Chinese
邬波以唯识宗的观点，将如来藏置于主导地位，并说：“真实之物是常恒的。”因此，事物、实物和自相被有为和无常所遍及，这是经部宗的观点，而不是毗婆沙宗和唯识宗的观点，这是宗义的关键。如果认为，能取所取二空的如来藏，是法，应成是增益，因为是总相。那么，这对你来说也是一样的，即，它是法，应成是增益，因为，任何所量，都不是自相。如果第一点不成立，那么，它应成是所量，因为，能取所取二无的智慧，自证自明，是所量。而我则不会犯这个过失，因为，唯识宗不承认如来藏是总相。又有人说，《真实义能起作用者》的论典，不应成为经部和唯识宗二者的共同之处，也不应成为唯识宗的二谛之安立的依据，因为，在唯识宗中，如果胜义是真实的，那么，与能起作用相违。如果该论典适用于经部和唯识宗二者的观点，那么，它也只是说明了胜义存在和世俗存在的依据，而不是说明二谛的体性，因为，在唯识宗中，胜义中能起作用者，不能成为胜义谛的依据。那么，识宗的这二者之安立是怎样的呢？从体性和差别两个方面来说，第一，胜义谛的体性，是通过最终决断的理性能经受考察而成立的，并且，理性知识依赖于它而成为最终决断的理性知识，从而成为量。世俗谛的体性，是通过名言量所获得的所得之义，并且，名言量相对于你来说，并没有成为名言量。差别方面，一切所知都包含在三种体性中，即，能取所取和识三种显现为各异的部分，以及有为无常显现为各异的部分，是遍计所执，二取显现的迷惑之识是依他起，不变的圆成实和不颠倒的圆成实是圆成实。第一，能取所取二空的如是
English
Upa, according to the Yogācāra school, places the Thusness in a dominant position, saying, "The truly existent substance is permanent." Therefore, that substance, entity, and self-character are pervaded by the conditioned and impermanent is the tenet of the Sautrāntika school, but not of the Vaibhāṣika and Yogācāra schools, which is the key point of the philosophical system. If it is thought that the Thusness, which is empty of the apprehended and the apprehender, is the subject, it follows that it is an imputation, because it is a general characteristic. Then, that is the same for you, namely, that it is the subject, it follows that it is an imputation, because any object of measurement is not a self-character. If the first point is not established, then it follows that it is an object of measurement, because the knowledge of the absence of the apprehended and the apprehender, self-awareness and self-illumination, is an object of measurement. But I do not incur that fault, because the Yogācāra school does not accept Thusness as a general characteristic. Furthermore, some say that the treatise "Whatever is ultimately capable of performing a function" should not be a commonality of both the Sūtra and Mind schools, nor should it be a basis for the establishment of the two truths in the Yogācāra school, because in the Yogācāra school, if the ultimate is true, then it contradicts the ability to perform a function. If that treatise is applied to the views of both the Sūtra and Mind schools, then it only explains the basis of what exists ultimately and what exists conventionally, but does not explain the nature of the two truths, because in the Yogācāra school, what is capable of performing a function ultimately cannot be the basis for the ultimate truth. So, what is the establishment of these two in the Mind-Only school like? From the aspects of definition and division, the first is that the definition of the ultimate truth is established as being able to withstand investigation by the reasoning that ultimately cuts through, and the reasoning consciousness that relies on it to make the ultimate cut becomes a valid cognition. The definition of the conventional truth is whatever is found by conventional valid cognition, and that conventional valid cognition has not become a conventional valid cognition relative to you. In terms of division, all knowable things are included in the three natures, namely, the part where the apprehended, the apprehender, and consciousness appear as distinct, and the part where the conditioned and impermanent appear as distinct, are the completely imputed; the deluded consciousness that appears as dualistic is the other-powered; and the unchanging, perfectly established, and non-inverted perfectly established are the perfectly established. The first is that the Thusness, which is empty of the apprehended and the apprehender, is such.
