Tibetan
་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བར་ཐལ། ཚད་མའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཞལ་བྱ་དེ་སྤྱི་མཚན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། མངོན་རྗེས་གང་རུང་གང་ཞིག རྗེས་དཔག་མིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་མ་གྲུབ་ན། ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། བདག་མེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཞལ་བྱ་དེ་སྤྱི་མཚན་མིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་དེ་རྗེས་དཔག་མིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་འདིའི་ཁྱབ་འབྲེལ་ལྟར་ན་འདི་དངོས་ཁས་ལེན་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པར་ཐལ། སྐྱེ་འཕགས་གང་རུང་གང་ཞིག སོ་སྐྱེ་མིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་མ་གྲུབ་ན། སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པར་མཚུངས་སོ། །འགྲོ་བ་ཆོས་ཅན། ངན་འགྲོ་ཡིན་པར་ཐལ། ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོ་གང་རུང་གང་ཞིག བདེ་འགྲོ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་གནོད་ཀྱིས་དོགས་ནས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་དམན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གཞི་མ་གྲུབ་པས་ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་པ་དང་། ཡང་ན་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དང་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་མངོན་རྗེས་གང་རུང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཚད་མ་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་མཐོ་མཚམས་པར་སྣང་ཞིང་ཚད་མ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བཟུང་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་ཐོ་མཚམས་པ་སུ་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཀྱང་བཀག་པར་མ་ནུས་པའི་ལོག་སྨྲ་ཁྱོད་ནི་སུ་ཞིག་ཡིན། ཁོ་བོའི་ལུགས་ལ་ནི་སྔར་རྒོལ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་རིགས་པ་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་གྲངས་ངེས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཚེ་གྲངས་ངེས་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བློ་རྩེ་གཏད་མཚམས་མེད་པར་ཚིག་ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མི་བྱེད་ཀྱི་མཚན་གཞི་འདི་འདྲ་
Chinese
法，应是量所明现，因为是量的显现之境，立宗，因为地基成立。又，所量应不是共相，因为该量不是现量。又，法，应是现量，应是现量和比量中的某一个，因为不是比量。如果这不成立，则量不应限定为现量和比量两种。如是说。如果人，应是圣者，因为是现量证悟无我之人。如果立宗的相属不成立，则无我，应被人现量证悟，因为是人的相续中的现量之境，立宗，因为地基成立。依次承认。第二，所量不应是共相，因为该量不是比量。按照这个论式的周遍关系，这应是直接承认的。第三，人，应是圣者，应是凡夫和圣者中的某一个，因为不是凡夫。如果这不成立，则人是凡夫和圣者两种不应限定，是相同的。有情，应是恶趣，应是恶趣和善趣中的某一个，因为不是善趣。诸如此类，无边无际。因此，因为担心损害量的数量决定，而承认量是现量，这甚至比外道还不如，因为外道或者说比量作为量，地基不成立，所以如果是量，则周遍于现量，或者说了知颜色无常的智慧和见到差别而认识的智慧等等，由于不包括在现量和比量中的任何一个中，而认为量是第三种蕴聚，从而似乎对量的数量决定造成了阻碍，并且从总的量来把握，没有任何人对量的数量决定造成阻碍。就连吉祥称也未能遮止的邪说者，你到底是谁？依我的观点，以前的论敌吉祥称，以及后来的论敌理智者和胜论派等等，有智慧的论敌们在进行数量决定的安立时，认为数量决定有周遍，这是宗义的观点。他们是毫无目的地执着于文字，而不作破立的安立的这种例子。
English
The dharma should be clearly apparent to valid cognition because it is the object of appearance of valid cognition. The subject is established because the basis is established. Furthermore, the object of measurement should not be a universal characteristic because that valid cognition is not direct perception. Furthermore, the dharma should be direct perception, being either direct perception or inference, because it is not inference. If that is not established, then valid cognition should not be limited to two, direct perception and inference. Thus it is said. Then, a person should be a noble being because they are an individual who directly realizes selflessness. If the sign-pervasion is not established, then selflessness should be directly realized by a person because it is the object of direct perception in the continuum of that person. The subject is established because the basis is established. This is successively acknowledged. Secondly, the object of measurement should not be a universal characteristic because that valid cognition is not inference. According to the pervasion relation of this proof, this should be directly acknowledged. Thirdly, a person should be a noble being, being either an ordinary being or a noble being, because they are not an ordinary being. If that is not established, then the person should not be limited to two, ordinary being and noble being, it is the same. A sentient being should be a lower realm being, being either a lower realm being or a higher realm being, because it is not a higher realm being. And so forth, endlessly. Therefore, fearing that the definite number of valid cognitions would be harmed, to assert that valid cognition is direct perception is even worse than the non-Buddhists, because the non-Buddhists either say that inference as a valid cognition does not have an established basis, so if it is a valid cognition, it is pervaded by direct perception, or they think of the wisdom that realizes color is impermanent and the wisdom that recognizes seeing differences, etc., as a third aggregate of valid cognition that is not included in either direct perception or inference, thus it seems to obstruct the definite number of valid cognitions, and from grasping the general valid cognition, no one has obstructed the definite number of valid cognitions. Who are you, a wrong speaker whom even glorious Dharmakirti could not refute? In my view, the former opponent, glorious Dharmakirti, and the later opponents, logicians and Vaisheshikas, etc., when the intelligent opponents make the establishment of the definite number, the idea that grasping the pervasion in the definite number is the intention of the doctrine. They are examples of those who cling to mere words without any aim and do not make the establishment of refutation and establishment.
