Tibetan
མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་དང་། གང་ཡོད་དེ་འཇིག་བུམ་པ་བཞིན། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་ཅེས་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། རིག་བྱེད་པས་རིག་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དེ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་འགོག་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རིག་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེ་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་སྒྲ་རང་མཚན་པ་དེ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྒྲའི་གཞན་སེལ་ལ་རང་མཚན་དུ་རློམ་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་མི་སྒྲུབ་པར་སྒྲ་རང་མཚན་པ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་ཁས་བླངས་འགལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སོང་ཚོད་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གཞན་སེལ་དུ་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས། རྫས་དང་ལྡོག་པ་སྤྱི་བྱེ་བྲག །སྒྲུབ་དང་གཞན་སེལ་རྟོག་མི་རྟོག །གཞན་དག་རྣམ་བཞག་གཞན་དུ་འཆད། །ཁོ་བོ་གཞུང་བཞིན་འཆད་པར་འདོད། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། རྫས་དང་སྤྱི་ནི་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས་བློ་དང་། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་སུ་སོ་སོར་ངེས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། དངོས་པོ་དང་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷོ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཛད་པའི་ཆོས་རྗེའི་རྣམ་ཐར་ལས། ཁ་ཆེ་པཎ་ཆེན་གྱི་ཞལ་ནས། ཙམ་ཙམ་མང་པོ་ངས་མི་ཤེས་སྔོན་པོ་དོན་ལ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བར་གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། སྔོན་པོ་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་རང་མཚན་གྱི་སྟེང་ནས་རང་རང་གི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱར་མེད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་སྔོ་མ་ཡིན་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙད་ཡོད་པ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པས་གཞན་སེལ་གྱི་བློ་
Chinese
因为成立无常之故。第三，如果说理由不成立，因为所作是成立声音无常的理由不正确。与“坏灭存在仅是相关联，因此声音实为无常性”以及“凡存在者皆坏灭，如瓶子一般，声音亦存在，是为自性相”所说相违背。此外，理智论者认为理智之声是常，这被具德法称的诸多理路所遮破是不合理的，因为理智之声是常，这安住于实义。第四，如果以所作之相成立声音无常之时，是成立声音自相为无常，因此没有与上述教证相违的过失，是这样认为的吗？那么，是对声音的他遮，执为自相而作破立吗？还是对自相而作破立呢？若如前者，则与不以所作之相成立声音无常，而是认为成立声音自相为无常的承诺相违。若如后者，则与已逝之量的相、法、义三者认为是它遮相违。此外，在自己承诺为量之典籍中，“体与差别总别分，成立与他遮有无想，其他安立于他处，我欲如经而宣说。”的注释中，体与总为境，有想与无想二者为识，显现与遮遣二者为执持方式，如是分别决定宣说，与此相违，因为事物与体等总的来说是承诺的。洛扎一切智所著的法王传记中，喀且班智达说：“点点滴滴我不懂，蓝色真实存在。”因此说通达了他遮的一切要点，这也相违，因为蓝色总的来说是承诺的。那么，他以何种方式通达了他遮的一切要点呢？蓝色和声音等，从实义自相之上，安住于各自的状况，因此无可破立，然而，因为有将蓝色执为非蓝，声音执为常等增益，为了遣除所有增益，才作破立，此时，成立声音为无常，是为他遮之智。
English
Because it is established as impermanent. Third, if it is said that the reason is not established, because the reason for establishing sound as impermanent is not correct. It contradicts what is said in "Destruction exists only in relation, therefore sound is indeed impermanent," and "Whatever exists is destroyed, like a pot, sound also exists, which is a sign of its own nature." Furthermore, it is unreasonable for the Mimamsakas to believe that the sound of the Vedas is permanent, which is refuted by many logical arguments of glorious Dharmakirti, because the sound of the Vedas is permanent, which abides in reality. Fourth, if it is said that when sound is established as impermanent by the sign of being created, it is establishing the self-character of sound as impermanent, so there is no fault of contradicting the above-mentioned scriptures, is that what you think? Then, is it that you are making affirmations and negations by assuming that the exclusion of others from sound is its own character? Or are you making affirmations and negations about its own character? According to the former, it contradicts the promise that you do not establish the impermanence of sound from the sign of being created, but rather that you establish the impermanence of the self-character of sound. According to the latter, it contradicts the fact that the three aspects of the sign, the subject, and the object of the past measure are considered to be exclusions of others. Furthermore, in the scriptures that you have acknowledged as your own measure, in the commentary on "Substance and difference, general and specific, establishment and exclusion of others, conceptual and non-conceptual, other distinctions are explained elsewhere, I wish to explain according to the scriptures," it is explained that substance and general are objects, conceptual and non-conceptual are minds, and appearance and exclusion are ways of holding, and this is contradictory, because things and substances are generally acknowledged. In the biography of the Dharma Lord written by Lopön Thamsed Khyenpa, Kache Panchen said, "I don't know much about bits and pieces, blue exists in reality." Therefore, it is said that he understood all the key points of exclusion of others, which is also contradictory, because blue is generally acknowledged. So, how did he understand all the key points of exclusion of others? Blue and sound, etc., from the standpoint of their own self-character, abide in their respective situations, so there is no affirmation or negation to be done, however, because there are superimpositions such as considering blue as non-blue and sound as permanent, in order to eliminate all superimpositions, affirmations and negations are made, and at that time, establishing sound as impermanent is the wisdom of excluding others.
