Tibetan
མ་པ་མི་གསལ་བའི་དང་། ཡིད་མ་གཏད་པའི་དང་། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་བློ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དེ་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་གྱི་མིག་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཉ་ཕྱིས་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །བཅད་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། སྔར་རྟོགས་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པའི་དོན་ལ་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འགལ་བར་འཇུག་པའི་རིག་པ། དབྱེ་ན་མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་དང་། རྟོག་པ་བཅད་ཤེས་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་མན་ཆད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། རྗེས་དཔག་གི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་དྲན་ཤེས་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་དང་ལོག་ཤེས་ནི་ཕལ་ཆེར་མཐུན་པས་འོག་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། ཡིད་དཔྱོད་དགག་པ། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དགག་པ། བཅད་ཤེས་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་རྣམ་པར་བཏགས་ནས་དགག་པ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ། ལོག་པ་དང་མཚུངས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དེ་རྟགས་སུ་བཀོད་ཙམ་ལ་ལྟོས་སམ་མི་ལྟོས། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཐེ་ཚོམ་དུ་ཐལ། མྱོང་བ་དང་རྟགས་གང་རུང་ལ་མ་ལྟོས་པར་དམ་བཅའ་ཙམ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ཡུལ་ལྟར་མི་རུང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ལས་ནི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དག་སྐྱེ་བར་མཐོང་གི ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་། །དེ་མེད་ཁོ་ན་མི་འགལ་ཏེ། །ཅི་སྟེ་མེད་རིགས་དེ་བརྗོད་ན། །དེ་ཚེ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ལ་ལྟོས་ན་ཡང་དག་ལ་ལྟོས་སམ་ལྟར་སྣང་ལ་ལྟོས། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟགས་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ལྐོག་གྱུར་བདེན་པ་བ་གསར་དུ་ངེས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། མ་རྟོག་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གསུམ
Chinese
对于显现而不决定的三种心，即不明显的心、不信任的心和被错觉的原因所占据的心。第一种，例如，具有顺向视力的相续中的蓝色感知，对于蓝色的瞬间来说，是显现而不决定的。第二种，例如，当念头收摄于内时，对色法的眼识。第三种，例如，当认为鱼鳞是银子时，取鱼鳞的眼识。决定的定义：一种认知，它与先前理解的事物不消失的意义相符，并且与相反方向的虚构相违背。分为现量决定和比量决定两种。第一种，是蓝色感知现量的第二个刹那及以后。第二种，例如，现量之后产生的定解，以及比量之后产生的忆念。怀疑和颠倒识几乎相同，因此将在后面的自宗部分中解释。第二，破斥这些，分为破斥意，破斥显现而不决定，破斥决定三种。第一，分为一般破斥和特殊破斥两种。第一，分为假立而破斥，太过分，与颠倒相同三种。第一，确定声音是无常的意，是依赖于仅仅陈述的理由，还是不依赖？如果像第二种那样，那么它是法，应成怀疑。因为它是不依赖于经验和理由中的任何一个，仅仅执着于承诺的念头。遍：因为《释量论》中说：“因为它是像境一样不合适的怀疑之因。”并且说：“从宗派的词语中，看到的是对意义的怀疑产生，而不是确定，因此不是实际的建立。”并且《释量论》中说：“即使是用‘无’这个词，也不与仅仅没有它相矛盾。如果说的是没有的那种，那么那时就理解为‘无’。”因此。如果依赖于理由，那么是依赖于正确的理由，还是依赖于相似的理由？如果像第一种那样，那么它是法，应成量。因为它是依赖于正确的理由，新确定隐蔽的真实者的认知。如果不遍，那么比量也应成不是量。因为不遍的原因。如果像第二种那样，那么它是法，非分别、颠倒分别、怀疑三种。
English
Regarding the three minds that appear but are not definite: the unclear mind, the untrusting mind, and the mind seized by the cause of delusion. The first is like the direct perception of blue apprehension in the continuum of direct vision, which appears but is not definite for the moment of blue. The second is like the eye consciousness apprehending form when thoughts are gathered inward. The third is like the eye consciousness apprehending fish scales when one mistakes fish scales for silver. Definition of determination: A cognition that accords with the meaning of what was previously understood without disappearing, and which contradicts the imputation of the opposite direction. It is divided into direct determination and inferential determination. The first is the second moment and onwards of the direct perception of blue apprehension. The second is like the ascertainment that arises after