Tibetan
བ་ཞིག་ཅེས་བཟུང་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་མ་འདུས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེང་སང་གི་བྱིས་པ་དབྱེ་གཞི་གཅིག་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་གྲངས་ངེས་བྱེད་པའི་ཚེ་དབྱེ་གཞི་དེ་དབྱེ་བའི་ཡ་གྱལ་གང་དུ་འདུས་ཞེས་འདྲི་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་རེ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅེས་སྨྲ་དགོས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྫས་སུ་གྲུབ་ན་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་། གོང་དུ་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་དགག་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་རང་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ནི་ཤིང་དེ་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཡང་ཡིན་ལ། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་དུ་ཁས་བླངས་ལ། ཁོ་བོས་ནི་ཤིང་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་རྒོལ་བ་རྟོགས་ལྡན་གྱིས་འཇོག་ཚུལ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག དངོས་པོ་གཞིར་བཞག་གི་སྤྱི་གསལ་རྣམས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་གཞུང་ལས་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་པ་བཀག་པ་རྣམས་རང་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱིས་ཡོད་ཆ་དང་ལྡན་པའང་མིན་ཅེས་པ་ལྟར་དུ་སྤྱི་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སྤྱི་གསལ་གཉིས་པོ་ཆ་མེད་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་དགོས་ཤིང་ཁས་ཀྱང་བླངས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་གསལ་གཉིས་པོ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་ཙམ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་དང་། ཁྱབ་མཉམ་རྫ་གཅིག་དང་། ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ལུགས་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་དང་ཆ་མེད་རྫས་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་གང་ཞིག དེ་དང་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་གི་དོན་དེ་རྫས་དབྱེར་མེད་པ་ལ་བྱེད་དམ། ལྡོག་པ་དབྱེར་མེད་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཐལ། ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་པ་གང་ཞིག རྫས་གཅིག་ཡིན་ན། རྫས་དབྱེར་མེད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ལྡོག་པ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་པས་དེ་བཀག་པ་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་དོན་གང་ལ་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པས། རྫས་གཅིག་པ་གང་ཞིག སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་དུ་བྱེད་
Chinese
因为要抓住“是牛”这一点，从而进行是否包含在量之数量确定之中的辩论。如今对于小孩，在对一个分类对象进行个别数量确定之时，对于提问这个分类对象包含在哪个分类的个别之中，暂时需要说，如果是量，则不遍及现量和比量中的任何一个。那时，如果成立为实物，则不遍及是一个实物还是多个实物中的任何一个。但对于之前对总相和显现是一个实物还是多个实物进行分析后驳斥的过失，与自己并不相同。因为其他人承认那棵树也是随顺所有树显现的总相，并且也承认是成立为实物的共同基础。而我虽然承认树成立为实物，但不承认是随顺所有树显现的总相。对于此，反驳者通达的安立方式如前。又有些人说，虽然以事物为基础的总相和显现是一个实物，但经文中驳斥总相和显现是一个实物，与自己并不相同。因为其他人如“也不具有后来的部分”那样，承认没有总相的部分，因此必须承认两个总相和显现是无分实物，并且也已经承认，因此那是被驳斥的，而仅仅是两个总相和显现是一个实物并不是被驳斥的。有些人说，那是驳斥了那两者是不可分割的实物。有些人说，那是驳斥了那两者是容易成立的实物，以及周遍相等实物，以及是周遍相等实物。有这五种说法。对于第一种，有法，微尘的方位的无分，是蓝色的微尘和无分实物，应成。因为方位的无分，与它是实物。对于第二种，不可分割实物的意义是指实物不可分割，还是指反体不可分割？如果是前者，则有法，树，与夏巴是不可分割的实物，应成。与夏巴是实物，如果是实物，则必须是实物不可分割。如果是后者，则外道也不承认那两者是反体不可分割，因此驳斥那个没有意义。如果是第三种，则提问容易成立实物的意义是指什么？回答说，任何实物，同时产生和毁灭
English
Because it is to grasp the point of "being a cow", thereby carrying out the debate of whether or not it is included in the determination of the number of valid cognitions. Nowadays, for children, when determining the individual number of a single classification object, for those who ask which individual of the classification that classification object is included in, it is necessary to say temporarily that if it is a valid cognition, then it does not pervade either perception or inference. At that time, if it is established as a substance, then it does not pervade either being one substance or any of the many substances. But for the faults of refuting after analyzing whether the general characteristic and appearance are one substance or many substances, it is not the same as oneself. Because others admit that that tree is also the general characteristic that follows all tree appearances, and also admit that it is the common basis for being established as a substance. But although I admit that the tree is established as a substance, I do not admit that it is the general characteristic that follows all tree appearances. For this, the way the opponent understands and establishes it is as before. Also, some say that although the general characteristic and appearance based on things are one substance, the refutations in the scriptures that the general characteristic and appearance are one substance are not the same as oneself. Because others, like "also not having later parts", admit that there is no part of the general characteristic, therefore it must be admitted that the two general characteristics and appearances are indivisible substances, and it has also been admitted, therefore that is what is refuted, and merely that the two general characteristics and appearances are one substance is not what is refuted. Some say that it is refuted that the two are inseparable substances. Some say that it is refuted that the two are easily established substances, and coextensive substances, and that they are coextensive substances. There are these five sayings. For the first, the subject, the indivisible of the direction of the atom, is the blue atom and the indivisible substance, it follows. Because the indivisible of the direction, it is a substance with it. For the second, does the meaning of inseparable substance refer to the substance being inseparable, or does it refer to the reverse being inseparable? If it is the former, then the subject, the tree, is inseparable from Shapa, it follows. Being a substance with Shapa, if it is a substance, then it must be a substance that is inseparable. If it is the latter, then even the outsiders do not admit that the two are reverses that are inseparable, therefore refuting that is meaningless. If it is the third, then when asked what the meaning of easily established substance refers to? The answer is, any substance, arising and ceasing simultaneously.