Tibetan
ངོའི་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྫས་དང་ལྡོག་པ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་སྒྲ་ཙམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི། དོན་ལ་གནས་པའི་སྒྲ་དང་། སེལ་ངོའི་སྒྲ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་འཇུག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་། གནས་ལུགས་འཆད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་མ་གོ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། འཆད་ཚེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་མཁས། །འཇུག་ཚེ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པས་ཐོབ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་ཅེས་སྨྲས་པ་ན། དངོས་སུ་སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲས་ཤིང་། སྒྲ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤིང་རྫས་སུ་གྲུབ་ན། དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཅེ་ན། ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་ཅེས་འདྲི་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་རྗེས་དཔག་དང་། རྟོག་མེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཅིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤ་པ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་། ཤ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཞན་ཡིན་ཅིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་མེད་དོ་ཞེས་མཚུངས་པ་བསྒྲེའོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་གཞན་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་ཤ་པ་གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་སྤྱི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་ན་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། འོ་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དེང་སང་གི་བྱིས་པ་བསོད་ནམས་དང་བློ་གྲོས་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་དམན་ཞིང་། ཁྲེལ་དང་ངོ་ཚ་མཉམ་དུ་བོར། གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་གཉིས་མཉམ་དུ་དོར་བ་དུ་མ་དག་མགྲིན་ཅིག་ཏུ་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ལ་ཕན་དུ་རེ་ནས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དྲིས་པས་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རང་མཚན
Chinese
去除所破的“声音是常”的观点，其含义是，对于声音，不区分实体和遮诠，仅仅是声音被证实为无常。因此，那些认为声音是常的人，将事物本身的声音和遮诠的声音混为一谈，在应用时这样做是可以的。但在解释事物本质时，如果这样做，就会不理解他者遮遣的关键。正如大自在者所说：“解释时区分则精通，应用时混淆则获得。”第五个意思是，当说“声音是常”时，实际上是说声音是常，而说“声音”的言外之意是说无常。第二个问题是：如果木头成立为实体，那么它与夏帕（Śyāma，梵语，黑色）是实体同一还是实体不同呢？应该反问：量（Pramāṇa，梵语， प्रमाण，衡量）是现量（Pratyakṣa，梵语， प्रत्यक्ष，直接感知）还是比量（Anumāṇa，梵语， अनुमान，推论）呢？如果说，成为认知的量是比量，成为非认知的量是现量，并且没有其他量存在，那么，成为夏帕的木头与夏帕是实体同一，不是夏帕的木头与夏帕是实体不同，并且没有其他木头存在，应该这样类比。如果说，木头作为有法，必然是与夏帕实体同一或实体不同，因为你和夏帕都成立为实体。那么，量作为有法，必然是现量或比量，因为它是一个量。直到劫末都是一样的。如果说，通过考察和否定共相是实体同一还是实体不同，并不能推翻共相成立为实体，因为如果成立为实体，必然是实体同一或实体不同，这并不周遍。那么，通过考察和否定二月显现的错觉意识是现量还是比量，并不能推翻它是量，因为如果是量，必然是现量或比量，这并不周遍。现在有些孩子，福德和智慧都同样低下，羞耻和廉耻都同样抛弃，教理的意旨和来世都同样抛弃，很多人异口同声地说，为了有助于在量的数量上坚持周遍，所以说量是现量。当被问及论证时，量作为有法，是现量，因为它是显现自相的清晰的意识。如果不成立，那么自相
English
The view that "sound is permanent" is eliminated. Its meaning is that, regarding sound, without distinguishing between substance and negation, only sound is proven to be impermanent. Therefore, those who believe that sound is permanent hold the sound that exists in reality and the sound of negation as one. It is acceptable to do so in application, but if done so when explaining the nature of things, one will not understand the key to other-exclusion. As the Great Lord said, "When explaining, be skilled by distinguishing; when applying, attain by confusing as one." The fifth meaning is that when saying "sound is permanent," one is actually saying that sound is permanent, and the implication of saying "sound" is saying impermanence. The second question is: If wood is established as a substance, is it substance-identical or substance-different with Śyāma (Sanskrit, black)? One should ask in return: Is Pramāṇa (Sanskrit, प्रमाण, measure) Pratyakṣa (Sanskrit, प्रत्यक्ष, direct perception) or Anumāṇa (Sanskrit, अनुमान, inference)? If one says that the Pramāṇa that becomes cognition is Anumāṇa, and the Pramāṇa that becomes non-cognition is Pratyakṣa, and there is no other Pramāṇa, then the wood that becomes Śyāma is substance-identical with Śyāma, and the wood that is not Śyāma is substance-different with Śyāma, and there is no other wood. This should be analogized. If one says that wood, as the subject, must be either substance-identical or substance-different with Śyāma, because both you and Śyāma are established as substances. Then, Pramāṇa, as the subject, must be either Pratyakṣa or Anumāṇa, because it is a Pramāṇa. It is the same until the end of the kalpa. If one says that by examining and negating whether a universal is substance-identical or substance-different, it does not refute the establishment of a universal as a substance, because if it is established as a substance, it must be either substance-identical or substance-different, which is not pervasive. Then, by examining and negating whether the illusion consciousness of the appearance of two moons is Pratyakṣa or Anumāṇa, it does not refute that it is a Pramāṇa, because if it is a Pramāṇa, it must be either Pratyakṣa or Anumāṇa, which is not pervasive. Nowadays, some children, both merit and wisdom are equally low, both shame and embarrassment are equally abandoned, both the meaning of the scriptures and the afterlife are equally abandoned. Many people say in unison that in order to help insist on pervasion in the number of Pramāṇas, they say that Pramāṇa is Pratyakṣa. When asked for proof, Pramāṇa, as the subject, is Pratyakṣa, because it is the clear consciousness that appears as its own characteristic. If it is not established, then its own characteristic