Tibetan
ན་ཉིད་དང་། གཉིས་པ་ནི་གཉིས་སྣང་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་བཏགས། གཞན་དབང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ། དོན་དམ་བདེན་པ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། སེམས་ཙམ་པ་དེ་དངོས་སྨྲ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེས་དངོས་པོ་དང་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་མཐུན་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་ཡང་འགལ་ཏེ། གཉིས་སྣང་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བདེན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། མཐར་ཐུག་གཅོད་པའི་རིགས་ཤེས་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་དོན་དམ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་ཡིན་པར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོད་ན། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དེས་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་རྙེད་པ་སྲིད་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། དེས་ན། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདིས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡཱ་མ་རིས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་སྤྱི་གཉིས་དང་བདེན་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ། མདོ་སྡེ་པས་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། སྤྱི་མཚན་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད་ཅིང་། སེམས་ཙམ་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་འདུས་པ་ལས། གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཆ་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ཏེ། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཟུང་རྣམ་དང་། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་གཞན་དབང་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་མཐར་ཐུག་གི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ག
Chinese
以及自性。第二是远离二取显现的圣者等持智慧。遍计所执，依他起，以及非颠倒的圆成实谛，是世俗谛。不变圆成实，能取所取二空的真如，即是极清净的对境，是胜义谛，被称为境之实相，如是认为。此不应理，因为唯识宗不是实事师，因为彼不承认实物与真实成立的所依相同。立宗正确。体相与差别也相违，因为，远离二取显现的圣者相续的等持智慧，是胜义谛，因为是该体相之故。如果前者不成立，因为，是胜义存在的缘故。立宗正确。如果后者不成立，因为，究竟断除的理智，就你而言，已成为断除胜义的量，因为你胜义存在的缘故。又，彼法，是名言量的所证，因为是世俗谛的缘故。立宗周遍承认。如果承认，则名言量证得境之实相是可能的，因为，彼是境之实相之故，因为彼是圆成实之故。立宗正确。因此，何为胜义作用？此论典仅仅阐述了经部宗的二谛的安立，因为，雅玛日也是如此宣说的，并且，自相共相二者与二谛的意义相同之故。关于经部宗与唯识宗二者的二谛的体性，经部宗认为一切自相是胜义谛，一切共相是世俗谛。唯识宗认为一切所知都包含在三种自性中，其中，能取所取识三者显现为各异的部分是遍计所执，因为，虽然心识自性无有分别，如是等等所说之故。所取相，以及依赖于彼的能取相是依他起，因为，是能取所取显现为各异的识之故。空离二者的空性是圆成实，因为是境之究竟实相之故。因此，在假相唯识宗的宗义中，遍计所执和依他起是世俗谛，圆成实是胜义谛。第五，究竟的所量，自相。
English
And self-character. The second is the wisdom of the noble meditative equipoise that is free from the appearance of duality. The completely imputed, the other-powered, and the non-inverted perfect reality are the conventional truth. The unchanging perfect reality, the suchness that is empty of both grasper and grasped, that is the extremely pure object, is the ultimate truth, and is called the reality of the object, so it is believed. This is not reasonable, because the Mind-Only School is not a proponent of realism, because it does not admit that the basis of reality and true establishment are the same. The sign is admitted. The definition and distinction are also contradictory, because the meditative equipoise wisdom of the noble continuum that is free from the appearance of duality is the ultimate truth, because it is that definition. If the former is not established, it is because it exists ultimately. The sign is admitted. If the latter is not established, it is because the reasoning consciousness that ultimately cuts off, in relation to you, has become the valid cognition that cuts off the ultimate, because you exist ultimately. Again, that phenomenon is the object found by the conventional valid cognition, because it is the conventional truth. The sign is pervasively admitted. If it is admitted, then it is possible for the conventional valid cognition to find the reality of the object, because it is the reality of the object, because it is the perfect reality. The sign is admitted. Therefore, what is the ultimate function? This treatise only explains the establishment of the two truths according to the Sautrāntika School, because Yamaari also explained it in that way, and because the two, self and general characteristics, and the two truths have the same meaning. Regarding the nature of the two truths of the two, Sautrāntika and Mind-Only Schools, the Sautrāntika School believes that all self-characteristics are the ultimate truth, and all general characteristics are the conventional truth. The Mind-Only School believes that all knowable things are included in the three natures, among which, the part where the three, grasper, grasped, and consciousness, appear as distinct is the completely imputed, because, although the nature of mind is without distinction, as it is said. The grasped aspect, and the grasping aspect that depends on it, are other-powered, because it is the consciousness in which the grasper and grasped appear as distinct. The emptiness that is empty of the two is the perfect reality, because it is the ultimate reality of the object. Therefore, in the doctrine of the false aspectarians, the completely imputed and the other-powered are the conventional truth, and the perfect reality is the ultimate truth. Fifth, the ultimate object to be measured, the self-character.