other-exclusion of self-characterized meaning, because on the mind itself, the characteristics of the three other-exclusions are also established. If it is the other-exclusion of non-affirming negation, then it is not pervasive that it is a non-affirming negation. If it were pervasive, then the imputation that appears as a non-affirming negation on the conceptualization that grasps non-affirming negation, the subject. It should be that, because of that, because on that, the characteristics of the three other-exclusions are also established. If it is the other-exclusion of self-characterized meaning, then it is not pervasive that it is self-characterized meaning. If it were pervasive, then the imputation that appears as self-characterized meaning on the conceptualization that grasps self-characterized meaning, the subject. It should be that, because of that, because on that, the characteristics of the three other-exclusions are also established. If it is the other-exclusion of the self-characterized meaning of a pot, then it is pervasive that it is self-characterized meaning. And if it is the other-exclusion of its mind, then it is pervasive that it is imputation. And if it is the other-exclusion of its non-affirming negation, then it is pervasive that it is non-affirming negation, so it is thought. To that, others say, on the conceptualization that grasps the non-affirming negation of a pot, what appears as the non-affirming negation of a pot, the subject. It should be a non-affirming negation, because it is the other-exclusion of the non-affirming negation of a pot, because it is the other-exclusion of the mind of the non-affirming negation of a pot, because on that, the characteristics of the three other-exclusions are also established. They successively accept. That is also reasonable for the other two, so they say. Also, some say that the general definition of other-exclusion is: the imputation that appears in the face of conceptualization as distinguishing different types. If divided, there are the other-exclusion established from the perspective of meaning, the other-exclusion established from the perspective of mind, and the other-exclusion by which the mind excludes others on meaning, these three. That is also, if exemplified on a pot, the pot turns away from what is not a pot, so it is the other-exclusion of the pot established from the perspective of the meaning of the pot. The appearance of the pot that appears on the conceptualization that grasps the pot itself, the imputation of that to the external pot, that is the other-exclusion established from the perspective of the conceptualization that grasps the pot. As for the appearance of the pot on the conceptualization that grasps the pot as others think, it is not established, because the pot appears as a pot on the conceptualization that grasps the pot, if that is the case, then it must be an imputation. The other-exclusion by which the conceptualization that grasps the pot excludes others on the meaning of the pot is like merely distinguishing between pot and non-pot, so it is said to be unreasonable, because the terms such as other-exclusion established from the perspective of meaning are previously quoted
Tibetan
་འགྲེལ་པ་འགྲེལ་བཤད་དང་བཅས་པ་དང་། རིགས་གཏེར་ལས་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བུམ་འཛིན་རྟོག་པའི་ངོར་རིགས་མི་མཐུན་རྣམ་པར་གཅོད་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པར་ཐལ། བུམ་པའི་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། དོན་བུམ་པའི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཞན་སེལ་ཡིན་ན། བློའི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ་ཡིན་དགོས་ཀྱི། དོན་གྱི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་གཞན་སེལ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་གཏེར་ལས། གཞན་སེལ་བློ་ཡི་འཇུག་ཚུལ་ཡིན། །བེམ་པོའི་དོན་ལ་གཞན་སེལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་དེ་བུམ་འཛིན་རྟོག་པས་དོན་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་གཞན་སེལ་བའི་གཞན་སེལ་མིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་དེ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གང་ཞིག དེ་ཡིན་ན། སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་ལྔ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞི་གྲུབ་ན་གཞན་སེལ་ཡིན་དགོས་ཏེ། གཞི་གྲུབ་ན། རྟོག་པ་དོན་མཐུན་གྱི་ངོར་དགག་བྱ་རིགས་མི་མཐུན་དང་བྲལ་བར་སྣང་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞན་སེལ་གྱི་མཚན་ཉིད། དོན་ལ་དགག་བྱ་རིས་མཐུན་དང་བྲལ་བར་གནས་པའམ་རྟོག་ངོར་དགག་བྱ་རིགས་མི་མཐུན་དང་བྲལ་བར་སྣང་བ་ཞེས་ཟེར། མི་འཐད་དེ། བ་ལང་གི་གཞན་སེལ་དེ་བ་ལང་འཛིན་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། བ་ལང་རང་མཚན་པ་དེ་དེའི་སྣང་ཡུལ་གང་ཞིག