Tibetan
ལ། ཐོག་མར་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་བསྟན་ནས། མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ལ། ལྷ་དབང་བློ་དང་། རྒྱན། ཆོས་མཆོག བྲམ་ཟེའི་བཞེད་པ་རྣམས་བཀག་ནས་དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་ཚད་མ་དེས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་ལྟར་གཅོད་པའི་ཚུལ་དང་། གྲངས་ངེས་ཀྱི་དོན་ལ་མཚོན་བྱའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། མཚན་གཞི་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་གཉིས་དང་། རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་དོན་ལ་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དང་། ཐུན་མོང་དུ་དེས་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམས་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་དགུ་པས་ནི་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལེའུར་གསུངས་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་དག མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་། ཚད་འབྲས་རྣམས་བསྟན་ཅིང་། ཞར་ལ་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས་ཡང་བསྟན་ནོ། །འདིར་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐོག་མར་བསྟན་ནས་དབྱེ་བ་སོ་སོར་བཤད་པ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི་གོ་རིམ་དང་མཐུན་པར་སྣང་སྟེ་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འདིའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུར་གསུངས་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྦྱར་ནས་འཆད་པར་སྣང་སྟེ། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བཤད་པའོ། །རབ་བྱེད་བཅུ་པས་ནི་མདོ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ངེས་དང་། རིགས་ཐིགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པ་རྣམས་སུ་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གི་རྣམ་པར་བཞག་པ་རྣམས་དང་། གཞན་དོན་ལེའུ་དང་རིགས་སྒོ་ནས་གསུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་བཅུ་གཅིག་པས་ནི་རྩོད་རིགས་ནས་གསུངས་པའི་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། ཚར་གཅོད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དང་། མདོ་ནས་གསུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་བཅུ་བཞི་དང་། རིགས་བརྟག་ལས་གསུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་བཅུ་དང་། གཞུང་གསུམ་ཆར་གྱི་གཞན་དོན་ལེའུར་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམས་བསྟན་ནོ། །ལྟག་ཆོད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་ནི་ཚར་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚར་བཅད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ནི་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡིན་པས་བཀག་ནས་རྩོད་རིགས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་གཉིས་ལས་ཕྱེ་བའི་བཞིར་གྲངས་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའོ། །ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་མཐའ་དག་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་ནས་འདི་ལྟར་འཆད་པ་ནི་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་གཞན་སུ་ལ་ཡང་མེད་པའི་
Chinese
拉。首先，在展示了名、所名、有基三者共同的形态之后，对于两种定义的观点，驳斥了自在天、庄严、法胜、婆罗门的观点，并论证了二者是意义相反的一体。以及具备该定义的量，是如何断除增益的道理。对于数量确定的意义，说明了所诠义的详细分类。对于有基，说明了遣除两种错觉。对于自知、他知的意义，说明了使有基确定定义的量，以及共同地，说明了它如何进行破立。第九品阐述了经部和《释量论》决定的现量品中所说的真实现量、相似现量、量果等，并顺带阐述了比量的量果。此处首先阐述了现量总体的定义，然后分别阐述了分类，这似乎与《定量论》的顺序一致，将在下文阐述。在此瑜伽现量的章节中，似乎将结合《量成立品》中所说的量士夫的论证方式，作为瑜伽现量的论证方式进行阐述，这是令人惊叹的论述。第十品阐述了经部、《释量论》决定、《理滴论》和《正理滴论》中所说的正确和相似的理由的形态，以及《为他义品》和《理门论》中所说的所立宗的形态。第十一品阐述了《论理》中所说的辩论场合的人的详细分类，二十二种折伏，经部中所说的十四种语病，以及《理智品》中所说的十种语病，以及三部论典的《为他义品》中所说的成立和破斥的详细分类。二十四种语病是二十二种折伏的最后两种，像这样的折伏的数量确定是外道数论派的观点，因此予以驳斥，并如《论理》中所说，论证了从二分出的四种数量确定。将陈那、法称的一切论典的所说义汇集在一起，像这样进行阐述，是对它们的意旨进行解释，是其他任何人都没有的。
English
La. First, after showing the general form of the three bases of name, named, and possessor, regarding the views of the two definitions, the views of Lhading Lo, Gyen, Chokyong, and the Brahmins are refuted, and it is argued that the two are a single entity with opposite meanings. And how the valid cognition that possesses that definition cuts off superimposition. Regarding the meaning of definite number, the detailed classification of the object to be signified is explained. Regarding the possessor, two kinds of misconceptions are dispelled. Regarding the meaning of self-cognition and other-cognition, the valid cognition that makes the definition definite for the possessor is explained, and commonly, how it performs refutation and establishment. The ninth chapter explains the valid perception, similar perception, and results of valid cognition mentioned in the chapter on perception in the Sutra and the Determined Commentary, and also incidentally explains the results of valid cognition of inference. Here, the definition of perception in general is first explained, and then the classifications are explained separately, which seems to be consistent with the order of the Determined Commentary, and will be explained below. In this section on yogic perception, it seems that the reasoning of the valid person mentioned in the chapter on the establishment of valid cognition will be combined and explained as the proof of yogic perception, which is a wonderful explanation. The tenth chapter explains the forms of correct and similar reasons mentioned in the Sutra, the Determined Commentary, the Nyaya Bindu, and the Hetu Bindu, and the forms of what is to be established mentioned in the chapter on others and the Gate of Reasoning. The eleventh chapter explains the detailed classification of persons in the context of debate mentioned in the Treatise on Debate, the twenty-two refutations, the fourteen flaws mentioned in the Sutra, and the ten flaws mentioned in the Treatise on Reasoning, and the detailed classification of establishment and refutation mentioned in the chapter on others in all three treatises. The twenty-four flaws are the last two of the twenty-two refutations, and such a definite number of refutations is the view of the Samkhya school of outsiders, so it is refuted, and as mentioned in the Treatise on Debate, it is argued that the four numbers divided from two are definite. Gathering all the meanings of the treatises of Dignaga and Dharmakirti together and explaining them in this way is an explanation of their intentions that no one else has.
