Tibetan
གས་ལས་ཇེ་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ངོས་བཟུང་ནས། དེ་དང་འདྲ་བས་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ངོས་བཟུང་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་དོན་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་ལྟར་ཕན་གནོད་ནུས་པའི་ཡུལ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་བླང་བྱའི་ཕན་པ་ནུས་པའི་ཡུལ་དང་། དོར་བྱའི་གནོད་པ་ནུས་པའི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་ཁོ་ནས་ཕན་གནོད་ནུས་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་གྱིས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དོན་གཉེར་བརྟག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པའི་ཚེ་མི་བསླུ་བས་ན་འཇུག་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་མཚན་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་འཇལ་ན་བཟུང་ཡུལ་ཡིན་ལ། ལྐོག་གྱུར་དུ་འཇལ་ན་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་། གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་ན་མི་བསླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དངོས་སུ་འཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་མངོན་གྱུར་དུ་འཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པར་ཚིག་གྲོགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །མདོར་ན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཡོད་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། གཞན་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་བཞག་པ་དང་། རང་མཚན་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་དོན་རང་མཚན་དང་། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་དོན་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་ཀ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་གཞུང་ལས་གསུངས་སོ། །སྔ་མ་དེ་དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོར་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོའི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་མ་གཏད་པར་གཞན་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཞག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གནད་འདི་མ་ཤེས་ན། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་བསྐལ་བའི་བར་རྙེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་མེད་པ་གསལ་བ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔ་མ་ནི་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡོད་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཅིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་གཉིས་རང་མཚན་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་ཆ་དང་། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་ཡི། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་དེའི་འགྲེལ་པར་ལྷས། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་སྤྱིར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་
Chinese
因此，对于所有无论是否进入宗派的人都公认的量，通过确定它，来论证导师是量的士夫，这是该章节的意义。因为在确定了“不欺骗、无未知、意义明确”之后，下面才说“具有这些的薄伽梵即是量”。对于所有无论是否进入宗派的人都公认的量的意义是，如《释量论》中所说：“获得利益和避免无益，是正确的决定的知识先行的”，如从该处所显示的，是对于能产生利益和损害的事物，成为取舍之因的知识。像这样的量，所取的能产生利益的事物和所舍的能产生损害的事物，仅仅是自相。因为只有自相才能产生利益和损害，共相不能产生这些。因为这是具有取舍之果的缘故。“一切士夫都进入”。并且，“不能成办意义，寻求意义又有何用？”因为这样说过。当自相唯一者作为义识现量度量时，是所取境；当作为比量度量时，是所执境。依靠这二量，当士夫进入时，因为不欺骗，所以也是进入境。考虑到这个意义，在《理藏自释》中说：“自相本身，如果直接度量，是所取境；如果间接度量，是所执境；两者也都是士夫进入时，因为不欺骗，所以是进入境”。“直接度量”的意义，也通过词语的助力，知道是“显现度量”的意义。总之，当现量和比量二量度量自相唯一者时，度量方式的所量有自相和共相两种，但是进入境的所量仅仅是自相，这是“自己的体相唯一是所量”等句的无误之意。第三，遣除诤论有二：遣除对错乱识无境的诤论和遣除对所取境是自相的诤论。第一有四：遣除与所量说是二相违的说法，遣除义共相和无显现境相同的诤论，遣除与体验相违的说法，遣除否定不能被量证知的过失。第一是，自相唯一者是现
English
Therefore, regarding the measure that is recognized by all, whether or not they have entered a sect, by identifying it, the purpose of the occasion is to establish the Teacher as a person of measure. Because after identifying "non-deception, no unknown, clear meaning," it is said below, "The Bhagavan who possesses these is the measure itself." The meaning of the measure recognized by all, whether or not they have entered a sect, is, as stated in the *Pramanaviniscaya*: "Obtaining benefit and avoiding harm are preceded by correct decisive knowledge," as shown from that point, it is the knowledge that becomes the cause of acceptance and rejection for things that can produce benefit and harm. Such a measure, the things that can produce benefit that are to be taken and the things that can produce harm that are to be rejected are only particulars. Because only particulars can produce benefit and harm, universals cannot produce these. Because this is the result of having acceptance and rejection, "all persons enter." And, "It cannot accomplish meaning, what is the use of seeking meaning?" Because it was said that way. When the unique particular is measured as a direct measure of meaning consciousness, it is the object to be taken; when measured as an inferential measure, it is the object to be apprehended. Relying on these two measures, when a person enters, because it is not deceptive, it is also the object of entry. Considering this meaning, in the *Rigs gter rang 'grel* it says: "The