Tibetan
་པ་དང་། གཞན་དོན་སྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོའི་དོན་སོགས་ཆོས་ལྔ་ཚང་བ་བཞག་པ་ལ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་མཛད་ཅིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་པཎྜི་ཏས། མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྤྱི་སྐྱོན་ཡིན། །སྒྲ་དང་དོན་གྱི་རྣམ་གཅོད་ཀུན། །གསུམ་པོ་འདི་ལས་གཞན་ཡོད་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་རྣམ་གཅོད་གསུམ་མི་འགལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་རྣམ་གཅོད་གསུམ་ཡང་མི་འགལ་བ་ནི་གནད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་པོར་མེད་པར་བསྟན་པ། གཞི་མེད་ལ་འཁྲུལ་ནས་བརྡ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། གཞི་མེད་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་རང་མཚན་ཐོབ་པའི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་པོར་མེད་དེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དོན་རང་མཚན་དང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་དང་། དོན་སྤྱི་དང་། སྒྲ་སྤྱི་དང་བཞིར་འདུས་པ་ལས། དང་པོ་གཉིས་ནི། དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་གཉིས་པོ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་ཀྱང་རྟོག་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ལ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བུམ་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་ཞིང་རྣམ་པ་དེ་བུམ་པར་མེད་ཀྱང་བུམ་པར་འཁྲུལ་ནས་འདི་ནི་བུམ་པའོ་ཞེས་བརྡ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་འདི་མ་ཟིན་པར་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་བརྗོད་བྱ་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མང་དུ་བྱུང་ཞིང་དཔལ་ལྡན་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རིགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་གནད་ཀྱང་འདིར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་རང་མཚན་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྡའི་དུས་སུ་ཡང་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་བརྡ་སྦྱོར། ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་གང་རུང་ཅིག་ཐོབ་པ་གང་ཞིག སྒྲོ་བཏགས་ལ་ཐོབ་རྒྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་འདི་ཡང་འཇམ་དབྱངས་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཆོས་གཉིས་གཅིག་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། །ལྡོག་ལ་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས། །ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ལོག་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་ན་འདི་མི་གོ་
Chinese
，以及为他者成办利益之真实性相、本体之义等五法圆满安立时，具吉祥法称已作遮遣未遍、过遍、不可能三过失，彼之义大自在班智达云：未遍、过遍、不可能三，是相之共同过失也，声与义之决择一切，无有此三之外者。如是说故，如是能诠声之决择三不相违，所诠义之决择三亦不相违乃为要诀。三者，为定解彼之义有三：显示声之实义非实有，于无基而迷乱施设名言之理，以于无基施设名言而得自相之道理。初者，声之实义非实有，所知一切总摄为义自相、识自相、义共相、声共相四者，初二非实义，后二非实有之故。二者，于义虽无外境义，然以分别念迷乱为外境义而施设名言，以无始以来串习力故，分别念自性迷乱，由瓶之声而生显现瓶之形相，形相虽非瓶然迷乱为瓶，故施设此乃瓶也之名言。若不把握此要诀，则内外之宗派立宗者等，如前所说生起诸多所诠之认识方式，然具吉祥法称父子之理极细微之要诀亦显现于此。三者，于显现假立一者而迷乱施设名言故，则得自相，于名言之时亦于显现假立一者而迷乱施设名言，于立名言之时亦于显现假立一者而迷乱而转，故得任何一者，以于增益无有可得之故。此要诀亦由文殊上师言：二法一事不可能，于反体未成办自性故，以说反体之自性，成立颠倒之实事。如是说故，若具善缘则不迷闷于此。
English
, and when the five dharmas, such as the true characteristics of accomplishing the benefit of others, the meaning of the essence of the entity, etc., are fully established, the glorious Dharmakirti has made efforts to eliminate the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility. The great master Pandita said: "Non-pervasion, over-pervasion, and impossibility are common faults of characteristics. All discriminations of sound and meaning do not exist other than these three." Therefore, just as the three discriminations of the expressive sound are not contradictory, it is crucial to understand that the three discriminations of the expressed meaning are also not contradictory. Thirdly, there are three aspects to ascertain the meaning of this: showing that the actual object of the sound does not exist as a real entity, how to apply terms by being confused about the groundlessness, and the reason for obtaining its own characteristics by applying terms to the groundlessness. Firstly, the actual object of the sound does not exist as a real entity, because all knowable things are summarized into four: the self-characteristic of the object, the self-characteristic of the consciousness, the general characteristic of the object, and the general characteristic of the sound. The first two are not actual objects, and the latter two do not exist as real entities. Secondly, although there is no external object in meaning, terms are applied by confusing it as an external object through conceptualization. Due to the power of beginningless habitual tendencies, conceptualization is inherently confused. From the sound of "vase," an appearance of the form of a vase arises, and although the form is not a vase, it is confused as a vase, so the term "this is a vase" is applied. If this key point is not grasped, then those who propound philosophical tenets, both internal and external, will have many ways of identifying the expressed object as mentioned earlier. However, the extremely subtle key point of the reasoning of the glorious Dharmakirti, father and son, also appears here. Thirdly, by applying terms to the confusion of appearing as a single imputation, one will obtain its own characteristics. At the time of terminology, one is also confused by appearing as a single imputation and applies terms. At the time of establishing names, one is also confused by appearing as a single imputation and engages in it, so one obtains any one of them, because there is nothing to be obtained from superimposition. This key point is also stated by Jamyang Lama: "It is impossible for two dharmas to be one, and because the entity is not established in the opposite, by expressing the opposite, the inverted reality is established." Therefore, if one has good fortune, one will not be confused about this.
Tibetan
བའི་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་དངོས་པོའི་སྤྱི་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤོང་བ་སོགས་ལྔ་གསུངས་པ་ནི་རིགས་པའི་གཏེར་གྱི་གཞུང་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དངོས་པོར་མེད། །ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་རང་མཚན་ཡིན། །དེ་ཡང་འཆད་ཚེ་ཡིན་གྱི་འཇུག་པའི་ཚེ། །གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་ཞུགས་པས་རང་མཚན་ཐོབ། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་རྟོགས་ཚུལ།
Chinese
没有意义。第三，关于驳斥争论，如驳斥认为事物共相是表达对象等五种说法，将在理智宝藏的论典意义中了解。真实的表达对象和表达方式在事物中不存在。执着的表达对象和表达方式是自相。那也是在解释时是这样，在进入时，误认为是一体而进入，从而获得自相。这是总结的偈颂。表达对象和表达方式的理解方式已经讲述完毕。 显现和遮遣的理解方式。
English
It is meaningless. Third, regarding refuting arguments, such as refuting the five assertions that the general characteristic of things is the object of expression, etc., it will be understood in the context of the meaning of the treatise 'Treasury of Reasoning.' The actual object of expression and the means of expression do not exist in things. The object of expression and the means of expression to which one clings are self-characteristics. That is the case when explaining, but when entering, one mistakenly enters as one, thereby obtaining self-characteristics. This is the concluding verse. The way of understanding the object of expression and the means of expression has been explained. The way of understanding appearance and negation.