Tibetan
་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར་མཚན་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་དགོས་པ། དཔེར་ན་དག་འཛིན་དབང་མངོན་དེས་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་དེ་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་དབང་མངོན་གྱིས་བུམ་པ་མ་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་གཞི་ལ་རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་སྒྲུབ་བྱ་མ་ངེས་ན་རྗེས་དཔག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། ངེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ལྷ་ཤཱཀ་ཆོས་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་གསུམ་ཆར་ལས་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་ཁོ་ནར་བཤད་དོ། །མངོན་སུམ་ལ་བཞི་ལས། ཁ་ཅིག རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཐོང་ཉིད་ལས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འདིའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པས་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པ་སྐབས་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ངེས་ཤེས་མེད་པས་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གང་ཡང་མེད་པ་སྲིད་ཅིང་། འཕགས་པ་རྟོག་བཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཁོ་ནའོ། །རང་རིག་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་ཡུལ་གྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྒྱུད་བསླད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་རང་ལས་ངེས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཉམས་མྱོང་གི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་རྗེས་དཔག་གི་ཐ་སྙད་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་རྒྱུན་མེད་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་ཤེས་
Chinese
定义：何为量？如果量不能以自身的力量引出对其所量之义的定解，那么自证自明现量对于自身、对于其所量不欺骗，但不能以自身的力量引出定解，而必须以其他相的力量引出。例如，缘取无瓶的正见现量，以自身的力量引出了在某个地方无瓶之义的定解，同样，体验它的自证现量能够以自身的力量引出正见现量未见瓶子的定解。作为例子的基础，所有的比量都是自决量，因为如果具备三相之因却不能确定所立宗，那就不会成为比量；如果能确定，那么就能以自身的力量引出对所立宗的定解。考虑到这一点，拉 शा ཆོས་མཆོག་（Lha Shak Chöchok）的三部注释都说比量只是自决。在四种现量中，有些人说，瑜伽现量是自决量，因为《慧力所见》中说：“一切行相皆能定。”所以这种说法不合理，因为这里的“慧力”是指现见的意义没有错乱，所以能以自身的力量引出定解，而不是指瑜伽现量本身，因为这与上下文不符。而且，佛陀圣者的相续中没有定解，所以他们的相续中的瑜伽现量不可能引出定解。因此，瑜伽现量可能既不是自决也不是他决。圣者断证的瑜伽现量只是自决。自证现量只是自决，因为它能以自身的力量引出对其所缘境之主要部分——识的定解。对于所有的所缘境之事物来说，它不是自决量，因为被常执的错乱习气所染污之人的相续中的自证现量，不能以自身的力量引出对识之刹那的定解。对于所缘境之名言来说，也不是自决所遍及，因为顺世外道的相续中的比量经验的自证现量，不能以自身的力量引出对比量的名言的定解。意现量没有连续性，因此紧接着它的是定解。
English
Definition: What is a valid cognition? If a valid cognition cannot, by its own power, lead to a definitive understanding of its object of measurement, then the self-experiencing self-awareness direct perception is not deceptive to itself or to its object of measurement, but it cannot lead to a definitive understanding by its own power, and must be led by the power of other characteristics. For example, the direct perception of pure apprehension, which apprehends the absence of a pot in a certain place, leads to a definitive understanding of the absence of a pot in that place by its own power. Similarly, the self-awareness direct perception that experiences it can, by its own power, lead to a definitive understanding that the direct perception of sense consciousness did not perceive a pot. As for the basis of examples, all inferences are only self-determining valid cognitions, because if the three aspects of the reason are complete but the probandum is not determined, it will not become an inference; and if it is determined, then it can lead to a definitive understanding of the probandum by its own power. Considering this, all three commentaries of Lha Shak Chöchok state that inference is only self-determining. Among the four types of direct perception, some say that yogic direct perception is a self-determining valid cognition, because it is said in the "Seeing of Great Intellect": "It ascertains all aspects." Therefore, this is not reasonable, because the "Great Intellect" here refers to the fact that there is no error in the meaning of direct perception, so it can lead to a definitive understanding by its own power, but it does not refer to yogic direct perception alone, because this is not the point of the context. Moreover, since there is no definitive knowledge in the minds of Buddhas and noble beings, it is impossible for the yogic direct perception in their minds to lead to definitive knowledge. Therefore, it is possible for yogic direct perception to be neither self-determining nor other-determining. The yogic direct perception of noble beings who have cut off conceptualization is only self-determining. Self-awareness direct perception is only self-determining, because it can lead to a definitive understanding of the main object of its engagement, which is consciousness, by its own power. It is not a self-determining valid cognition for all objects of engagement, because the self-awareness direct perception in the mind of a person whose mind is corrupted by the habitual tendencies of clinging to permanence cannot lead to a definitive understanding of the moment of consciousness by its own power. It is also not the case that self-determination pervades the terms of the object of engagement, because the self-awareness direct perception of the experience of inference in the mind of a materialist cannot lead to a definitive understanding of the terms of inference by its own power. Mental direct perception is not continuous, so immediately after it is definitive knowledge.
