Tibetan
ངས་ཤིང་། འདི་ཉིད་བསྟོད་པའི་ཚིག་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི། འཆད་པ་དང་། རྩོམ་པ་དང་། རྩོད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྔར་ཅུང་ཟད་བཤད་ཟིན་ཞིང་། གཉིས་པ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། གསུམ་པ་ནི་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་པ་འཕྲོག་བྱེད་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་པའི་སྟོན་པ་དྲུག་གིས་རྩོད་པར་བརྩམས་ཏེ། མང་ཡུལ་སྐྱིད་གྲོང་གི་འཕགས་པ་ཝ་ཏིའི་གཙུག་ལག་ཁང་དང་འདབ་འབྱོར་པའི་ཚོང་དུས་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ་སྟོན་པ་དྲུག་པོ་དག་ལྷགས་པ་ན་རྒོལ་བ་ངན་པ་དེ་དག་རེ་རེ་ནས་སུན་ཕྱུང་སྟེ། ཕམ་པར་མཛད་ནས་མི་སྨྲ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་བཀོད་ནས་སླར་ཡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་སྙེམས་པའི་དྲི་མ་མེད་པར་མཛད་དེ། རལ་པའི་ཁུར་བྲེགས་ཏེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ངེས་པར་འབྱུང་བར་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐབས་སུ། ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་དེའི་བསྟན་པ་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་གང་དག་བྱུང་བ་ན་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འདུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་དགོངས་ཏེ་འདི་གསུངས་པ། རྒྱ་མཚོའི་གོས་ཅན་རྒྱ་མཚོའི་མཐའ་ཀླས་ས་ཆེན་འདི་ན་ལྷ་ཆེན་པོ། །འཕྲོག་བྱེད་བྲན་བྱེད་དེ་དག་ལྷར་བྱེད་ཐུབ་པ་དྲང་སྲོང་སྐར་དགའ་སོགས། །རྒྱས་པ་གྲོག་མཁར་བ་དང་གཟེགས་ཟན་རྐང་མིག་སེར་སྐྱའི་རྗེས་འཇུག་པ། །ཐོར་ཚུགས་ཤིང་ཤུན་ལོ་མའི་གོས་ཅན་ཐལ་བ་དབྱུག་གུ་ཀུ་ཤ་ཐོགས། །རལ་པའི་ཁུར་འཛིན་མཉྫུས་ལེགས་དཀྲིས་རི་དྭགས་གཡང་གཞིའི་སྟོད་གཡོགས་ཅན། །སོ་རིས་གསུམ་མཚན་རྩེ་མོ་ཅན་མཆོད་ཚངས་སྐུད་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་འཆང་། །རིག་བྱེད་ཀུན་སྦྱངས་ངེས་བརྗོད་འདོན་མཁས་སྒྲ་དང་སྡེབ་སྦྱོར་མཐར་སོན་པ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ལྟ་བ་ལ་ལྟ་རྒྱུན་དུ་དཀའ་སྤྱོད་ང་རྒྱལ་ཅན། །དེ་ལྟའི་ཚུལ་ཅན་མུ་སྟེགས་གླང་ཆེན་རབ་ཏུ་མྱོས་པའི་ཀླད་འགེམས་པ། །དཔལ་ལྡན་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་བློ་གྲོས་སྟོབས་ལྡན་རིགས་པའི་མཆེ་བ་ཅན། །བརྡ་སྤྲོད་བྱེད་གཞུང་ཡན་ལག་རབ་རྫོགས་བདེ་གཤེགས་བསྟན་པའི་རལ་པས་བརྗིད། །ལེགས་སྦྱར་ང་རོ་གཏན་ཚིགས་གད་རྒྱངས་ལྟག་ཆོད་སུན་འབྱིན་མིག་བགྲད་པ། །དེ་ལྟའི་རི་དྭགས་རྒྱལ་པོ་དེ། །དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱའི་གངས་རིར་གནས། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་རི་དྭགས་སྐྱོང་། །རྒོལ་བ་ངན་པའི་ཝ་ཚོགས་འཇོམས། །ད་དུང་དུ་ཡང་མུ་སྟེགས་བྱེད། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱིས་ཕམ་མཛད་ནས། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའི་ཚུལ། །ཀུན་དགའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པར་ཤོག །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འདི་ཉིད
Chinese