བ་ལང་རང་མཚན་པ་དེ་ཡིན་ན། གཞན་སེལ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པར་ཐལ། གཞན་སེལ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བ་ལང་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་བ་ལང་གི་གཞན་སེལ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དང་། བ་ལང་འཛིན་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་བ་ལང་རང་མཚན་པ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་གཉིས་རྟོག་པ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་རང་ལུགས་རྣམ་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དོན་རང་མཚན་གཞན་སེལ་ཡིན་པ་འོག་ཏུ་འགོག་གོ །གསུམ་པ་དེ་ལས་ས་སྐྱ་པའི་བཞེད་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་རྟོག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་བཞག་དང་། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཡུལ
Chinese
以及注释和评疏。因为《理藏》中没有说到，此外，瓶子，作为所立宗，在执瓶分别念面前，成为能区分不同种类的显现的假立，因为是瓶子的他遮。承许宗和遍。因此，从瓶子的角度安立的他遮的法相不应理，因为如果是他遮，必须是从心识的角度安立的他遮，而不是从实事的角度安立的他遮。因为《理藏》中说：“他遮是心识的行相，实事自体中无他遮。”瓶子仅仅是与非瓶子的区分，这不应理，因为执瓶分别念在实事瓶子上安立了他遮的他遮。瓶子仅仅是与非瓶子的区分，如果是这样，必须是假立。承许周遍。如果第一个没有成立，那么，因为它是与非瓶子的区分，因为它是从非瓶子中返回的。有些第五种观点的人说，如果基成立，就必须是他遮，因为如果基成立，在分别念与实事相符的面前，遮遣对境显现为与不同种类相离，因为有周遍。因此，他遮的定义是：在实事上安住着与应遮同类相离，或者在分别念面前显现为与应遮不同种类相离。这不应理，因为牛的他遮是执牛者的现量识的显现对境。牛的自相是它的显现对境，如果是牛的自相，就必须是他遮。如果承许，那么，这个法，应是分别念，因为是能使他遮成为显现对境的现量识的相续。周遍，因为执牛分别念使牛的他遮成为显现对境，并且执牛者的现量识使牛的自相成为显现对境，由于这个原因，这两者有是否是分别念的差别，这是圣者法称的清净自宗。此外，实事自相是他遮，这将在下面遮破。第三，从这里确定萨迦派的观点，分为两点：总的指示和详细的解释。第一点是：实事自相唯一，在分别念作为对境的时候，有他遮的法相，以及无分别的对境。
English
as well as annotations and commentaries. Because it is not mentioned in the Tattvasamgraha, furthermore, the pot, as the subject of the proposition, in the face of the conception of grasping a pot, is a superimposed designation that appears as distinguishing different kinds, because it is the exclusion of others of the pot. The sign and pervasion are accepted. Therefore, the designation of exclusion of others established from the perspective of the pot itself is unreasonable, because if it is an exclusion of others, it must be an exclusion of others established from the perspective of the mind, and not an exclusion of others established from the perspective of reality. Because it is said in the Tattvasamgraha: "Exclusion of others is the way the mind engages, there is no exclusion of others in the object of matter." The mere distinction between a pot and what is not a pot is not the exclusion of others that the conception of grasping a pot establishes as the exclusion of others on the real pot. The pot is merely distinguished from what is not a pot, and if that is the case, it must be a superimposition. The pervasion is accepted. If the first is not established, then, because it is merely distinguished from what is not a pot, because it is turned away from what is not a pot. Some of the fifth persuasion say that if the basis is established, it must be an exclusion of others, because if the basis is established, in the face of conception conforming to reality, the object to be negated appears to be separated from different kinds, because of the pervasion. Therefore, the definition of exclusion of others is: existing in reality separated from similar objects to be negated, or appearing in the face of conception to be separated from different kinds of objects to be negated. This is unreasonable, because the exclusion of others of a cow is the appearing object of the valid perception of the cow-grasping consciousness. The self-character of the cow is its appearing object, and if it is the self-character of the cow, it must be an exclusion of others. If you accept this, then, that phenomenon, should be a conception, because it is the consciousness in the continuum of valid perception that makes the exclusion of others an appearing object. The pervasion is that the conception of grasping a cow makes the exclusion of others of the cow an appearing object, and the valid perception in the continuum of the cow-grasping consciousness makes the self-character of the cow an appearing object, and for this reason, there is a difference between whether these two are conceptions or not, which is the pure self-system of glorious Dharmakirti. Furthermore, the self-character of reality being an exclusion of others will be refuted below. Third, from this, identifying the Sakya school's position is twofold: a general presentation and a detailed explanation. The first is: the single self-character of reality, when conception takes it as an object, has the designation of exclusion of others, and the object of non-conception.