direct perception, and the recollection that arises after inference. Doubt and wrong knowledge are mostly similar, so they will be explained in the later section on one's own system. Second, refuting these, there are three: refuting mind, refuting appearing but not definite, and refuting determination. First, there are two: general refutation and specific refutation. First, there are three: refuting by imputation, being too extreme, and being the same as wrong. First, the mind that ascertains that sound is impermanent, does it rely on merely stating the reason or not? If it is like the second, then it is the subject, it follows that it is doubt. Because it is a thought that does not rely on either experience or reason, but only clings to the commitment. It is pervasive: because in the Pramāṇaviniścaya it says, "Because it is the cause of doubt that is unsuitable like an object." And it says, "From the words of the sect, it is seen that doubt arises about the meaning, but not certainty, so it is not an actual establishment." And in the Pramāṇavārttika it says, "Even with the word 'non-existence,' it does not contradict merely not having it. If one speaks of that kind of non-existence, then at that time it is understood as 'non-existence.'" Therefore. If it relies on reason, does it rely on a correct reason or a similar reason? If it is like the first, then it is the subject, it follows that it is valid. Because it is a cognition that relies on a correct reason and newly ascertains the hidden truth. If it is not pervasive, then inference also follows that it is not valid. Because of the reason for not being pervasive. If it is like the second, then it is the subject, non-conceptual, wrong conceptual, and doubt.
Tibetan
་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཚད་མིན་གྱི་བློ་མིན་པར་ཐལ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་པོ་གང་རུང་ལ་ལྟོས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁོ་ན་རེ། ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་པོ་གང་རུང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བཞི་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་པོ་གང་རུང་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁོ་ན་རེ། མ་གྲུབ་སྟེ། དེའི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་གསུམ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་རྗེས་དཔག་མིན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་དོན་དང་མི་མཐུན་པར་ངེས་པ་དེ་ཡིད་དཔྱོད་དུ་ཐལ། རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་དོན་དང་མཐུན་པར་ངེས་པ་དེ་ཡིད་དཔྱོད་གང་ཞིག རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་འགལ་ལོ། །ཁོ་ན་རེ། མ་ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་དོན་དང་མི་མཐུན་པར་ངེས་པ་དེ་ལོག་ཤེས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཅིག་ཤོས་དེ་ཚད་མའི་ཁོངས་སུ་འདུ་བར་མཚུངས་པས་ཡིད་དཔྱོད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དགག རྒྱུ་མཚན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་དཔྱོད་དགག ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཡིད་དཔྱོད་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕ་མེས་ཀྱི་ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་ན་ཆུ་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཡིད་དཔྱོད་མིན་པར་ཐལ། སྔར་ཆུ་ལེན་པ་མཐོང་བ་སོགས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མཉན་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའི་དང་། གཞལ་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་དངོས་ཀྱི་མ་ངེས་པ་དང་། ལྷ་བྱིན་གྱི་བུའི་རྟགས་ལས་ཁ་ཕྱིར་ལྟས་ཀྱི་ལྷ་བྱིན་གྱི་བུ་སྔོ་སངས་སུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་ལྷག་ལྡན་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཡིད་དཔྱོད་དུ་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་དཔྱོད་དེ་ཡིད་དཔྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མིག་ཤེས་ཀྱི་བཟུང་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཡང་ཡིད་དཔྱོད་དུ་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་ལ་འདོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ལ་མཐུ་མེད་སོམ་ཉིད་དང་། །མི་འདོད་འདོད་པའི་ངེས་སྒྲུབ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་འགལ
