Tibetan
སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་མངོན་སུམ་ལྔ་པ་ཡོད་པས་གྲངས་མང་བ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགོས་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་ཅན་པ་དབང་མངོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་། རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མི་འདོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རང་རིག་མི་འདོད་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མི་འདོད་པས་ལོག་རྟོག་དེ་བཞི་དགག་པའི་ཆེད་དུ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་རྣ་བ་མ་ཕུག་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གང་རུང་གི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་རིག་མངོན་སུམ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དམིགས་བརྟག་ལས། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་བཤད་པས་དབང་མངོན་ཁས་བླང་དགོས་ཤིང་། དབང་མངོན་འདོད་ན་ཡིད་མངོན་འདོད་དགོས་པར་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ཉིད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག གཞུང་དེའི་དོན་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་སྣང་ཡུལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་རྣམ་རིག་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞུང་འདིའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་རྣམ་རིག་པས་ཁས་བླངས་ཀྱང་འདིར་བསྟན་གྱི་གྲངས་ངེས་ནི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་དང་པོ་གསུམ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཅིག་ཅིང་། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཅིག་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་བཞག་ལ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་བཞག་གོ །མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བཞི་ཆར་ཡང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མངོན་སུམ་ནི་ཤེས་པ་དང་། དབང་མངོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། ཡིད་མངོན་ནི་དེའི་ཡུལ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། མངོན་སུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞིར་ཕྱེ་སྟེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རང་རིག་མི་འདོད་པས་མངོན་སུམ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལྟར་ན། རང་རིག་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་ལས་གཞན་མི་སྲིད་པ་དཔལ་ལྡན་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་དང་། དམིགས་བརྟག་ལས། སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུངས་པ་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་ལ་བཞིར་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཕྱི་དོན་ཁས་བླང་དགོས་པས་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་གསུངས་པ་རྣམས་གནད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་རིགས་གཏེར་རྩ་བའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་པོ་དེའི་འགོར། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཞེས་པའི་ཚིག་འདི་སྦྱར་ཤེས་ན་གནད་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡིད་མངོན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟེ། མཛོད་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་ཆ་གང་དུའང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིགས་པས་ཀྱང་མི་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལུང་གིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པས་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེས་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་དང་། མི་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་དགོས་པ་ལས་དེ་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་རྣམ་ངེས་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེ་བར་བསླད་པའི་བག་ཆགས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཁས་པས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ནི་ཚད་མ་མིན་པར་བརྗོད་ལ། གཞན་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་པ
Chinese
因为有眼识和神通等五种现量，所以不能确定数量多。因此，这是根据需要而设立的。因为顺世外道不承认根现量为量，未穿耳者不承认意现量为量，以及胜论派和有部不承认自证，以及数论派不承认瑜伽现量，为了驳斥这四种邪见而分为四种，这种说法是不合理的。如果意现量不是量，就无法驳斥未穿耳者那样认为的邪见。眼识和神通包含在自证现量和瑜伽现量中的任何一种之中。有些人说：“四现量是经部的观点，分别说三，唯识二。”像这样按照字面意思分为四种，不是分别说者的观点，因为他们不承认自证现量。也不是唯识宗的观点，因为他们不承认根现量和意现量。因此，说这仅仅是经部的观点也是不合理的。在《境观察》中，唯识宗解释了根现量的三种缘，因此必须承认根现量。并且《释量论自释》中说，如果承认根现量，就必须承认意现量。有些人说，该论典的意义是指对显现境不迷惑的现量。这种说法也是不合理的，因为对于根识和意识的两种现量，对于任何现量所显现的境，唯识宗也必须承认不迷惑。那么，这部论典的意图是什么呢？如果从名言的角度来说，即使唯识宗承认根识和意识的两种现量对外境是量，但这里所说的数量确定是指对胜义谛的观察。那时，根识和意识的两种现量不可能对外境成为量，因此只有自证现量才能成为自己的体性，因此前三种现量从体性的角度来说也是相同的，从境的角度来说也是相同的，因此被认为是自证现量。瑜伽现量是对境法性是量，因此与自证现量体性相同，但从境的角度来说是不同的。经部
English
Because there are five types of direct perception, such as eye consciousness and clairvoyance, it is not possible to fix a larger number. Therefore, this is established according to need. It is said that the Carvakas do not accept sense direct perception as valid cognition, those without pierced ears do not accept mental direct perception as valid cognition, and the Vaisheshikas and Sautrantikas do not accept self-awareness, and the Samkhyas do not accept yogic direct perception. It is said that the division into four is to refute these four wrong views, but this is not reasonable. If mental direct perception is not valid cognition, it is not possible to refute the wrong view of those who think like those without pierced ears. Eye consciousness and clairvoyance are included in either self-awareness direct perception or yogic direct perception. Some say, "The four direct perceptions are the view of the Sutrantikas, the Vaibhashikas have three, and the Vijnanavadins have two." To divide into four according to the literal meaning is not the view of the Vaibhashikas, because they do not accept