Tibetan
ཕྱིར་ན་ལུགས་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་སྐལ་བ་བཟང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལུགས་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་བྱ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། ཤེས་བྱེད་ཚད་མའི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་ཡུལ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ། བློ་དེས་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་བློས་རིག་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན་ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བའི་བློས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། སྐྲ་ཤད་དེ་ཡུལ་ཡིན་ཡང་རང་སྤྱི་གཉིས་པོ་གང་རུང་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། བློ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡིན་ན། གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཅིང་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་གཉིས་པོ་ཡུལ་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་ཐལ། མེད་པ་གསལ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་མེད་པ་ལ། །ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བའི་བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ཡིན་ན། སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུ་ཐལ། བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལུགས་དགག རང་ལུགས་བཞག རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཚད་མ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་སྣང་བ་ཐ་དད་པས། །གཅི
Chinese
因此，遵循这个体系应该被认为是幸运的。 殊胜体系之阐述 第三，阐述殊胜体系，分为二：对所知从总体上进行确立，以及阐述作为认识之工具的量之自性。第一部分分为三：所知的境、作为认识之工具的识，以及识证悟境之方式。第一部分分为二：定义和分类。第一是：境之定义为被识所认知。 对此，某些人认为，显现于错乱之根识中的毛发幻影，是境，因为它是被识所认知，即因为它是被错乱之根识所认知。如果承认是根本，则会陷入境不确定是自相还是共相的过失。因此，他们说，被不错误的执持方式的识所认知，那是境的定义。 对此，其他人说：毛发幻影是境，但不必是自相或共相中的任何一个，就像识，不周遍于成为量一样，境，也不周遍于成为所量。这种说法是不合理的，因为显现于错乱之根识中的毛发幻影，不是境，因为它不是以自性方式成为境，也不是以遣余之识安立为境。否则，则事物总相和无遮二者，在是否是境上应是相同的，因为无遮也是境。如果承认，则会与“因为执著于所知，对于不存在的事物，不会有任何过失”的说法相违背。前面的说法也是不合理的，因为毛发幻影是境，因为它是一个错乱根识的境。声音无常的事物总相，是被不错误的执持方式的识所认知，因为它是一个境。不能承认，因为如果是将显现作为境的识，则周遍于成为显现和分别念合一的错乱识。还有，声音是常法，是境，因为它被识所认知，即因为声音常法的执著分别念所认知。对于这些，也应该记住之前所说的，消除之前的过失。 第二，分类分为三：破斥他宗，安立自宗，消除争论。第一部分分为二：陈述前派观点，以及破斥它。第一是：在《释量论》中说：二种量都是事物的，具有不同显现的境，是同一的。
English
Therefore, following this system should be considered fortunate. Explanation of the Distinguished System Third, explaining the distinguished system, there are two parts: establishing knowable objects in general and explaining the nature of valid cognition as the means of knowing. The first part has three aspects: the object of knowledge, the consciousness that cognizes, and the way that consciousness realizes the object. The first part has two aspects: definition and classification. The first is: the definition of an object is that which is cognized by consciousness. In this regard, some say that the hair-like appearance that appears to a deluded sense consciousness is an object because it is cognized by consciousness, that is, because it is cognized by a deluded sense consciousness. If you assert it as fundamental, then it follows that the object is not determined as either a self-characteristic or a general characteristic. Therefore, they say that what is cognized by a consciousness with a non-erroneous mode of apprehension is the definition of an object. To this, others say: That hair-like appearance is an object, but it does not have to be either a self-characteristic or a general characteristic, just as consciousness does not necessarily have to be valid cognition. Similarly, an object does not necessarily have to be measurable. This statement is unreasonable because the hair-like appearance that appears to a deluded sense consciousness is not an object, because it is not an object in terms of its own nature, nor is it established as an object by a consciousness of exclusion of others. Otherwise, the universal characteristic of things and non-affirming negation would be the same in terms of whether or not they are objects, because non-affirming negation is also an object. If you accept this, it would contradict the statement, "Because of grasping at knowable objects, there will be no faults in regard to non-existent things." The previous statement is also unreasonable because the hair-like appearance is an object because it is an object of a deluded sense consciousness. The universal characteristic of sound being impermanent is cognized by a consciousness with a non-erroneous mode of apprehension because it is an object. You cannot accept this because if it is a consciousness that takes appearance as an object, then it is necessarily a deluded consciousness in which appearance and conceptualization are one. Furthermore, sound being permanent is an object because it is cognized by consciousness, that is, because it is cognized by the conceptual thought that grasps sound as permanent. Regarding these, one should also remember what was said before, eliminating the previous faults. Second, the classification has three parts: refuting other systems, establishing one's own system, and dispelling disputes. The first part has two parts: stating the former position and refuting it. The first is: In the Compendium on Valid Cognition, it says: Both valid cognitions are of things, having different appearances of objects, are the same.