Tibetan
་ལྟར་སྣང་གི་རྣམ་བཞག་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ལྔར་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་བཀག་ནས་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་དག་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་གསུམ་པས་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་སྤྱི་མཚན་གྱི་རྣམ་བཞག་དང་། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རང་དོན་ལེའུར་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་གྱི་རྣམ་བཞག་གསུངས་པ་ལ། བྱེ་བྲག་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པས་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་བཀག་པ་དང་། མངོན་སུམ་ལེའུར་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བརྒྱད་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་བོད་སྔར་རབས་པ་རྣམས་སྤྱི་དང་དངོས་པོའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་བཀག་ནས། རྟོག་པའི་སྣང་བ་ལ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་འཇོག་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པའི་ཚུལ་རྣམས་སྟོན་ནོ། །རབ་བྱེད་བཞི་པས་ནི་ཚད་མ་མདོར་གཞན་སེལ་བརྟག་པའི་ལེའུ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་རང་དོན་ལེའུར་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་བཞག་མང་དུ་གསུངས་པ་དང་། མངོན་སུམ་ལེའུར་སྤྱི་དངོས་མེད་དང་། མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་དུ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་རྣམས་སུ་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་བཞག་མང་དུ་གསུངས་པ་ལ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་དང་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་དོན་རང་མཚན་ལ་གཞན་སེལ་དུ་འདོད་པ་རྣམས་བཀག་ནས། རྟོག་བློའི་འཇུག་ཚུལ་ལ་གཞན་སེལ་དུ་བཞག་པ་དང་། མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གི་སྐབས་སུ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་སྣང་ཚུལ་བཤད་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བར་འཇོག་པའི་ཚུལ་དང་། གཞན་སེལ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྩོད་པ་ལྔ་སྤང་བ་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་ལྔ་པས་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གཅིག་པས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཡུལ་ལ་སེལ་བས་འཇུག་པ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་འགའ་ཞིག་དོན་རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་འདོད། འགའ་ཞིག་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་འདོད་པ་རྣམས་རང་དོན་ལེའུར་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་རྟགས་སྟོན་ཞེས་སོགས་དང་། མངོན་སུམ་ལེའུར་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་རྣམས་དང་། གཞན་དོན་ལེའུར་བྱེ་བྲག་པས་གསོན་ལུས་བདག་བཅས་སུ་འདོད་པ་འགོག་པའི་སྐབས་རྣམས་སུ། རིགས་པའི་རྒྱལ་པོས་ཇི་ལྟར་བཀག་པའི་ཚུལ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་བོད་འགའ་ཞིག་རང་མཚན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་འདོ
Chinese
对于所说的相似显现之安立，驳斥了西藏早期的人们认为非量之识确定为五种的观点，阐述了确定为三种非量之识的方式，以及这些各自的定义和分类等。第三品通过《现观庄严论》和《释量论》确定，在现量品的开头，阐述了一般相的安立，以及在《释量论》的自义品中所说的共相和同体之安立。对于胜论派和数论派认为共相是单一实体和不同实体的观点进行了驳斥。在现量品中，驳斥了西藏早期的人们认为共相和事物有同体的观点，阐述了证明共相非实有的八种理路，以及在分别念的显现中安立共相和差别的道理，并阐述了依此获得行境自相的方式。第四品中，《量论》中“他者遮遣”的章节，以及《释量论》自义品中大量阐述了他者遮遣的安立，以及在现量品中证明共相非实有和现量离分别的场合中，大量阐述了他者遮遣的安立。驳斥了西藏早期的人们和一些印度人认为义自相是他者遮遣的观点，阐述了在分别念的行持方式上安立他者遮遣，以及在《现观庄严论》和《释量论》中，在正量和似现量的场合中，对于无分别智慧的对境显现方式进行了解释，以及安立显现的方式，并阐述了对外道承认他者遮遣所产生的互相依赖的过失等五种辩论的避免方法。第五品中，由于能诠之语和分别念在对境上的行持方式相同，因此能诠之语也是通过遮遣而对境产生作用的。对此，一些外道认为义自相是名言的真实所指，另一些则认为共相实体是名言的真实所指。在自义品中，“语词乃指示名之记号”等等，以及在现量品中，证明根识离分别的场合，以及在为他义品中，胜论派认为有生命之身体具有神我的观点进行驳斥的场合中，阐述了理自在王如何进行驳斥的方式，并且在此基础上，一些藏人认为自相是语词的直接表达对象。
English
Regarding the establishment of seeming appearances, the view of the early Tibetans who asserted that non-valid cognitions are definitely five in number is refuted, and the manner of determining them as three non-valid cognitions, as well as the definitions and classifications of each of these, are explained. The third chapter, through the 'Ornament of Clear Realization' and the 'Commentary on Valid Cognition', establishes that at the beginning of the chapter on direct perception, the establishment of general characteristics is explained, as well as the establishment of universals and common substrates spoken of in the chapter on self-benefit in the 'Commentary on Valid Cognition'. The views of the Vaisheshikas and Samkhyas, who believe that universals are either a single substance or different substances, are refuted. In the chapter on direct perception, the view of the early Tibetans who believed that universals and entities have a common substrate is refuted, and