self-awareness direct perception. It is not the view of the Vijnanavadins, because they do not accept sense direct perception and mental direct perception. Therefore, it is unreasonable to say that this is only the view of the Sutrantikas. In the *Object Examination*, the Vijnanavadins explain the three conditions of sense direct perception, so it is necessary to accept sense direct perception. And the *Commentary on the Treasury of Reasoning* itself says that if you accept sense direct perception, you must accept mental direct perception. Some say that the meaning of that text refers to direct perception that is not mistaken about the object of appearance. This statement is also unreasonable, because for the two direct perceptions of sense and mind, the Vijnanavadins must also accept that they are not mistaken about the object that appears to any direct perception. So, what is the intention of this text? If we speak from the point of view of convention, even if the Vijnanavadins accept that the two direct perceptions of sense and mind are valid cognition for external objects, the definite number mentioned here refers to the examination of the ultimate reality. At that time, it is impossible for the two direct perceptions of sense and mind to become valid cognition for external objects, so only self-awareness direct perception can become its own nature. Therefore, the first three direct perceptions are the same from the point of view of nature, and also the same from the point of view of object, so they are considered self-awareness direct perception. Yogic direct perception is valid cognition for the nature of phenomena, so it is the same in nature as self-awareness direct perception, but different from the point of view of object. Sutra
Chinese
对于说一切有部来说，四种现量也都是从所缘境的角度来区分的，即自证现量是识，根现量是外境，意现量是与此外境不同的外境，瑜伽现量是将真实义作为量，这是从实相的角度来说的。如同《理藏自释》中所说：现量的数量确定是，依赖于经部宗而承认外境时，从所缘境的角度分为四种。经中说：诸比丘，色之识有两种，即眼和意。这是经的密意。此外，分别说者不承认自证，所以现量是三种。如唯识宗所说，除了自证和瑜伽现量之外，不可能有其他的，这是具吉祥名称者的观点。这样一来，在衡量二果的时候，当安立根识的量果时，说自证是果。在《所缘观察》中说：唯识自宗的根现量的缘。在《理藏根本释》中说：从所缘境的角度将现量分为四种时，必须承认外境，所以说只是经部的宗义，这些都能理解为一个要点，因此在《理藏根本》的第二句的开头，如果能加上“从所缘境的角度”这句话，就能明白所有的要点都能自然解脱。有些人说：四现量是经部宗，分别说者是三种，唯识是两种。这种说法不合理，因为分别说者的宗义中没有意现量，因为在《俱舍论》等论典的任何部分都没有说过。从理证上也不能成立，因为这需要用教证来成立。唯识宗认为根现量和意现量不是量，这种说法也不合理，如果这样，那么他们必须认为业习稳固的根识和不稳固的根识，两者在是否是量上没有差别，但《释量论》中说这二者在是否是量上有差别，因为不精通者也因为没有连接近取烦恼的业习的过失，而认为名言不可靠，所以说一个是无量，另一个是业习稳固的。
English
According to the Vaibhashika school, the four types of direct perception are also distinguished from the perspective of the object of perception, namely, self-awareness direct perception is consciousness, sense direct perception is external objects, mental direct perception is external objects that are different from these external objects, and yogic direct perception is to regard the true meaning as valid, which is from the perspective of reality. As it is said in the "Commentary on the Compendium of Logic": The determination of the number of direct perceptions is that when relying on the Sautrantika school and acknowledging external objects, it is divided into four from the perspective of the object of perception. In the sutra it is said: Monks, the consciousness of form is of two kinds, namely, eye and mind. This is the intention of the sutra. Furthermore, the Specific Speakers do not admit self-awareness, so there are three direct perceptions. According to the Yogacara school, it is impossible to have anything other than self-awareness and yogic direct perception, which is the view of the glorious Dignaga. In this way, when measuring the two results, when establishing the valid result of sense consciousness, it is said that self-awareness is the result. In the "Object Analysis" it says: The cause of the sense direct perception of the Yogacara own school. In the "Root Commentary on the Compendium of Logic" it says: When dividing direct perception into four from the perspective of the object of perception, it is necessary to admit external objects, so it is said that it is only the doctrine of the Sautrantika school, and these can be understood as one key point, so at the beginning of the second verse of the "Root Compendium of Logic", if you can add the phrase "from the perspective of the object of perception", you will understand that all the key points can be naturally liberated. Some people say: The four direct perceptions are the Sautrantika school, the Specific Speakers are three, and the Yogacara is two. This statement is unreasonable, because there is no mental direct perception in the doctrine of the Specific Speakers, because it is not mentioned in any part of the treatises such as the Abhidharmakosha. It cannot be established by reasoning either, because it needs to be established by scriptural authority. It is also unreasonable for the Yogacara to think that sense direct perception and mental direct perception are not valid, if so, then they must think that there is no difference between the stable sense consciousness of habit and the unstable sense consciousness of habit in whether they are valid, but the "Pramanavarttika" says that there is a difference between the two in whether they are valid, because even the unskilled see that words are unreliable because of the fault of not connecting the habit of near affliction, so one is said to be invalid, and the other is a stable habit.