Tibetan
་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་དེ་སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སེལ་འཇུག་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། སྒྲ་རྟོག་གཉིས། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སེལ་འཇུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་། མ་ལོག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟོག་དོན་མི་མཐུན་དང་། གཉིས་པ་ནི་སྒྲ་རྟོག་དོན་མཐུན་རྣམས་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་འཇུག་ལ་དབྱེ་ན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་རྣམས་དང་། གཉིས་པ་ནི་མངོན་སུམ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རྟོག་མེད་ཡུལ་ལ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག །སྒྲ་རྟོག་དེ་མིན་བཅད་ནས་འཇུག་པའི་ཚེ། །དངོས་ཡུལ་དངོས་མེད་སེལ་བར་བཞག་པ་སྟེ། །རྟེན་སོགས་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དུ་མར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །སྣང་བ་དང་སེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་མཚན་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང་། རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པའི་སྡེ་པ་ན་རེ། བུམ་པ་རང་མཚན་པ་དེ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་ན་བརྡ་མི་རྒན་པོས་རང་མཚན་རེ་རེ་བཞིན་དུ་བརྡ་སྦྱར་དགོས་པ་ལས། དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་མཚན་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བརྡ་དུས་ཀྱི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་མེད་པར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་བ་གང་ཞིག བརྡ་དུས་ཀྱི་རང་མཚན་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བརྡ་དུས་སུ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་བུམ་པ་གོ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བུམ་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་བུམ་པ་རང་མཚན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་པ་རང་མཚན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་རང་མཚན་པ་དེ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོ
Chinese
以入门的方式进入的对境，那是成办入门的体性。第二，遮遣入门从本体方面区分，有声音和分别两种。从入门的方式方面区分，有遮遣入门颠倒的和不颠倒的两种。第一，声音和分别意义不一致。第二，声音和分别意义一致的那些。成办入门如果区分，有错乱和不错乱两种。第一，无分别错乱识的那些，第二，是现量那些。无分别从对境显现的方式入门。声音分别在不是它的情况下截断而入门的时候，将实有对境和非实有对境安立为遮遣，从所依等方式区分则变成多种。这叫做总结的偈颂。显现和遮遣的证悟方式都已详细阐述完毕。 第三，对于所说和能说的证悟方式，有破、立、舍三种。第一个有两种：破斥唯独自相是所说，破斥唯独共相是所说。第一个有两种：破斥事物自相是所说，破斥知识自相是所说。第一个是：外道语法学家和自宗的住于母部的宗派说，瓶子的自相是瓶子这个声音的真实的所说，因为说“拿瓶子来”的时候，是为了取能盛水的作用。那是不合理的，如果对自相真实地施设名言，那么施设名言的老人就必须对每一个自相都施设名言，因为他不能做到，因为自相在处所、时间和形态上各自确定是无边无际的。此外，施设名言时期的名言的真实对境，在进行名称的时期不存在，因为对自相真实地施设名言，施设名言时期的自相在进行名称的时期不存在。如果承认，那么施设名言时期对瓶子真实地施设名言，在进行名称的时期就不会理解瓶子了。此外，过去的和未来的瓶子，作为有法，你没有对瓶子施设真实的名言，因为你没有瓶子的自相。此外，依靠瓶子这个声音，瓶子的自相清晰显现的知识就会产生，因为瓶子的自相是瓶子这个声音的真实的所说。如果承认。
English
That which enters through the gateway of entry is the characteristic of accomplishment entry. Secondly, if we differentiate exclusion entry from the perspective of its essence, there are two types: sound and conception. If we differentiate it from the perspective of the manner of entry, there are two types: exclusion entry that is inverted and not inverted. The first is when sound and conception have different meanings, and the second is when sound and conception have the same meaning. If we differentiate accomplishment entry, there are two types: mistaken and not mistaken. The first includes non-conceptual mistaken consciousnesses, and the second includes direct perceptions. Non-conceptual enters through the way objects appear. When sound and conception enter by cutting off what is not it, it is established that real objects and unreal objects are excluded, and if differentiated by basis etc., it becomes many. This is called the summarizing verse. The ways of realization of appearance and exclusion have been well explained. Thirdly, regarding the ways of realization of what is to be expressed and what expresses, there are three: refutation, establishment, and abandonment. The first has two: refuting that only the own-character is to be expressed, and refuting that only the universal is to be expressed. The first has two: refuting that the own-character of objects is to be expressed, and refuting that the own-character of knowledge is to be expressed. The first is: non-Buddhist grammarians and the Sthavira school of our own tradition say that the own-character of a pot is the actual object expressed by the sound "pot", because when one says "bring a pot", it is to take what can perform the function of holding water. That is not reasonable, because if one applies terms directly to own-characters, then the old term-applier would have to apply terms to each and every own-character, but he cannot do that, because the own-characters are infinite in their specific locations, times, and forms. Furthermore, the actual object of the term at the time of term-application does not exist at the time of designation, because if one applies terms directly to own-characters, the own-character at the time of term-application does not exist at the time of designation. If you accept that, then because the term "pot" was applied directly at the time of term-application, it follows that one will not understand "pot" at the time of designation. Furthermore, the past and future pot, as the subject, you do not apply the term "pot" directly to it, because you do not have the own-character of the pot. Furthermore, it follows that a knowledge that clearly perceives the own-character of the pot arises in dependence on the sound "pot", because the own-character of the pot is the actual object expressed by the sound "pot". If you accept.