说也。这也可以从赞颂的词句中出现。第二，从果的角度来说的殊胜之处是，讲说、写作和辩论这三者中，第一个前面已经稍微讲过，第二个将在后面讲述，第三个是，印度南方的外道六师，如劫夺喜等，开始进行辩论。当（他）住在芒域吉隆的圣瓦帝寺和阿达波的集市时，那六位导师到来，他一一驳倒了那些恶劣的论敌，使之失败，并让他们进入不语的苦行，然后又消除了他们所有人的邪见傲慢之垢，剃掉了发髻，让他们在自己面前出家。在一定会出现，并且拥有珍宝财富的时候，如果出现任何损害释迦国王教法的人，也要像这样调伏他们，这样想着，说了这些：身穿海衣，大海无边的这片大地上，大神啊！劫夺者、奴役者，那些将他们奉为神，能仁、贤者星喜等。广行派、蚁垖派、食碎派、足眼派、耆那教的追随者。披散着头发，穿着树皮树叶衣服，拿着灰烬、手杖、吉祥草。顶着发髻，巧妙缠绕，穿着鹿皮羚羊皮的上衣。额头有三道横纹，顶端有标记，为了祭祀而拿着祭祀梵线。精通吠陀，擅长吟诵，精通声音和韵律。持有我见，经常苦行，心怀傲慢。像那样的人，那些外道大象，击溃那些极度醉酒者的头颅。吉祥语自在狮子，智慧强大，具有理性的獠牙。精通语法，各部分都非常完整，以善逝教法的发髻为庄严。精通梵语，以理由发出怒吼，彻底驳倒，睁大眼睛。像那样的兽中之王啊！住在吉祥的萨迦雪山上。守护着有智慧的人们的野兽。摧毁恶劣论敌的狐狸群。还要继续制服外道。用佛法战胜一切之后。愿能高举善逝教法的。胜利幢。这样说了。这。
English
Also said. This can also appear from words of praise. Second, the distinction from the perspective of results is that among the three: teaching, writing, and debating. The first has already been discussed slightly before, the second will be discussed later, and the third is that the six non-Buddhist teachers of southern India, such as Robbery Joy, etc., began to debate. When (he) was staying at the Noble Wati Temple in Mangyul Kyidrong (吉隆， circa 11th century) and the Adabor market, when those six teachers arrived, he refuted each of those evil opponents one by one, defeated them, and placed them in the ascetic practice of silence, and then removed the defilement of arrogance from the evil views of all of them, cut off their matted hair, and had them ordained in front of him. When it is certain to occur and there is wealth of jewels, if anyone arises who harms the teachings of the King Shakya, they should be subdued in the same way, thinking this, he said these words: Clothed in the ocean, on this vast earth without the bounds of the ocean, great god! Robbers, enslavers, those who make them gods, the capable one, the sage Star Joy, etc. The Extensive School, the Ant Mound School, the Fragment Eating School, the Foot-Eyed School, the followers of the Jains. With disheveled hair, wearing bark and leaf clothes, holding ashes, staffs, and kusha grass. Holding matted hair, skillfully twisted, wearing deerskin and antelope skin upper garments. With three horizontal lines on the forehead, marked at the top, holding sacred threads for worship. Having studied all the Vedas, skilled in chanting, having mastered sound and rhythm. Holding onto the view of self, constantly practicing austerities, with arrogance in their hearts. Such people, those non-Buddhist elephants, crushing the heads of those who are extremely drunk. Glorious Lion of Speech, powerful in wisdom, possessing fangs of reason. Skilled in grammar, with all parts perfectly complete, adorned with the matted hair of the Sugata's teachings. Proficient in Sanskrit, roaring with reason, completely refuting, eyes wide open. Such a king of beasts! Resides on the glorious Sakya snow mountain. Protecting the beasts of the wise. Destroying the fox packs of evil opponents. And still continuing to subdue non-Buddhists. After defeating all with the Dharma. May he raise the victory banner of the Sugata's teachings. Thus he spoke. This.
