Tibetan
་མེད་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་གང་ཞིག དེ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པ་དེ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཟིན་པས་འདྲེན་མི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་མ་གཏད་པའི་དང་། འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མིན་གྱི་བློ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་མངོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་དོན་ལེའུར་བཤད་པའི་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་ལེའུར་བཤད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རྟོག་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བཟུང་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་པར་དངོས་བསྟན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་བཅད་ཤེས་དགག་པ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་པོ་གང་རུང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཚད་མིན་གྱི་བློ་བཞི་པར་འཇོག་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རྒྱུ་ཚད་མ་སྔ་མས་བཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་བློ་གང་ཞིག དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཚད་མ་དེས་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ཆོས་ཅན། མ་རྟོགས་པའི་བློ་མིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུ་ཚད་མ་སྔ་མས་རྟོགས་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་ངོར། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། དེ་སྐོར་གྱི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་མིན་པར་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བཅད་ཤེས་སུ་འཇོག་པ་དེ་སྔར་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་གམ། སྔར་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་དེ། ད་ལྟར་གྱི་འདིའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་འཇོག་གམ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་རྟོགས་པའི་བློ་ལ་འཇོག་གམ། དྲན་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་བློ་ལ་འཇོག གང་ལྟར་ཀྱང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་བཞི་པར་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་བློར་འདུས། གཉིས་པ་ནི་ལོག་ཤེས་སུ་འདུས། གསུམ་པ་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་འདུས། བཞི་པ་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཆོས་ཅན། བཅད་ཤེས་མིན་པར་ཐལ། བཅད་ཤེས་དང་ངོ་བོ། ཡུལ། དུས། འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་རྟོག་བྲལ་གྱི་བློ། བཅད་ཤེས་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་དང་། བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཡུལ་ད་ལྟར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན། བཅད་ཤེས་ཀྱིས་རང་ཡུལ་འདས་པ་དྲན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ། བཅད་ཤེས་ནི་རང་ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་བཅད་ཤེས་ཡིན་པའི་དོན་དེ་སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཡིན་ནམ། སྔོ་ཙམ་ལ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ཁྱོད་ལ་དེའི་རྣམ་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། །ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བཟུང་དོན་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེ་ཡང་སྔོ་ཙམ་ལ་བཅད་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རང་གི་ལུགས་ལ། སྤྱིར་བློ་རིགས་དེ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འོག་ཏུ་འཆད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ། སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མི་བསླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའོ། །ཁ་ཅིག་གསར་དུ་མི་བསླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་འཇོག་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། གསར་དུ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅད་ཤེས་དེ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་དང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མིན་གྱི་བློ་དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་དུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དེ་ལ་མ་རྟོགས་པ་ཙམ་དང་། དེ་ལ་རྩེ་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཇུག་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཕྱོགས་རྟོགས་པའི་མཐུ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་སོམ་ཉི་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་
Chinese
不应理。任何所许，不能直接引出对它的定解，是因为被错误的理由所包含，所以不能引出。没有信赖的，以及被错误的理由所显现而不确定的那个法，不应理，不是非量之识，因为是对自境不错误的识，即是根现量。另外，如果是自义章中所说的比量，则不遍于是量，如果是现量章中所说的现量，则不遍于量。如果不成立，则摄于分别之中的暂时的执取根现量，应是如此，因为那个缘故。如果不成立，应是如此。《从一切中即是心摄集》，因为其中是直示的现量。第三，遮破决识，分为总的遮破和现量决识的分别遮破两种，首先是总的遮破：在取蓝根现量之后产生的，对蓝色确定的定解，不应理，你将它安立为不包含在任何三种非量之识中的第四种非量之识是不合理的，因为你是不了知的识，即对于以自己的因，先前的量已经执取的对境而起作用的识，它不做了知的行为。如果后者不成立，应是如此，因为在你之前，那个量已经做了了知的行为。如果说，那个法，不是不了知的识，因为对于自己的因，先前的量已经了知的对境而起作用，那么，在尊者法称的观点中，声是法，是无常的，因为是所作，在这样安立的时候，所作是法，关于它的不成立的因不是不成立的理由，因为它是关于它的已经成立的所立之因。另外，由现量和比量引导而产生的定解，将它安立为从三种非量之识中分离出来的决识，是安立为仅仅执取先前的量的对境呢？还是安立为先前的量的对境，是现在的这个啊这样的识呢？还是从后来的忆念的相状中了知先前的体验的识呢？还是了知忆念识自己的体性的识呢？无论怎样，都不应理成为第四种非量之识，因为第一种包含在不了知的识中，第二种是倒识。
English
It is unreasonable. Any accepted thing, the reason why it cannot directly lead to a definite understanding of it is because it is encompassed by the reason of error, so it cannot lead. The one that is not trusted, and the one that appears but is not certain due to the reason of error, that subject, it is unreasonable, it is not a non-valid cognition, because it is a cognition that is not mistaken about its own object, that is, it is a sense direct perception. Furthermore, if it is an inference explained in the chapter on self-interest, then it is not pervasive that it is a valid cognition, if it is a direct perception explained in the chapter on direct perception, then it is not pervasive that it is a valid cognition. If it is not established, then the grasping sense direct perception of the temporary state included in the conceptualization, should be so, because of that reason. If it is not established, it should be so. 