the eight lines of reasoning for proving that universals are non-entities are explained, as well as the reason for establishing universals and particulars in the appearance of conceptual thought, and the manner of obtaining the object of engagement, the own-characteristic, based on this. In the fourth chapter, the section on examining 'other-exclusion' in the 'Compendium on Valid Cognition', and the extensive explanation of the establishment of 'other-exclusion' in the chapter on self-benefit in the 'Commentary on Valid Cognition', as well as the extensive explanation of the establishment of 'other-exclusion' in the chapter on direct perception in the occasions of proving that universals are non-entities and that direct perception is free from conceptual thought, refute the view of the early Tibetans and some Indians who believe that the own-characteristic of the object is 'other-exclusion'. The manner of establishing 'other-exclusion' in the way conceptual thought engages, and the explanation of the way the object of non-conceptual wisdom appears in the occasions of valid and seeming direct perception in the 'Ornament of Clear Realization' and the 'Commentary on Valid Cognition', as well as the manner of establishing appearances, and the explanation of how to avoid the five debates, such as the fault of mutual dependence of understanding by outsiders who accept 'other-exclusion', are explained. In the fifth chapter, since the way the expressing sound and conceptual thought engage with the object is the same, the expressing sound also engages with the object by excluding. Some outsiders believe that the own-characteristic of the object is the actual denotation of the term, while others believe that the universal entity is the actual denotation of the term. In the chapter on self-benefit, 'words indicate the signs of terms', etc., and in the chapter on direct perception, the occasions of proving that sense consciousness is free from conceptual thought, and in the chapter on benefit for others, the occasions of refuting the view of the Vaisheshikas who believe that a living body possesses a self, explain how the King of Reasoning refutes, and on top of that, some Tibetans believe that the own-characteristic is the direct object of expression of the word.
Tibetan
ད་པ་རྣམས་བཀག་ནས། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དངོས་སུ་གཞན་སེལ་ལ་འཇུག་པས། འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པའི་ཚུལ་དང་། སྤྱིར་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཆ་གཅིག་ལ་ཡང་འཆད་པའི་ཚེ་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དང་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་བཞིར་ཕྱེ་ཞིང་། འཇུག་པའི་ཚེ་ན་རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་དངོས་པོའི་སྤྱི་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སོགས་ཀྱི་རྩོད་པ་ལྔ་སྤོང་བ་རྣམས་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་དྲུག་པས་ནི་རང་དོན་ལེའུའི་ཐོག་མར་རྟགས་ཀྱི་ལྡོག་ཁྱབ་གྲུབ་པ་ལ། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་དགོས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། འབྲེལ་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ངེས་པའི་ཚུལ་དང་། གཞན་དོན་ལེའུར་ཡང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་འབྲེལ་བརྟག་ལས་འབྲེལ་པའི་རྣམ་བཞག་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ནས་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་དགག བློ་ངོར་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ། འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམས་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་བདུན་པས་ནི་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་རང་དོན་ལེའུ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པ་རྣམས་སུ་འགལ་དམིགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་དང་། གཞན་དོན་ལེའུའི་མཇུག་ཏུ་འགལ་བའི་རྣམ་བཞག་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཐ་དད་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བར་འདོད་པ་བཀག་ནས། འགལ་བའི་རྣམ་བཞག་ཀྱང་འགལ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་འགལ་ཟླ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་སྐབས་སུ་དགོས་པས་ན། ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཡིན་ན་གཅིག་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཅིག་ཤོས་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཅིག་དགོས་ཤིང་། ཕན་ཚུན་སྤང་འགལ་ལ་དངོས་འགལ་དང་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བརྒྱུད་འགལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ལ་གཅིག་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཅིག་ཤོས་འགོག་པར་བྱེད་པ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་ཀྱང་། བརྒྱུད་འགལ་གྱི་འགལ་བ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་འགལ་ཟླ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ལ་དངོས་འགལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དགོས་སོ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །རབ་བྱེད་བརྒྱད་པས་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་གསུངས་པ་དང་། ངེས་བྱེད་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གསུངས་པ་དང་། མདོ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པས། ཚད་མར་གཉིས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་རྣམས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་
Chinese
遮止他者，使表诠之语直接用于遣除他物，以及所诠获得自相之理；总的来说，在讲说所诠与表诠为一体之时，分为真实的所诠表诠和执著的所诠表诠四种，以及运用之时无有差别的道理；以及外道认为事物之总相为所诠等五种诤论，都已显示。第六品阐述了，在自义品之初，要成立因之周遍和反遍，必须成立因法之间的关系，以及如何确定这些关系；在为他义品中，也阐述了依赖于关系，论式会变成正确和错误的两种情况；此外，还归纳了在关系观察中详细阐述关系的安立，遮止事物本身的关系，确立心识中的关系，以及显示确立关系的量。第七品阐述了，经部和释量论的自义品，以及正理滴论中大量阐述的相违决定的论式，以及在为他义品结尾处阐述的相违之安立的意义，驳斥了西藏早期学者认为仅仅是不同体和同处不可能就是相违的观点。相违的安立也需要在作为相违因的正确论式中运用，因此，如果是俱不生相违，则需要将其中一个作为因，从而成为遣除另一个的正确论式；在互相排斥的相违中，有直接相违和由其区分的间接相违两种，对于前者，即使将其中一个作为因，也不能成为遣除另一个的正确论式，但是，将间接相违的相违作为因，就能成为遣除相违方的正确论式，这需要直接相违的区分，如是显示。第八品阐述了，在释量论的量成立品中，阐述了量的定义为不欺诳和新知显现二者，以及决定者自决和他决，以及经部和释量论的现量品之初，确定所量为二者，从而确定了作为量的二者所要成立的意义。
English
Having blocked the others, the expressing sound directly engages in eliminating others, and the way the expressed attains its own characteristic; generally, when explaining the expressed and the expressing as one, they are divided into four: the actual expressed and expressing, and the adhered-to expressed and expressing, and the reason why there is no difference when applying them; and the five disputes such as the outsiders considering the general characteristic of things as the expressed, have all been shown. The sixth chapter explains that, at the beginning of the chapter on one's own sake, in order to establish the pervasion and counter-pervasion of the sign, it is necessary to establish the relationship between the sign and the property, and how to determine these relationships; in the chapter on the sake of others, it also explains how the argument becomes either correct or incorrect depending on the relationship; in addition, it summarizes the meaning of the detailed explanation of the establishment of relationships in the examination of relationships, refutes the relationship in things themselves, establishes the relationship in the mind, and shows the valid means of establishing the relationship. The seventh chapter explains that, in the chapter on one's own sake in the Sutra and the Commentary on Valid Cognition, and in the Drops of Reasoning, there are many explanations of contradictory arguments, and the meaning of the establishment of contradiction explained at the end of the chapter on the sake of others, refuting the view of the early Tibetan scholars that merely being different entities and impossible to coexist is contradiction. The establishment of contradiction is also needed in the case of a correct argument that uses contradiction as a sign to refute the contradictory side, therefore, if it is a contradiction of coexisting, then one of them needs to be taken as the sign, so that it becomes a correct argument that eliminates the other; in mutually exclusive contradictions, there are two types: direct contradiction and indirect contradiction distinguished by it, for the former, even if one of them is taken as the sign, it cannot become a correct argument that eliminates the other, however, taking the contradiction of indirect contradiction as the sign, it can become a correct argument that eliminates the contradictory side, which requires the distinction of direct contradiction, as shown. The eighth chapter explains that, in the chapter on the establishment of valid cognition in the Commentary on Valid Cognition, the definition of valid cognition is explained as being non-deceptive and newly knowing and clear, and the determiners are self-determining and other-determining, and at the beginning of the chapter on direct perception in the Sutra and the Commentary on Valid Cognition, it is determined that the object to be measured is two, thus determining the meaning to be established by the two as valid cognition.