Tibetan
ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གང་གིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། གསལ་བ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེར་སྣང་བ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་འདི་དག་གི་དོན་ནི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བཟུང་རྣམ་དེ་ཤེས་པ་རང་མཚན་ཡིན་པས་དོན་ལ་སྤྱི་མ་ཡིན་ཡང་། སྤྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་རུང་ཞིང་། དེ་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ཡོད་པས། དེ་དགག་པའི་ཆེད་དུ། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་དོན་དུ་བསམས་ནས་དོན་སྤྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞུང་དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པའོ། །མདོར་ན་རིགས་གཏེར་ལས། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་བརྗོད་ན་ནི། །རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་ཞེ་ན། །རང་མཚན་ལྡོག་པ་བརྗོད་བྱ་མིན། །འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་དངོས་མེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཤེས་ན་འདི་མི་གོ་བའི་དོན་མེད་དོ། །བཞི་པ་ནི་དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། ཡུལ་གཉིས་བཞེད་པས་གནོད་ཅེ་ན། །ཞེས་པ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མེད་ཞེས་པའི་བར་གྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་ལྔའི་དོན་མ་འཁྲུལ་བར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། བཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བཟུང་ཡུལ་ནི་མཁས་པས་བཀག ཤེས་པར་གྱུར་པའི་བཟུང་ཡུལ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། གཞན་གྱིས་བཏགས་པ་དགག་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལུགས་སྒྲུབ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གཟེགས་ཟན་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་བར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཡོད་དོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ་འདི་ལ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཡོད་དོ། །དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དེ། འདི་ནི་དབུ་མའོ་གང་དག་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་གྱིས་ཁོངས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས། རིགས་གཏེར་གྱི་ལུགས་ལ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་དབུ་མར་སྐྱེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་ཉིད་བློ་གྲོས་རྩིང་བར་མཚོན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛུགས་པ་སྟེ། གོང་དུ་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་དུ་མ་བཤད་པའི་ནང་ནས་སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བཞི་ཡོད་པར་བསྟན། བཞི་པོ་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་རྣམས་འགྲེལ་འདིར་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ས་བཅད་འོག་མ་དང་སྦྱོར་རྒྱུ་ཡིན་པས་འདི་འདྲའི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལས། སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་དོན་རིག་དང་རྣམ་རིག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱི་དོན་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས་སྐད་ཅིག་སྔ་མར་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་དབང་ཤེས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པ་ན། །ཁོ་བོས་མདོ་སྡེའི་སྐབས་ལ་རྣམ་པར་བརྟེན། །ཞེས་གསུངས་པར་གྲགས་
Chinese
您說的不是。如果問：以什麼理由，從事物自性的角度來說，也是對它的安立呢？回答說：因為對一切來說，自性是相同的。也就是說，對於所有在作用上相同的事物，顯現也是相同的。因為（經中）說過，這是「隨行自性」的意思。這些論典的含義是，顯現在分別念中的所取相，因為是自相，所以在事物上不是總相，但因為是普遍增益的基礎，所以也可以使用總相的名稱。由於有人懷疑，這些顯現是否是隨行的總相，因此為了破除這種懷疑，（經中）說：「與識非異體，如何隨他轉？」，以及「總相之智亦迷亂」等等。因此，應當理解，（經中）是這樣說的。因此，如果認為理解了這些含義，就等於理解了事物總相，那就是沒有理解論典的含義。總之，如《理藏》中所說：「若說分別念之影像，若說自相成所說，自相之反體非所說，錯亂所立乃無實。」如果理解了這句話的含義，就不會有不理解這個的道理了。第四個問題是，推論出沒有衡量無實事物的量。如果它是作為取捨之因的量的對境，那麼它必須是自相。回答說，這沒有過失，因為衡量無實事物的量，是用來判斷自相是否存在。關於這些，如《理藏》中所說：「若謂二境相違否？」，直到「為成辦故無相違」之間的五個半偈頌的含義，已經毫無錯誤地解釋過了。第二部分，分為辯論和回答兩部分。第一部分是：認為所取境的所量是唯一的自相，這是不合理的。因為作為外境的所取境，已被智者所遮止；因為不承認作為識的所取境。第二部分分為：總體闡述宗派的建立、破斥他宗的安立、以及建立善逝的宗派三個部分。第一部分是：外道中主張自性為因者，認為自性是因；自在天派認為自在天是因；數論派認為神我是因；勝論派和聲聞部兩
English
It is not you. If asked, by what reason is it also established from the perspective of the nature of things? The answer is: because the nature is the same for all. That is, for all things that are the same in their function, the appearance is also the same. Because it has been said (in the scriptures) that this is the meaning of "following nature." The meaning of these treatises is that the apprehended aspect that appears in conceptual thought, because it is a self-character, is not a general character in things, but because it is the basis of universal superimposition, it can also be used as a general term. Since there is doubt as to whether these appearances are following general characters, in order to dispel this doubt, it is said (in the scriptures): "If it is not different from consciousness, how can it follow another thing?", and "The wisdom of the general character is also confused," and so on. Therefore, it should be understood that (in the scriptures) it is said in this way. Therefore, if one thinks that understanding these meanings is equivalent to understanding the general character of things, then one does not have the ability to understand the meaning of the treatises. In