Chinese
因此，除了（量）之外，它不应成为非量之识，因为它是一种依赖于三种似是而非的理由中的任何一种的知识。第二种情况是：如果有人说，作为心智基础的理由不是三种似是而非的理由中的任何一种，那么就应该有第四种似是而非的理由，因为作为其基础的理由是一种不是三种似是而非的理由中的任何一种的似是而非的理由。如果有人说，这不成立，因为作为其基础的理由是一个正确的理由，那么就应该有第三种量，因为它是一种非推论的量。第三种情况是：不依赖于征兆，对隐蔽的所量事物与事实不符的确定，应成为心智；不依赖于征兆，对隐蔽的所量事物与事实相符的确定，又是什么样的心智呢？因为理由相同。如果承认，就与根本的定义相矛盾。有人说，这不遍及，因为不依赖于征兆，对隐蔽的所量事物与事实不符的确定，包含在错觉之中。那么，另一种也同样包含在量之中，因此会变成非心智。第二部分是：驳斥无理由的心智；驳斥理由颠倒的心智；驳斥依赖于圣言的知识是心智，分为三种。第一种情况是：认为在祖先的旧井里有水的想法，不应成为无理由的心智，因为它以看到以前取水等作为理由。第二种情况是：例如，从可听的征兆中认为声音是无常的，这是不共不定；例如，从所量事物的征兆中认为声音是无常的，这是真实的未确定；例如，从天授之子的征兆中认为面向外的天授之子是蓝色的，所有依赖于正确的过剩的知识都应成为心智，因为理由颠倒的心智就是心智。从眼识所取的征兆中认为声音是无常的，也应成为心智，因为理由与前一个相同。如果承认两者，就与论师所说的“对于宗派没有力量的怀疑，以及不希望的希望的确定”相矛盾。
English
Therefore, besides (pramana), it should not become a non-pramanic consciousness, because it is a knowledge that relies on any of the three fallacious reasons. The second case is: if someone says that the reason that serves as the basis for mental judgment is not any of the three fallacious reasons, then there should be a fourth fallacious reason, because the reason that serves as its basis is a fallacious reason that is not any of the three fallacious reasons. If someone says that this is not established, because the reason that serves as its basis is a correct reason, then there should be a third pramana, because it is a non-inferential pramana. The third case is: without relying on a sign, the ascertainment that the object to be measured, which is hidden, does not conform to reality, should become mental judgment; without relying on a sign, what kind of mental judgment is the ascertainment that the object to be measured, which is hidden, conforms to reality? Because the reason is the same. If you accept this, it contradicts the fundamental definition. Someone says that this is not pervasive, because without relying on a sign, the ascertainment that the object to be measured, which is hidden, does not conform to reality, is included in delusion. Then, the other one is also equally included in pramana, so it will become non-mental judgment. The second part is: refuting mental judgment without reason; refuting mental judgment with inverted reason; refuting that knowledge based on scripture is mental judgment, divided into three. The first case is: the thought that there is water in the old well of the ancestors should not become mental judgment without reason, because it takes seeing the previous drawing of water, etc., as a reason. The second case is: for example, taking sound to be impermanent from the sign of what is to be heard, which is the uncommon uncertain; for example, taking sound to be impermanent from the sign of what is to be measured, which is the real uncertain; for example, taking the son of Devadatta, who is facing outwards, to be blue from the sign of the son of Devadatta, all knowledge that relies on the correct excess should become mental judgment, because mental judgment with inverted reason is mental judgment. Taking sound to be impermanent from the sign of what is taken by eye consciousness should also become mental judgment, because the reason is the same as the previous one. If you accept both, it contradicts what the teacher said: "Doubt that has no power over the party, and ascertainment of wanting what is not wanted."