《From all, the mind is gathered》, because it is a direct perception directly shown in it. Third, refuting the decisive cognition, it is divided into two types: general refutation and specific refutation of direct perception decisive cognition. First, the general refutation: The definite understanding of the certainty of blue that arises after the blue-grasping sense direct perception, it is unreasonable, it is unreasonable for you to establish it as the fourth non-valid cognition that is not included in any of the three non-valid cognitions, because you are an unknowing cognition, that is, for any cognition that engages with an object that has already been grasped by its own cause, the previous valid cognition, it does not perform the act of knowing. If the latter is not established, it should be so, because before you, that valid cognition has already done the act of knowing. If it is said that that subject is not an unknowing cognition, because it engages with an object that has already been known by its own cause, the previous valid cognition, then, in the view of glorious Dharmakirti, sound is a subject, it is impermanent, because it is produced, when it is established in this way, produced is a subject, the reason for its non-establishment is not a non-established reason, because it is an established reason for what has already been established about it. Furthermore, the definite understanding that arises from being led by direct perception and inference, establishing it as a decisive cognition that is separated from the three non-valid cognitions, is it established as merely grasping the object of the previous valid cognition? Or is it established as the object of the previous valid cognition, is it the cognition of "this is the present one"? Or is it the cognition of understanding the previous experience from the sign of later recollection? Or is it the cognition of understanding the nature of recollection itself? In any case, it is unreasonable to become the fourth non-valid cognition, because the first is included in the unknowing cognition, and the second is a distorted cognition.
Chinese
包括。第三个包括在比量中。第四个包括在自证现量中。第二，取蓝的根识现量第二刹那，是所立，不应是断识，因为断识和本体、境、时、执持方式相违。第一条成立，因为你是离分别的识，断识是有分别的缘故。第二条成立，因为你的境是自相，断识的境是增益的缘故。第三条成立，因为你以自境现在的状态执持，断识以忆念自境过去的状态执持的缘故。第四条成立，因为你是自境显现的识，断识是不显现自境的识的缘故。另外，对于具眼者的相续中的取蓝根识现量第二刹那，是断识的这个道理，是在第一个蓝色的刹那上安立呢？还是在第二个刹那上安立呢？还是仅仅在蓝色上安立呢？如果按照第一种，不合理，因为你没有显现它的行相的缘故。如果不成立，则会变成承许“刹那因为是过去的，不见义”。如果按照第二种，那它会变成不是你所取的义。如果按照第三种，那么取蓝根识现量第一个刹那，也会变成仅仅在蓝色上是断识。第二，就自己的宗派而言，一般识类有量识和非量识两种，第一种在下面讲，第二种，有总相、数量的分类和归纳、各自的相状三种，第一种，是不欺骗的识。有些人安立为新出现的不欺骗的识是不合理的，因为新出现没有决定的缘故，因为断识不是不欺骗的识的缘故。第二，从进入方式分为三种，从本体的角度归纳为一种，两种，第一，非量识从进入方式的角度有未解、倒解、犹豫三种，因为对于那个境仅仅是不了解，以及对它进入两端，以及对它颠倒进入三种的缘故，因为似是而非的因的那种作用，没有通达一方的力量，以及对它产生犹豫，以及对它
English
included. The third is included in inference valid cognition. The fourth is included in self-cognition direct perception. Second, the second moment of the blue-grasping sense direct perception, the subject, should not be a decisive consciousness, because decisive consciousness and its entity, object, time, and manner of grasping are contradictory. The first is established, because you are a mind free from conceptualization, and decisive consciousness is conceptualization. The second is established, because your object is a self-character, and the object of decisive consciousness is imputation. The third is established, because you grasp your own object in the manner of being present, while decisive consciousness grasps its own object in the manner of remembering the past. The fourth is established, because you are a mind in which your own object appears clearly, while decisive consciousness is a mind in which its own object does not appear clearly. Furthermore, regarding the second moment of the blue-grasping sense direct perception in the continuum of a person with eyes, is the meaning of being a decisive consciousness established on the first moment of blue, or on the second moment, or simply on blue? If according to the first, it is unreasonable, because you do not manifest its aspect. If it is not established, then it will become an acceptance of "a moment, because it is past, does not see the meaning." If according to the second, then it will become not the meaning you grasp. If according to the third, then the first moment of the blue-grasping sense direct perception will also become a decisive consciousness simply on blue. Second, according to one's own system, in general, there are two types of minds: valid cognition and non-valid cognition. The first will be explained below, and the second has three aspects: general characteristics, classification and collection of numbers, and individual characteristics. The first is a consciousness that is not deceptive. Some people establish it as a newly arising non-deceptive consciousness, which is unreasonable, because there is no determination for newly arising, because decisive consciousness is not a non-deceptive consciousness. Second, there are two ways: classifying into three from the perspective of entering, and collecting into one from the perspective of essence. First, non-valid cognition has three types from the perspective of entering: non-apprehension, misapprehension, and doubt, because there are three ways of dealing with that object: simply not understanding it, entering into two extremes regarding it, and entering into it perversely, because the function of a seeming reason does not have the power to understand one side, and it generates doubt about it, and it