short, as it is said in the *Jewel of Reasoning*: "If one speaks of the image of conceptual thought, if one speaks of the self-character as the object of expression, the opposite of the self-character is not the object of expression, what is established by confusion is unreal." If one understands the meaning of this statement, there will be no reason to not understand this. The fourth question is that it is inferred that there is no valid cognition that measures unreal things. If it is the object of valid cognition that is the cause of acceptance and rejection, then it must be a self-character. The answer is that there is no fault, because the valid cognition that measures unreal things is used to judge whether self-character exists. Regarding these, as it is said in the *Jewel of Reasoning*: "If it is said that holding two objects is contradictory?", up to the meaning of the five and a half verses between "for the sake of accomplishment, there is no contradiction" has been explained without error. The second part is divided into two parts: debate and answer. The first part is: it is unreasonable to think that the object of measurement of the apprehended object is the only self-character. Because the apprehended object that is the external object has been rejected by the wise; because the apprehended object that is consciousness is not accepted. The second part is divided into three parts: generally explaining the establishment of tenets, refuting the establishment of others, and establishing the tenets of the Sugata. The first part is: among the non-Buddhists, those who claim nature as the cause, think that nature is the cause; the Ishvara school thinks that Ishvara is the cause; the Samkhya school thinks that Prakriti is the cause; the Vaisheshika school and the two schools of the Shravakas
Chinese
说一切有部认为极微是（事物产生的）因，唯识宗认为一切显现皆是心，主张无自性者认为一切法在胜义谛中远离戏论，但在世俗谛中与主张实有者相同，或者与世间共许相同。第二，认为自性是因是不合理的，因为会被遮止无因而生的理证所损害。认为自在天和神我是因也是不合理的，因为会被遮止常法生果的理证所损害。第三，分为确定密意和导师如何抉择两部分。第一部分是：善逝在进入名言时，认可极微。对此有说一切有部和经部两种宗派。在进入名言的真如时，认可唯识，对此有真实现象和虚假现象两种。在进入胜义谛的真如时，认为一切法远离戏论。这是中观。有些人依靠《理藏自释》的这一部分，说《理藏》的宗义是将《释量论》的究竟密意转为中观，这简直是自己树立起表明自己智慧粗劣的旗帜。上面在讲述众多内外宗派中，此处显示有四种佛教宗派。在这四种宗派中，由于在此《释量论》中抉择经部和唯识二宗的宗义将与后面的章节结合，因此没有产生这种错误的必要。第二部分是：如是，在佛教的四种宗派中，导师抉择了哪一种呢？对此有义理和现象两种。在承认第一种时，遮止了说一切有部认为根识以无分别的方式直接取舍与自身同时的外境，而是从前一刹那三种因缘聚合，在第二刹那产生具有对境之相的根识，从而了知外境的观点，而认可了经部的宗义。导师自己说道：“如果进入对外境的观察，我将依靠经部的观点。”据说这是导师所说。
English
The Sarvastivadins consider atoms to be the cause (of the arising of things), the Mind-Only school considers all appearances to be mind, and those who assert no self-nature consider all dharmas to be free from elaboration in ultimate truth, but in conventional truth, they are the same as those who assert reality, or the same as worldly consensus. Second, it is unreasonable to consider self-nature as the cause, because it is harmed by the reasoning that prevents arising from no cause. It is also unreasonable to consider Ishvara and Atman as the cause, because it is harmed by the reasoning that prevents the production of effects from permanent phenomena. Third, it is divided into two parts: determining the intention and how the teacher made the decision. The first part is: When the Sugata enters into nomenclature, he approves of atoms. There are two schools of thought on this: the Sarvastivada and the Sautrantika. When entering the suchness of nomenclature, he approves of Mind-Only, which has two types: true appearance and false appearance. When entering the suchness of ultimate truth, he considers all dharmas to be free from elaboration. This is Madhyamaka. Some people rely on this part of the 'Commentary on the Treasury of Reasoning' and say that the doctrine of the 'Treasury of Reasoning' is to transform the ultimate intention of the 'Pramāṇavārttika' into Madhyamaka, which is simply raising a banner that shows one's own crude wisdom. Among the many internal and external schools mentioned above, here it is shown that there are four Buddhist schools. Among these four schools, since the decision of the Sautrantika and Mind-Only schools in this 'Pramāṇavārttika' will be combined with the following chapters, there is no need to create such a mistake. The second part is: Thus, among the four Buddhist schools, which one did the teacher decide? There are two types: meaning and appearance. When acknowledging the first, the Sarvastivada's view that root consciousness directly takes and abandons external objects that are simultaneous with itself in a non-conceptual way is rejected. Instead, from the aggregation of three conditions in the previous moment, the root consciousness with the aspect of the object arises in the second moment, and thus the view of the Sautrantika school that external objects are understood is approved. The teacher himself said, "If I enter into the observation of external objects, I will rely on the view of the Sautrantika." It is said that this is what the teacher said.