Tibetan
འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་དང་། ཡིད་མངོན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་ཆོས་མཆོག་གིས་དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་ནི་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་རང་ངེས་དང་། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ནི་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་རང་ངེས་དང་། ཡོད་ན་གཞན་ངེས་ཡིན་ཅིང་འདི་ལ་གསུམ་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །རིགས་གཏེར་ལས། དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་དང་། གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དེ་གཉིས་རང་ངེས་དང་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ། དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད་པ་གཉིས་བསྣན་པས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མར་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་ནི་མེས་བཙོ་བསྲེག་གི་དོན་བྱེད་བཞིན་པར་སྣང་བའི་མེ་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །གོམས་པ་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་ཡུལ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པས་སྤུ་རིས་ཟིན་པའི་མངོན་སུམ་ལྟ་བུའོ། །དང་པོ་བ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གི་རིགས་འདྲ་སྔར་མ་མཐོང་བ་གསར་དུ་མཐོང་བ་སྟེ། བ་མིན་དང་པོར་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ལྟ་བུའོ། །ཡིད་མ་གཏད་པ་ནི་རྟོག་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་ནི་རྐྱེན་གསུམ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་ཀྱང་ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་གེགས་བྱེད་པས་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་སྣང་བ་རང་ལས་ངེས་ཤིང་བདེན་པ་གཞན་ལས་ངེས། སྤྱི་རང་ལས་ངེས་ཤིང་ཁྱད་པར་གཞན་ལས་ངེས། སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ལས་ངེས་པ་དང་གསུམ། དེ་རེ་རེ་ཡང་དོན་ཚན་བཞི་བཞིའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་དབབ་ན་དང་པོ་ལ་མཚན་གཞི་ནི། དོན་ལ་མེ་ཡིན་ཅིང་རྟོག་པས་མེ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་དམར་འབར་བ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །དེ་དམར་འབར་བ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་པའི་ཆ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གཞན་ངེས་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་དང་། སྒྱུ་མའི་མེ་དང་། ནོར་བུའི་འོད་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་ཕྱིས་མེའི་མདུན་དུ་ཕྱིན་ནས་བཙོ་བསྲེག་གི་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སམ། མངོན་སུམ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པས་སྤུ་རིས་ཟིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སམ། དུ་བ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་རྟགས་ལས་མེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་སམ། མེའི་དྲི་ལ་
Chinese
因为不能引出，所以唯有是其他决定的量。自证和意现，都是在世俗谛的量方面安立的。关于根现量，法尊认为，作用显现的现量是习惯性的现量，因此是自决的。而进入的现量，如果没有错乱的因缘，则是自决的，如果有，则是他决的，并且认为这有三种。在《理智宝藏论》中，将作用显现的现量和习惯性的现量分开，在这两者自决和具有错乱因缘的基础上，加上初见者和不专注者两种，认为是其他决定的量。其中，作用显现的现量，就像执持火的根现量，显现为火正在进行煮烧的作用一样。习惯性的是指现量对境长期习惯，从而把握细微差别的现量。初见者是指某种事物，以前没有见过类似的，新见到的，比如初次见到牦牛的现量。不专注者是指念头收摄在内的时候，执持色法的根现量。具有错乱因缘是指，虽然实际上是从三种因缘产生的，但是由于内外的一些错乱因缘的阻碍，不能依靠自身的力量引出决定的。对此进行分类，有显现由自身决定而真实由他者决定，总相由自身决定而差别由他者决定，以及显现本身也由他者决定这三种。如果对每一种都从四个方面进行确定，那么第一种的例子是：实际上是火，但是念头对是否是火产生怀疑的时候，执持远处红色火焰的根现量。它在红色火焰是火的颜色的方面是量，因为它是不带念头、没有错乱的认知。它是在他者决定的，因为由于境远、幻火、宝石的光芒等错乱因缘，不能依靠自身的力量引出决定。决定者的量是，之后走到火前，看到它进行煮烧的作用的力量，或者现量长期习惯而把握细微差别的力量，或者从看到产生烟的征象而推断有火的推断的力量，或者火的
English
Because it cannot be led out, it is only the other-determined valid cognition. Self-awareness and mental direct perception are both established in terms of the valid cognition of conventional truth. Regarding sense direct perception, Chok-tsang considers that the direct perception of functional appearance is a habitual direct perception, and therefore self-determined. The entering direct perception, if there is no cause of error, is self-determined, and if there is, it is other-determined, and it is considered that there are three types of these. In the Treatise on the Treasury of Reasoning, the direct perception of functional appearance and the habitual direct perception are separated, and on the basis of these two self-determined and having causes of error, adding the first-time observer and the non-attentive observer, they are considered to be other-determined valid cognitions. Among them, the direct perception of functional appearance is like the sense direct perception of grasping fire, appearing as if the fire is performing the function of cooking and burning. The habitual one refers to the direct perception that has been accustomed to the object for a long time, thereby grasping subtle differences. The first-time observer refers to something that has never been seen before, newly seen, such as the direct perception of seeing a yak for the first time. The non-attentive one refers to the sense direct perception of grasping form when the mind is withdrawn inward. Having causes of error means that although it is actually produced from three causes, it cannot rely on its own power to lead out the determination due to the obstruction of some internal and external causes of error. Classifying this, there are three types: appearance determined by itself and truth determined by others, general characteristics determined by itself and specific characteristics determined by others, and the appearance itself also determined by others. If each of these is determined from four aspects, then the example of the first is: actually it is fire, but when the mind doubts whether it is fire or not, the sense direct perception of grasping the red flame from a distance. It is a valid cognition in the aspect that the red flame is the color of fire, because it is a non-conceptual, non-erroneous cognition. It is other-determined, because due to causes of error such as distant objects, illusory fire, and the light of jewels, it cannot rely on its own power to lead out the determination. The valid cognition of the determiner is the power of seeing it perform the function of cooking and burning after going to the fire, or the power of the direct perception being accustomed for a long time and grasping subtle differences, or the power of inference from seeing the sign of smoke arising and inferring that there is fire, or the fire's