Tibetan
འདོད་པའི་ལུགས། རང་ངེས་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ལུགས། གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྲམ་ཟེས། ཚད་མ་ལས་སྟོན་གྲུབ་ན་ཡང་། །ཚད་མ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན། །ཞེས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་རང་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་མི་བྱེད་པས་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་བློ་དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། འགལ་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཞན་ཁོ་ན་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག གཞན་ངེས་ཚད་མ་མི་སྲིད་དེ། ངེས་བྱའི་ཚད་མ་དང་། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་ཅིང་། ཐ་དད་ཡིན་ན་ཡུལ་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པས་གཞན་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ངེས་སུ་འདོད་པའི་ཚད་མ་དེས་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཅིང་། གཅོད་ན་རང་ངེས་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངེས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་སོགས་ཁ་ཅིག རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཅིང་། གཅོད་ན་རང་ངེས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཡང་མཚན་གཞི་དང་། མཚོན་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡང་མིན་ཏེ། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དགོས་པས་རང་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས་ཕྱེ་བའི་ལྔ་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་ཚད་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚད་མ་གཉིས་པོ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་གནས་པ་ལ་ངེས་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ན་རང་ཉིད་དེ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ཡང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་འགའ་ཞིག་རང་ཡུལ་གྱི་རྫས་མཐའ་དག་སྣང་ཡང་དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷས། དཔྱོད་པ་པས་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས། ཁྱེད་རང་གང་དུ་འདོད་ཅེ་ན། ཁོ་བོ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རང་ངེས་སུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ནི་གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐའ་གཅིག་གཞན་ངེས་སུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ནི་རང་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གསུམ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་འཁེངས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པར་ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱང་འཕེན་པ་དེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་པ་དང་། ཚད་མ་སྔ་མ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་དབྱེར་རུང་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་སྔ་མས་དྲངས་པའི་ཚད་མ་སྔ་མའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་ཚད་མ་སྔ་མ་དེ་གཞན་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་སམ་མི་ངེས། དང་པོ་ལྟར་ན། ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ན་རང་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལ་ཡང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རང་ངེས་ཚད་མས་དྲངས་པའི་དེའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་ངེས་ཚད་མ་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་མ་ངེས་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེ་གང་ཞིག དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་ངེས་ཚད་མ་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་པའི་ནུས་པ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་ལ་མེ་ཡིན་ཞིང་རྟོག་པས་མེ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་དམར་འབར་བ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དམར་འབར་བ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་པའི་ཆ་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས
Chinese
观点的宗派。 唯有自决的宗派。 认为二者皆有的宗派。 第一种是， 婆罗门说：“即使从量成立， 也不是从那个量本身成立。” 意思是说，两个量各自确定各自的行境，但对于不欺骗的自性，不是依靠自身的力量来引导确定，因此由量之后产生的名为“智者”的智慧来确定总的自性和矛盾关系等，所以量的自性唯有依靠其他来确定，他们这样认为。 第二种是一些人认为，他决定的量是不可能的，如果所决定的量和决定者的量二者是同一个境，那么后来的量就没有意义；如果不同，那么境就成了其他的实物，因此不会成为其他的实物；如果认为他决定的量不能断除增益，那就不是量，如果断除，那就成了自决的量。如果确定就是量，那么自决的量就遍及一切，他们这样说。 第三种，从有境的角度来区分的方式和从境的角度来区分的方式两种。 第一种又分为从所诠释的角度来区分的方式和从自性的角度来区分的方式两种。 第一种是，译师等一些人说，对于自身是量的名言，能够依靠自身的力量来引导确定和不能够引导确定，就安立为自决和他决。 第二种是一些人认为，不是从境的角度来区分，如果对于境不能断除增益，那就不是量，如果断除，就有陷入自决的过失。对于从有境的角度来区分的方式，也不是从名言和所诠释的角度来区分，因为名言是解释自性决定者的量的场合。因此必须从自性的角度来区分，对于自身不欺骗依靠自身的力量来引导确定和依靠他者的力量来引导确定，就安立为自决和他决。 第二种是，一些人认为，是从境的角度来区分，对于自己的行境依靠自身的力量来引导确定和依靠他者的力量来引导确定，就安立为自决和他决。 这样，从三种宗派中分出的五种观点中，第一种是不合理的，因为所有的注释都一致地将比量说成是自决的量。
English
The tenets of viewpoints. The tenet of holding only self-determination. The tenet of holding that both exist. The first is: Brahmins say, "Even if it is established from valid cognition, it is not from that very valid cognition itself." This means that although the two valid cognitions each determine their respective objects of engagement, they do not lead to the certainty of the non-deceptive characteristic by their own power. Therefore, the intellect that arises after valid cognition, called "the wise," determines the general characteristic and contradictory relationships, etc. Therefore, the characteristic of valid cognition is determined only by others, they think. The second is that some people think that other-determined valid cognition is impossible. If the valid cognition to be determined and the valid cognition that determines are the same object, then the later valid cognition is meaningless. If they are different, then the object becomes another entity, so it will not become another entity. If the valid cognition that is considered other-determined does not cut off superimposition, then it is not valid cognition. If it cuts off, then it becomes self-determined valid cognition. If it is certain, then if it is valid cognition, it is necessarily self-determined valid cognition, they say. The third is divided into two ways: dividing from the perspective of the subject and dividing from the perspective of the object. The first is divided into two ways: dividing from the perspective of what is to be expressed and dividing from the perspective of the characteristic. The first is that some translators and others say that for the term of oneself being a valid cognition, self-determination and other-determination are established based on whether one can or cannot lead to certainty by one's own power. The second is that some people think that it is not divided from the perspective of the object, because if one cannot cut off superimposition on the object, then it is not valid cognition. If one cuts off, then there is the fault of falling into self-determination. For the way of dividing from the perspective of the subject, it is also not divided from the perspective of the basis of designation and what is to be expressed, because the basis of designation is the occasion for explaining the valid cognition that determines the characteristic. Therefore, it is necessary to divide from the perspective of the characteristic. Self-determination and other-determination are established based on whether one leads to certainty that oneself is not deceptive by one's own power or by the power of others, they say. The second is that some people think that it is divided from the perspective of the object. Self-determination and other-determination are established based on whether one leads to certainty about one's own object of engagement by one's own power or by the power of others, they say. Thus, among the five views divided from the three tenets, the first is unreasonable, because all the commentaries unanimously explain inference as self-determined valid cognition.
