Tibetan
ཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དཔྱད་པ་དང་། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུར་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་དང་། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །ཅེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དགག་པ་ལ་ལུང་དང་། རིགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་དང་། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཞེས་གཞལ་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བཤད་པ་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདི་ལའང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་མེད་པའང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་མེད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ་བ། མ་ངེས་དང་པོ་འགལ་བར་ཐལ་བ་དང་། རིགས་ཤེས་མེད་དགག་ལ་ཚད་མིན་གྱི་བློར་ཐལ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་མེད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། དེ་གཞལ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟག་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞལ་བྱ་དེ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ལས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་ཚད་མིན་གྱི་བློར་ཐལ། དེ་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ལས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞུང་ལས་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མིན་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བའི་ལུགས་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྤྱིར་རྟོག་གེའི་གཞུང་ལུ
Chinese
归纳为一共有两种：一是衡量对象是否周遍于自相的考察，二是解释衡量对象唯独是自相的意义。第一种是：有些人说，衡量对象周遍于自相，即自己的体性是衡量对象。因为不存在的不是衡量对象。如果说是“唯一”，我也是赞同的。如《理藏》中说：“衡量对象唯独是自相。”因此这样说。对此进行驳斥，有教证和理证两种。第一种是：“现量以及随后的比量，是量，两种体性是衡量对象。”以及“衡量对象是二，所以量是二”，这样对衡量对象确定为二。还有，《释量论》中说：“具有事物之境者即是量，因为量的体性是不欺骗。因此，这也有量的体性，所以不存在也是衡量对象。”这与上述说法相违背。第二种有三种过失：一是推论出证成无事之量不存在，二是推出不定因与最初的相违，三是推出以理智遮破的无遮是无量的智慧。第一种是：推论出证成无事之量不存在，因为那不是衡量对象。如果承认，那么以所作性的理由成立声音是无常的，其反面的周遍，即成立常有的能害，所依赖的比量就不存在了。第二种是：衡量对象成为成立声音是常有的相违之因，因为凡是关于它的宗法成立的任何一方，如果是衡量对象，就必须是无常的。第三种是：从一异性的理由中，认识到显现无有自性的比量，在显现之上，仅仅遮破真实的无遮，成为无量的智慧。因为那对它来说不是量。不能承认，因为从一异性的理由中，成立显现无有自性的理由是正确的。因此，就自宗而言，如果是衡量对象，就不是自相周遍的，因为在经论中多处宣说了衡量对象确定为自相和共相两种，并且共相不是衡量对象，以及比量不是量的宗义，是顺世外道的观点，已经被法称论师所遮破了。第二是：那么，如果认为“自己的体性是衡量对象”等等，衡量对象唯一是自相的意义是什么呢？一般来说，对于正理派的论
English
There are two ways to summarize: first, examining whether the object to be measured is pervaded by its own characteristic; and second, explaining the meaning of the object to be measured as being solely its own characteristic. The first is: Some say that the object to be measured is pervaded by its own characteristic, that is, its own nature is the object to be measured. Because what does not exist is not the object to be measured. If it is said to be "one," I also agree. As it is said in the *Treasury of Reasoning*: "The object to be measured is only its own characteristic." Therefore, they say so. To refute this, there are two types: scriptural and logical. The first is: "Direct perception and subsequent inference are valid cognitions; the two characteristics are the objects to be measured." And "Since there are two objects to be measured, there are two valid cognitions," thus defining the number of objects to be measured as two. Also, in the *Commentary on Valid Cognition*: "That which has an object of reality is a valid cognition, because the characteristic of a valid cognition is non-deception. Therefore, since this also has the characteristic of a valid cognition, non-existence is also an object to be measured." This contradicts the above statement. The second has three faults: first, it entails that there is no valid cognition that realizes non-existence; second, it entails that the uncertain cause contradicts the first; and third, it entails that the negation by reason is a non-measuring wisdom. The first is: It entails that there is no valid cognition that realizes non-existence, because that is not an object to be measured. If you accept this, then the inference that establishes sound as impermanent by the reason of being produced, its opposite pervasion, that is, the harm that establishes permanence, the inference on which it relies would not exist. The second is: The object to be measured becomes a contradictory reason for establishing sound as permanent, because whatever aspect of its subject property is established, if it is an object to be measured, it must be impermanent. The third is: From the reason of one and many, the inference that realizes appearance as devoid of inherent existence, on the appearance, merely negating the true non-affirming negation, becomes a non-measuring wisdom. Because that is not a valid cognition for it. It cannot be accepted, because from the reason of one and many, the reason for establishing appearance as devoid of inherent existence is correct. Therefore, in our own system, if it is an object to be measured, it is not pervaded by its own characteristic, because in the scriptures, it is often stated that the object to be measured is defined as two: its own characteristic and the general characteristic, and the general characteristic is not an object to be measured, and the tenet that inference is not a valid cognition is the view of the Materialists, which has been refuted by Dharmakirti. The second is: Then, if it is thought that "one's own characteristic is the object to be measured," etc., what is the meaning of the object to be measured being solely its own characteristic? Generally speaking, for the treatises of logic,