Tibetan
་བསྟོད་པའི་ཚིག་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི། གཞོན་ནུའི་དུས་སུ་མནལ་ལམ་དུ་ཕྲག་གོང་གཉིས་ནས་ཉི་ཟླ་གཉིས་ཤར་ཞིང་། དེའི་ཚེ་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་སཾ་སྐྲི་ཏའི་སྐད་དུ་བཏོན་པ་རྨིས་པ་དང་། དུས་ཕྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་གདན་སར་བསྐོས་པས་གཤེགས་པར་ཞུ་ཞེས་ཟེར་ནས་བྱོན་པས་ཕྱོགས་གླང་གི་ཕུག་པ་ཡིན་ཟེར་བའི་གླེགས་བམ་མང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕུག་པ་གཅིག་གི་ལྡེ་མིག་གཏད་ནས་ནང་དུ་བྱོན་པ་རྨི་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ།། །།བཞི་པ་འཆད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི། འོ་ན་རིགས་པའི་གཏེར་གྱིས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ཇི་ལྟར་འཆད་པ་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་རབ་བྱེད་བཅུ་གཅིག་ལས། རབ་བྱེད་དང་པོས་ནི་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་གཉིས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དང་། མངོན་སུམ་ལེའུར་གཟུང་ཡུལ་དང་། མངོན་སུམ་དང་རང་དོན་ལེའུ་གཉིས་ཆར་དུ་འཇུག་ཡུལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རྣམས་གཟུང་ཡུལ་དང་སྣང་ཡུལ་དོན་གཅིག འཇུག་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་བཀག་ནས། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་ཡུལ་ཞེན་ཡུལ་འཇུག་ཡུལ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ལ། རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་ཡང་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་མཐར་ཐུག་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མང་དུ་ཡོད་པའི་ནང་ནས། འདིར་ནི་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བཞག་འཐད་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས། གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བཞག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་སྟོན། རབ་བྱེད་གཉིས་པས་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རབ་བྱེད་ཐ་མ་བཞིའི་སྐབས་སུ་འཆད་པས། འདིར་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ནི་མདོ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་རང་དོན་ལེའུ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་སྟོན་པའི་སྐབས་རྣམས་དང་། གཞན་དོན་ལེའུ་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དགུ་འཆད་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བདུན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མིན་གྱི་བློ་བསྟན་པ་དང་། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་སྐབས་སུ་རྟོག་མེད་མངོན་སུམ
Chinese
也出自赞颂之词。第三，从标志的角度来说，与众不同之处在于：年轻时，梦见双肩升起日月；当时，梦见用梵语念诵《释量论》的礼赞偈；后来，指派陈那论师为座主，（人们）说“请您前往”，于是前往，梦见（有人）交给他一个洞穴的钥匙，说那是陈那论师的洞穴，里面有很多书，然后进入洞穴。诸如此类。第四，从讲授方式的角度来说，与众不同之处在于：那么，理智宝藏是如何讲授陈那和法称这两位理智自在的论典呢？对此，有十一个章节。第一个章节，在经部和《释量论》的现量品之初，对所量——自相和共相二者的分类，以及在现量品中，对所取境，以及在现量品和自义品二者中，对能入境等的分类进行了阐述。对于这些，法称论师及其追随者们，阻止了认为所取境和显现境意义相同，能入境和执著境意义相同。自相本身依赖于各自的有境之识，而转变为显现境、执著境、能入境这三种。分为自相和共相两种，也是从认识方式的角度来区分的，最终归结为一个自相。对此，内外道有许多论述。这里，因为是阐述经部和唯识二宗的场合，所以经部的观点认为所取境的分类是合理的。而唯识宗认为，除了心之外，没有外境，因此没有所取境的分类。第二个章节，对于有境之识，有量和非量两种。第一种，在最后四个章节中阐述。这里，非量之识是指经部和《释量论》的自义品，以及《正理滴论》中阐述似是而非的理由的场合，以及他义品中阐述具有同品遍在性的九种理由的场合中，依靠七种似是而非的理由的非量之识，以及在似是而非的现量品的场合中，无分别现量。
English
It also comes from words of praise. Third, in terms of being distinguished by signs: In his youth, he dreamed that the sun and moon rose from his two shoulders; at that time, he dreamed of reciting the verses of homage in the Pramāṇavārttika in Sanskrit; later, when Dignāga was appointed as the abbot, (people) said, "Please go," and so he went, and dreamed that (someone) handed him the key to a cave, saying that it was Dignāga's cave, with many books inside, and then he entered the cave. Such things were said. Fourth, in terms of being distinguished by the way of teaching: So, how does the Treasure of Reasoning teach the treatises of the two Lords of Reasoning, Dignāga and Dharmakīrti? On this, there are eleven chapters. The first chapter, at the beginning of the chapter on perception in both the Sūtra and the Pramāṇavārttika, explains the classification of the object of measurement, the self-characterized and the general, and in the chapter on perception, the object to be grasped, and in both the chapter on perception and the chapter on self-benefit, the object to be entered, etc. For these, Dharmakīrti and his followers prevented the view that the object to be grasped and the object of appearance are the same, and that the object to be entered and the object of attachment are the same. The self-characterized itself, depending on the respective minds that possess it, transforms into the three: the object of appearance, the object of attachment, and the object to be entered. The division into the self-characterized and the general is also a distinction from the point of view of the way of understanding, but ultimately it converges into one self-characterized. On this, there are many statements from both internal and external schools. Here, since it is the occasion to explain the tenets of the Sūtra and Mind-Only schools, the Sūtra school's view that the classification of the object to be grasped is reasonable. But the Mind-Only school believes that there is no external object other than the mind, so there is no classification of the object to be grasped. The second chapter, for the mind that possesses the object, there are two types: valid and invalid. The first, is explained in the last four chapters. Here, invalid cognition refers to the occasions in the Sūtra and the chapter on self-benefit in the Pramāṇavārttika, and the occasion of showing fallacious reasons in the Nyāyabindu, and in the chapter on other-benefit, the invalid cognition based on the three fallacious reasons among the seven fallacious reasons when explaining the nine reasons with the presence in the similar class, and in the case of apparent perception, non-conceptual perception.