particular itself, if measured directly, is the object to be taken; if measured indirectly, it is the object to be apprehended; both are also the object of entry when a person enters, because it is not deceptive." The meaning of "measured directly" is also known through the power of the words to be the meaning of "measuring manifestly." In short, when the two measures, direct and inferential, measure the unique particular, although the object to be measured in the way of entering has two aspects, particular and universal, the object to be measured of the object of entry is only the particular, this is the unerring meaning of "one's own characteristic is the only object to be measured," etc. Third, refuting disputes has two aspects: refuting disputes about the absence of an object for erroneous consciousness and refuting disputes about the object to be taken being a particular. The first has four aspects: refuting the contradiction of saying that the object to be measured is twofold, refuting the dispute that the universal of meaning and the non-manifest object are the same, refuting the statement that contradicts experience, refuting the fault that negation cannot be cognized by measure. The first is, the unique particular is the present
Chinese
如果将二者作为衡量者，衡量对象仅仅是自相，那么与学派大师陈那、法称所说的衡量对象为二相矛盾吗？答：没有矛盾。因为同一个自相，有从自身体性的角度去认识和从利他共相的角度去认识的两种认识方式，所以安立为自相和共相两种。即，对于自体，自相从自身方面指定的状态安立为自体，以及自相本身安立为自体两种。前者是事物自相，后者是认识自相的自体之义，为了涵盖二者，经文中说“自体”。如果说前者不应是事物自相的自体，因为它与事物是异体的缘故。答：没有过失，因为自相是从自身方面指定的状态，所以用自体的名称来称谓。显现在认识中的状态，不是自相从自身方面指定的，而是由其他习气安立的状态，所以说是他体。如果不明白这个要点，那么“那是自他体性”这句经文的意义，即使经过漫长的时间也无法理解。第二，如果共相在事物中不存在，但如果是衡量对象，那么不存在这一点也很明显，这与上述情况相同吗？答：没有过失。因为前者虽然不是自相，但依靠它可以获得进入对象自相；而后者，自体不是自相，并且依靠它也无法获得进入对象自相。第三，如果显现的二者不是自相，那么与在认识中清晰显现相矛盾吗？答：没有过失。因为在分别念中清晰显现的状态部分，以及将它执著为外境事物的部分，这两者中，前者是认识，后者是共相。如云：堪为境处故不识，自识故彼即是识。又云：若此共相识体性，是事之性则成过，如是许故无有失。及其释文中说：因为是认识的体性，所以共相也认为是自己的体性，如果是这样，就没有矛盾。又问：如何是共相？答：宣说：事物的体性的共相，是从境的体性的角度而安立为共相的，不是认识的体性
English
If the two are used as measurers, and the object of measurement is only the self-character, then is it contradictory to what the masters Dignāga and Dharmakīrti said that the object of measurement is two aspects? Answer: There is no contradiction. Because the same self-character has two ways of understanding: from the perspective of its own nature and from the perspective of altruistic generality, so it is established as two types: self-character and generality. That is, for the self, the state of self-character designated from its own side is established as the self, and the self-character itself is established as the self. The former is the self-character of the object, and the latter is the meaning of the self of the self-character of cognition. In order to cover both, the scripture says "self". If it is said that the former should not be the self of the self-character of the object, because it is a different entity from the object. Answer: There is no fault, because the self-character is the state designated from its own side, so it is called by the name of the self. The state that appears in cognition is not designated by the self-character from its own side, but is established by other habits, so it is said to be other. If you do not understand this key point, then the meaning of the scripture "That is the nature of self and other" cannot be understood even after a long time. Second, if the generality does not exist in the object, but if it is an object of measurement, then the fact that it does not exist is also obvious, is this the same as the above situation? Answer: There is no fault. Because the former is not a self-character, but relying on it can obtain access to the self-character of the object; while the latter, the self is not a self-character, and relying on it cannot obtain access to the self-character of the object. Third, if the two that appear are not self-characters, then is it contradictory to the clear appearance in cognition? Answer: There is no fault. Because in the part of the state that clearly appears in the conceptual mind, and the part that clings to it as an external object, the former is cognition and the latter is generality. As it is said: Because it is a suitable place, it is not recognized, because it recognizes itself, it is cognition. It is also said: If this generality is the nature of cognition, then it will become a fault if it is the nature of the object, so there is no fault because it is accepted as such. And in its commentary, it is said: Because it is the nature of cognition, the generality is also considered to be its own nature, if so, there is no contradiction. Again, how is it a generality? Answer: It is said: The generality of the nature of the object is established as a generality from the perspective of the nature of the object, not the nature of cognition.