Tibetan
ད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བུམ་པ་རང་མཚན་གསལ་བར་མི་སྣང་། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལ་ཡང་དེ་གསལ་བར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་རིམ་བཞིན། ཐ་དད་པ་དག་བསྟན་པ་ནི། །བཀའ་དང་མི་ནུས་འབྲས་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་རྟགས་སྟོན། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །དེ་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །དེས་ན་དེ་ལ་བརྡར་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། འདས་དང་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་དེ་ནི་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། །དབང་སོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ། །གཞན་ངག་ཙམ་གྱིས་སྣང་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བོད་ཁ་ཅིག ཆོས་གྲགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་རྣམས་བཀག་པར་འདོད་ནས། རང་མཚན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་དེས་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་དེ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་སྒྲ་རྟག་པ་མིན་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དམ་བཅའ་དེར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་བུམ་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བུམ་པའི་དངོས་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། དངོས་སུ་བསྟན་ན་དངོས་སུ་བརྗོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་སུ་གོ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཅིང་། དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དོན་ནི། སྒྲ་དེ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བསྟན་ཚུལ་ལ་དངོས་བསྟན་དང་ཤུགས་བསྟན་གཉིས། བརྗོད་ཚུལ་ལ་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་མ་འདྲེས་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག དངོས་མིང་ཡིན་ན། དངོས་སུ་བརྗོད་པས་ཀྱང་མ་ཁྱབ་སྟེ། དངོས་མིང་གི་དོན་ནི་འདོད་རྒྱལ་ཐོག་མར་བརྡ་སྦྱར་བ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དངོས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། སེང་གེ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དངོས་སུ་བརྗོད་པར་ཐལ། དེ་དེའི་དངོས་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། དེས་ན་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དང་། དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། དངོས་མིང་གསུམ་དོན་མི་གཅིག་སྟེ།
Chinese
現在不可能，因為聽到它的聽覺顯現中，瓶子的自相也不會顯現。後來的定解中，它也不會顯現。這些也依次是： 已顯示各不相同， 因為是教言、不可能且無果。 以及： 聲音都顯示符號標記， 那是為了名言而作。 那時沒有自己的體性， 因此它不是符號。 以及： 過去和未來不是所說， 因為意義和它已窮盡。 以及： 因為是所說，所以它不是實物， 因為具有感官等結果。 以及： 在沒有感官作用的地方， 僅僅憑藉其他言辭無法顯現。 這些都是所說的理路。有些藏人想要遮破法稱的那些論典，認為自相是能詮聲音的真實所說，因為「聲音無常」這個詞直接說了自相，因為它直接說了聲音無常，因為它直接顯示了它，因為它間接顯示了聲音不是常法。又對那個立宗作了推論，因為「瓶子」這個聲音直接說了瓶子，因為它是瓶子的真名。這是不合理的，因為直接顯示並不遍及直接說，因為直接顯示的意義是依靠那個聲音而進入直接理解的境，而直接說的意義是，那個聲音被聽到後，在隨之而來的聽覺顯現的覺知中直接顯現。因此，對於顯示的方式，有直接顯示和間接顯示兩種；對於說的方式，有直接的所說和執著的所說兩種，要清楚地知道它們不要混淆。如果是真名，也不遍及直接說，因為真名的意義是安立在最初隨意約定的符號上。否則，「聲音無常」應該是了知聲音無常的後得比量的真實對象，因為它是以如此成立的理由的真實能立。承許周遍。「獅子」這個聲音應該直接說了獸王，因為它是它的真名。承許理由周遍。因此，直接顯示、直接說和真名三者意義不同。
English
Now it is impossible, because even in the auditory perception that hears it, the self-characteristic of the pot does not appear clearly. And in the subsequent ascertainment, it also does not appear clearly. These are also in order: Having shown the differences, Because it is teaching, impossible, and fruitless. And: Sounds all show signs and symbols, That is done for the sake of terminology. At that time, there is no self-nature, Therefore, it is not a symbol for it. And: The past and future are not what is said, Because the meaning and it are exhausted. And: Because it is what is said, it is not a real thing, Because it has results such as senses. And: In a place where there is no function of the senses, It is impossible to appear by mere other words. These are the reasons that are said. Some Tibetans want to refute those treatises of Dharmakirti, thinking that the self-characteristic is the actual object of expression of the expressing sound, because the phrase "sound is impermanent" directly expresses the self-characteristic, because it directly expresses the impermanence of sound, because it directly shows it, because it indirectly shows that sound is not permanent. Also, to that thesis, it is inferred that the sound "pot" directly expresses the pot, because it is the real name of the pot. This is unreasonable, because directly showing does not pervade directly saying, because the meaning of directly showing is that relying on that sound, it enters the object of direct understanding, and the meaning of directly saying is that after that sound is heard, it appears directly in the cognition of the auditory perception that follows. Therefore, for the way of showing, there are two types: direct showing and indirect showing; for the way of saying, there are two types: direct object of expression and object of attachment, you should clearly know them without confusing them. If it is a real name, it also does not pervade directly saying, because the meaning of a real name is established on the first conventional symbol that is arbitrarily agreed upon. Otherwise, "sound is impermanent" should be the real object of the subsequent inference that realizes the impermanence of sound, because it is the real probandum of the reason that establishes it in this way. The pervasion is accepted. The sound "lion" should directly express the king of beasts, because it is its real name. The pervasion of the reason is accepted. Therefore, directly showing, directly saying, and real name are three different meanings.