Tibetan
་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཡིད་དཔྱོད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། ལུང་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པའི་ལུང་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའི་ལུང་དང་། གནོད་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ལུང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ཞེན་དོན་ངེས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མའི་ཁོངས་སུ་འདུས། གཉིས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ནི་ལོག་ཤེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས། གསུམ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ནི་ཞེན་དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རིམ་བཞིན་ཐེ་ཚོམ་དང་མ་རྟོགས་པའི་བློའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དགག་པ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མངོན་སུམ་ཡིན་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཡུལ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། ད་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་བཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེར་སྣང་བས་སོ། །དེ་བས་ན་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་དབང་གིས་མངོན་སུམ་གྱི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དོན་རང་མཚན་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་གང་ཞིག དོན་དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་གཅོད་མི་ནུས་པ་དེ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་གཅོད་མི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་རང་ཡུལ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བུམ་གཟུགས་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། བུམ་གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་གཟུགས་དེ་ཁྱོད་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ལས་ལོགས་སུ་ཡུལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་བཞག་ཏུ
Chinese
罗。（藏历年） 第三，如果说依赖于教证的闻所生慧是寻思，则不合理。因为教证有作为成立的教证、作为损害的教证、以及既非损害也非成立的教证这三种。其中，依赖于第一种教证，确定自己所执著之义的智慧属于量。依赖于第二种教证的智慧属于颠倒识。依赖于第三种教证的智慧，由于所执著之义存在与否的差别，而依次属于怀疑和未解之智的范畴。第二，遮破显现而不决定的观点，分为总的遮破和各自的遮破两种。首先是总的遮破：如果现量是量，则必然不是量。如果是这样，则必然是显现而不决定的，因为现量不可能确定自己的对境。如同《自释·四千五百颂》中所说：“现在如果问，如何不决定者也被现量所取？现量不是对任何事物都作决定的，因为其所取的事物也不是决定的。那么是什么呢？是显现而已。因此，现量是否取境并非由决定与不决定所决定。”某些人说，将事物自相作为显现对境的智慧，如果不能直接断除对该事物的增益，这就是显现而不决定的定义，这种说法不合理。因为顺世论者的相续中的现量不能直接断除对境的增益。有些人说，不能直接引出对自境的决定的智慧就是它的定义，这种说法不合理。因为如果是从他处决定的量，则必然是显现而不决定的。第二是：执持瓶子的色法的根现识，是具有法者。瓶子的色法的刹那不是不明显，因为它是从你自身产生自相似的相的。因为瓶子的色法是从你自身产生自相似的相的，而这两者是成立容易的实体一。如果说没有过失，因为是从不能直接引出决定的角度安立的。那么，与具有错乱因的显现而不决定者分开，另外安立对境相不明显的显现而不决定者，
English
Lo. (Tibetan calendar year) Third, if it is said that the wisdom arising from hearing that relies on scripture is reasoning, it is not reasonable. Because there are three kinds of scriptures: scriptures that establish, scriptures that harm, and scriptures that neither harm nor establish. Among them, the mind that ascertains its own object of attachment by relying on the first belongs to the category of valid cognition. The mind that relies on the second belongs to the category of wrong consciousness. The mind that relies on the third belongs to the category of doubt and non-understanding, respectively, depending on whether the object of attachment exists or not. Second, refuting the appearance but not determining, there are two types of refutation: general refutation and individual refutation. The first is the general refutation: if direct perception is valid cognition, then it must not be valid cognition. If so, then it must be appearance but not determined, because it is impossible for direct perception to determine its own object. As it is said in the Self-Commentary Four Thousand Five Hundred Verses: "Now, if you ask, how is the undetermined also grasped by direct perception? Direct perception does not determine anything, because what it grasps is also not determined. What is it then? It is appearance. Therefore, the grasping and non-grasping of direct perception are not determined by determination and non-determination." Some say that the wisdom that makes the self-character of things the object of appearance, if it cannot directly cut off the imputation to that thing, that is the definition of appearance but not determined, which is unreasonable. Because the direct perception in the continuum of the Tirthikas cannot directly cut off the imputation to the object. Some say that the wisdom that cannot directly lead to certainty about its own object is its definition, which is unreasonable. Because if it is a valid cognition determined from elsewhere, then it must be appearance but not determined. The second is: the root consciousness that holds the form of the pot is a dharma-possessor. The moment of the form of the pot is not unclear, because it is the creator of self-similar appearance from your own side. Because the form of the pot is the creator of self-similar appearance from your own side, and these two are easily established as one substance. If there is no fault, it is established from the point of view that it cannot directly lead to certainty. Then, apart from the appearance but not determined with the cause of confusion, another appearance but not determined with the object appearance not clear,