Chinese
之故。若二量如其所量而安住，则必能以自力引生定解，故亦必能以自力引生自于彼不欺之定解。第二种观点亦不合理，因为有些现量，虽现见自境之所有事物，然不能以自力引生定解，因有后续之分别妄加增益之故。又，外道以辩论者遮破“若是量，则周遍是自定解量”之观点后说：汝等自己意欲如何？我等则不欲全都是自定解，因有些量是由他而定故；亦不欲全都是他定解，因有些量是自定解故。第三种观点亦不合理，远计派相续中的比量，成为所立，承许自己是量之名称，则应能以自力引生定解，因是自定解量之故。若许，则远计派彼者，定应确定自相续之比量是量之名称。第四种观点亦不合理，因有后量无意义，前量非量，比量亦可分为二之过失三种之故。初者，前量所引之前量之所量之定解，彼定解确定前量于所量不欺耶？抑或不确定？若如初者，若是量，则应是自定解量，若是量，则周遍能以自力引生自之所量之定解，任何能以自力引生自之所量之定解者，亦应能以自力引生自不欺之定解之故。二种因皆承许。若如二者，则自定解量所引之彼之所量之定解，则应不确定自定解量于所量不欺。彼承许为何？因彼如是之定解，除确定自定解量于所量不欺之能力外，无有其他能力之故。二者，于义为火，然于分别犹豫是否为火之时，执持远处之红光之现量，成为所法，红光是火之颜色之分，则应非量，于彼定解自力
English
Therefore. If the two valid cognitions remain as they measure their respective objects, then they must be able to generate certainty by their own power. Therefore, they must also be able to generate certainty that they are not deceptive with respect to that object by their own power. The second view is also unreasonable because some perceptions, although they perceive all the objects of their own realm, cannot generate certainty by their own power, because subsequent conceptualizations falsely add to them. Furthermore, the Outsider, after refuting the view that "if it is a valid cognition, then it is invariably a self-ascertaining valid cognition," said: What do you yourselves desire? We do not desire that all are self-ascertaining, because some valid cognitions are ascertained by others; nor do we desire that all are other-ascertained, because some valid cognitions are self-ascertained. The third view is also unreasonable. The inference in the continuum of the Distant Projector, being the subject, should be able to generate certainty by its own power that it possesses the name of being a valid cognition, because it is a self-ascertaining valid cognition. If you accept this, then the Distant Projector must necessarily ascertain that the inference in his own continuum has the name of being a valid cognition. The fourth view is also unreasonable because it has the three faults of the subsequent valid cognition being meaningless, the prior valid cognition not being a valid cognition, and inference also being able to be divided into two. Firstly, does the certainty that ascertains the object of the prior valid cognition, which is generated by the prior valid cognition, ascertain that the prior valid cognition is not deceptive with respect to the object, or does it not ascertain it? If it is the former, then if it is a valid cognition, it must be a self-ascertaining valid cognition. If it is a valid cognition, then it invariably has the ability to generate certainty about its object by its own power. And whoever can generate certainty about their object by their own power must also be able to generate certainty that they are not deceptive by their own power. Both reasons are accepted. If it is the latter, then the certainty about its object, which is generated by the self-ascertaining valid cognition, should not ascertain that the self-ascertaining valid cognition is not deceptive with respect to the object. What is the acceptance of that? Because such a certainty has no other power than the power to ascertain that the self-ascertaining valid cognition is not deceptive with respect to the object. Secondly, the perception that apprehends the red glow from afar when one is wondering whether it is fire or not, being the subject, the aspect of the red glow being the color of fire should not be a valid cognition, because certainty by its own power