Tibetan
་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཕྱི་མ་དེས་ཁྱོད་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་སུ་འབྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཚད་མ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་འབྱེད་རིགས་པའི་ཕྱིར། ལུགས་ལྔ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་དོན་གཅིག་པས་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་ལ་བདུན་ཏེ། གཞུང་གང་གིས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ། ཡུལ་ཅན་གང་གིས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ། ཡུལ་གང་ལ་དེ་གཉིས་འཇོག་པའི་ཚུལ། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ། ཚད་མ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དཔྱད། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དངོས་ནི། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པས་བསྟན། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་ནི། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་མདོ་ལས། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་ཅིང་། འདིར་ཡང་མངོན་སུམ་ལེའུའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བས་མཚན་གཞི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་ཡོད་པར་གང་ལས་ངེས་ཤེ་ན། ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་དེ་ཡང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ཅེ་ན། ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཆ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་པ་སྟེ། རང་ལས་ཞེས་པ་ནི་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་དོན་ལྡོག་གསལ་བའི་ཆ་དེའོ། །རྟོགས་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། མདོར་བསྡུ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་ལས་ཤེས་པའི་ཆ་དེ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་མ་ངེས་ཏེ་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །མི་བསླུ་བ་ཡོད་པ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ཡང་ཡོད། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་པ་ནི།
Chinese
因为不能由它引导。遍（一切包含）是承认的。如果这样认为，那么，后来的决定性的量就不是决定你对它的量性了，这太过分了。第三，推论也可以分为自决和他决两种。凡是对自己的境域有决定的，都可以分为两种，因为它是能够靠自己的力量引导的量。第五种方式与从定义上区分的方式意义相同，所以在自己的宗义中出现。第三，确定合理的方面有七个：什么论典以自决和他决来安立的方式；什么有境以自决和他决来安立的方式；在什么境上安立这两种方式；确定定义和所定义；衡量量对这二者是否周遍；与能知的教证相结合；遣除争论。第一，在显示量的一般定义时，真正的定义是：量是不欺骗性的知识。通过“从声音中产生也是”等来消除不遍、遍太过和不可能这三种过失。对于所定义，确定定义的量是：从自身了悟自身的体性。等等。对此，经部中，已经确定了所定义只能是现量和比量两种。而且，这里也将在现量品中进行阐述，因此，如果想要确定在这两个所定义之上，存在不欺骗性和知识这两个性质，那么从何处确定呢？是从量所引导的定解来确定的。那么，这个定解是自己引导的呢？还是由他力引导的呢？如果说是对知识存在的方面能够自己引导，那么就是说：从自身了悟自身的体性。所谓从自身，就是从自己的体验、自证的现量中来的意思。所谓自身的体性，就是知识的意义，遣除和明晰的部分。所谓了悟，就是以能够引导决定的方式来了悟的意思。总而言之，如果是一切世俗共称的量，那么，从它的定义的两个方面来看，知识的那部分就是自决的量，这是周遍的意义。而且，这在知识的意义上是肯定的，但在名言上是不一定的，这将在下面阐述。对于存在不欺骗性的，既有自己引导的，也有他者引导的，这就是说：
English
Because it cannot be guided by it. The pervasion (everything included) is acknowledged. If it is thought so, then, the later determining valid cognition does not determine your validity of it, which is too much. Thirdly, inference can also be divided into self-determination and other-determination. Anything that has determination over its own realm can be divided into two, because it is a valid cognition that can be guided by its own power. The fifth way is the same in meaning as the way of distinguishing from the definition, so it appears in one's own tenet. Thirdly, there are seven aspects to identify the reasonable side: the way in which which scriptures establish self-determination and other-determination; the way in which which possessor of the realm establishes self-determination and other-determination; the way in which which realm establishes these two ways; identifying the definition and the defined; measuring whether the valid cognition pervades these two; combining with the scriptural authority of the knowable; and refuting disputes. First, when showing the general definition of valid cognition, the real definition is: valid cognition is non-deceptive knowledge. The three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility are eliminated by "also arising from sound," and so on. For the defined, the valid cognition that determines the definition is: from oneself, realize one's own nature. And so on. In this regard, in the Sutra Pitaka, it has been determined that the defined can only be manifest and inferential. Moreover, here it will also be explained in the chapter on manifest valid cognition, so if you want to determine that there are two qualities of non-deception and knowledge on top of these two defined, then from where do you determine it? It is determined from the determination led by valid cognition. So, is this determination guided by oneself? Or is it guided by other power? If it is said that one can guide oneself on the aspect of the existence of knowledge, then it is said: from oneself, realize one's own nature. The so-called from oneself means from one's own experience, self-awareness, and manifest valid cognition. The so-called nature of oneself is the meaning of knowledge, the part that eliminates and clarifies. The so-called realization means to realize in a way that can guide determination. In short, if it is a valid cognition that is commonly referred to in all worldly terms, then, from the two aspects of its definition, the part of knowledge is the self-determined valid cognition, which is the meaning of pervasion. Moreover, this is affirmative in the meaning of knowledge, but it is not necessarily in terms of expression, which will be explained below. For the existence of non-deception, there is both self-guidance and other-guidance, which means:
Tibetan
ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ནི་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་ངེས་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་སྔར་གྱི་ཚད་མ་དེ་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་བསླུ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་དང་། རང་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་འདྲེན་པ་ལ་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་བསླུ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞུང་འདི་ཁོ་ནས་བསྟན་ནོ། །དེང་སང་ཚིག་རྐང་སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་གང་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་གཞི་མ་ཕྱེད་པར་རི་བོང་ཅལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་དང་། ཚད་མ་ཞེས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་གཞི་སོ་སོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཚིག་རྐང་སྔ་མས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་དོན་ལ་རང་ངེས་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་། ཕྱི་མས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་བསླུ་བ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་མིན་བྱིས་པ་དག་གིས་མི་ཕྱེད་པར་འདུག་ན་ཡང་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་ལ་དཔང་པོ་འཆོལ་མཛོད་ཅིག གཉིས་པ་ནི། བློའི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་ལ་རང་ངེས་དང་། བློའི་རྫས་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་ལ་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་གཞན་ངེས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བློའི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་གཉིས་ནི་ངེས་བྱེད་ཀྱི་བློའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། ཡུལ་སྔོན་པོ། མཚན་གཞི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན། མཚོན་བྱ་ཚད་མ། མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་དང་བཞི་ལས། མཚན་གཞི་དང་མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་མི་འབྱེད་པར་བསྟན་ཟིན་ཅིང་ཡུལ་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ནི་དོན་གཅིག་སྟེ། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དགོས་ཤིང་། འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བ་ངེས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ཉིད་ངེས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རང་ངེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མའི
Chinese
从术语来说就是量本身。所谓术语，就是对确定之心的术语，即确定识。由此，先前的量确定为量的意义反面，即不欺骗本身，而不是量的术语。确定识以自身力量引导称为自证，由自身之后产生的其他量引导称为他证，因此，依靠不欺骗的体相之边的自证和他证，也都是由这部论典所阐述的。现在，认为前一句仅表示自证，后一句仅表示他证，这是不了解依靠什么来安立自证他证的基础，而追随兔子角。因为“自己的体性”和“量”分别说明了安立自证他证的基础。总之，前一句表示了解体相之边的意义是唯一的自证，后一句表示体相之边的不欺骗具有自证和他证，即使孩子们不理解这是否是吉祥法称的意图，也请向空行护法求证。第二，以心的物质本身确定为自证，以其他心的物质确定为他证，这不是的。如果是这样，那么所有的现量都将成为他证，存在这样的过失。因此，以心的物质本身以自身力量引导的确定识，以及以其他量的力量引导的确定识，这二者是确定者的心。第三，以取蓝色之根识为例，境是蓝色，有法是取蓝色之根识，所诠是量，体相是不欺骗，这四者中，已经说明了不从有法和所诠的角度进行区分，而从境和体相的角度进行区分是同一个意思。因为在有法上解释确定体相的量时，必须从对境不欺骗的角度进行区分，而且为了确定对境不欺骗，也必须确定对境本身。第四，自证量的体相。任何量，对于自己的所量之义，确定以自身力量引导，因此，自体验自证现量对于自己自己的所量不欺骗，就是确定以自身力量引导。他证量的
English
From the terminology, it is the valid cognition itself. The so-called terminology is the terminology of the definitive mind, which is definitive knowledge. From this, the previous valid cognition is determined to be the opposite of the meaning of valid cognition, which is non-deception itself, and not the terminology of valid cognition. The definitive knowledge that is guided by its own power is called self-cognition, and the valid cognition that arises after itself and is guided by another is called other-cognition. Therefore, both self-cognition and other-cognition, which rely on the aspect of non-deception, are also explained by this treatise alone. Nowadays, the view that the first verse only indicates self-cognition and the second verse only indicates other-cognition is like following the horns of a rabbit without understanding the basis on which self-cognition and other-cognition are established. Because "one's own nature" and "valid cognition" are separately explained as the basis for establishing self-cognition and other-cognition. In short, the first verse indicates that understanding the aspect of the characteristic is only self-cognition, and the second verse indicates that the non-deception of the aspect of the characteristic has both self-cognition and other-cognition. Even if children do not understand whether this is the intention of glorious Dharmakirti, please consult the Dakini Dharma protectors for proof. Second, it is not the case that determining by the mind's substance itself is self-cognition, and determining by another mind's substance is other-cognition. If that were the case, then all direct perception would be other-cognition, and there would be such a fault. Therefore, the definitive knowledge guided by the mind's substance itself with its own power, and the definitive knowledge guided by the power of another valid cognition, these two are the minds of the determiner. Third, taking the example of the root consciousness that apprehends blue, the object is blue, the subject is the root consciousness that apprehends blue, the signified is valid cognition, and the characteristic is non-deception. Among these four, it has already been explained that there is no distinction from the perspective of the subject and the signified, and distinguishing from the perspective of the object and the characteristic is the same meaning. Because when explaining the valid cognition that determines the characteristic on the subject, it is necessary to distinguish from the perspective of non-deception of the object, and in order to determine the non-deception of the object, it is also necessary to determine the object itself. Fourth, the characteristic of self-cognizing valid cognition. Any valid cognition, for its own object of measurement, the determination is guided by its own power, therefore, self-experience, self-awareness, and direct perception are non-deceptive for oneself and one's own object of measurement, which is the determination guided by its own power. The other-cognizing valid cognition's