Tibetan
ར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཡི་གེ་ཅིག་ཅར་དུ་ཐོས་པར་ཐལ། ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་སྒྲ་རང་མཚན་ཅིག་ཆར་དུ་ཐོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡི་གེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །རང་ལུགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་དོན་མི་སྟོན་པར་བརྗོད་དོན་སྟོན་པའི་མིང་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཚོགས་པའི་བཏགས་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་འཕགས་ཡུལ་པ་ལྟར་ན། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་བཞི་དང་། གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་སོ་བདུན་ཡོད་དེ། ཤཱནྟི་པས་འདིར་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་བཞི་སྟེ། །གསལ་བྱེད་རྣམས་ནི་སུམ་ཅུ་བདུན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བོད་ཡུལ་བ་ལྟར་ན། དབྱངས་ཡིག་བཞི་དང་། གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཨི་དང་། ཨུ་དང་། ཨེ་དང་། ཨོ་དང་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཀ་ནས་ཨའི་བར་རོ། །མིང་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པའི་མཉན་བྱ་ཅེས་དང་། གཞན་དག་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོན་པའི་སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། མིང་ཡིན་ན། སྒྲ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ། རིགས་པ་དང་། ལུང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བུམ་པའི་མིང་དེ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ལ་སྣང་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་དེའི་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་དང་ལྟོ་ལྡིར་བའི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པར་ཐལ། བརྡ་འབྲེལ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཡིན་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། སྒྲ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོར་བཤད་ལ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཚིག་སོགས་ཀུན་བཏགས་དངོས་མེད་ལ། །ཞེས་མིང་ཚིག་དངོས་མེད་དང་། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བཤད་པས་དངོས་པོར་གྲུབ་བོ། །རང་ལུགས་ནི། ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་སྒྲ་སྤྱིའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་དངོས་མིང་དང་བཏགས་མིང་གཉིས་ལས། ཁ་ཅིག དོན་དེ་ལ་འདོད་རྒྱལ་ཐོག་མར་བརྡ་སྦྱར་ཞིང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་དོན་དེ་འཁྲུལ་མེ
Chinese
如果不是这样，那么听觉意识刹那间就应该同时听到一个字母。因为听觉意识刹那间同时听到一个自相的声音。如果承认，那么就会逐渐理解字母。这与经文相违背。自宗认为，不是以自身的方式来显示所表达的意义，而是作为显示所表达意义的名词和语句的基础，是聚集了多个声音刹那的假立。第二，按照印度人的观点，有十四个元音字母和三十七个辅音字母。寂天菩萨说：“这里有十四个元音字母，辅音有三十七个。”按照藏地人的观点，有四个元音字母和三十个辅音字母。第一个是：伊、乌、诶、喔这四个。第二个是从嘎到阿。名称有定义和分类两种。第一种，有些人说：从多个字母聚集而成的，仅仅显示事物本质的可听之物。另一些人说：从多个字母聚集而成的，显示事物本质的具有多个刹那的声音，这是不合理的。因为如果是名称，就必须不是声音。为了证实这一点，有理证和教证两种。第一，瓶子的名称应该显现在听到“瓶子”这个声音的听觉意识中。因为“瓶子”这个声音是它的名称。如果承认，那么听觉意识，就应该将瓶子和肚子胀气的名义关系作为显现的对境。因为承认这一点。如果承认，那么它就应该是分别念。因为它是将约定俗成的关系作为显现对境的，属于能见者的相续的意识。第二，在《法蕴论》中也说，具有名称、语句、字母三者的不是行，所以是行蕴，而声音是色蕴。在《正理经》中也说：“词等都是假立的无实有。”意思是名称和语句是无实有的，并且是与仅仅存在的毁灭相关联的。因此，声音是无常的。因为声音被说成是无常的，所以成立为实有。自宗认为，是从多个字母聚集而成的，仅仅作为显示事物本质的作用而显现的声音总类。第二，分类有实名和假名两种。有些，对于那个事物，最初随意约定俗成，并且在命名的时侯不会对那个事物产生错
English
Otherwise, a single moment of auditory consciousness should hear a letter all at once. Because a single moment of auditory consciousness hears a self-characterized sound all at once. If you accept this, then letters will be understood gradually. This contradicts the scriptures. According to our own system, it is not that the expressed meaning is shown by way of its own nature, but rather, as the basis of the two, name and word, which show the expressed meaning, it is an imputation of the collection of many moments of sound. Secondly, according to the people of India, there are fourteen vowel letters and thirty-seven consonant letters. Shantipa said, "Here there are fourteen vowel letters, and the consonants are thirty-seven." According to the people of Tibet, there are four vowel letters and thirty consonant letters. The first are: i, u, e, and o, these four. The second is from ka to a. Names have two aspects: definition and classification. For the first, some say: that which is heard, which is assembled from many letters and only shows the essence of the object. Others say: it is not reasonable to say that it is a sound with many moments that shows the essence of the object from the collection of many letters. Because if it is a name, it must not be a sound. To prove this, there are two types of proof: reasoning and scripture. The first is: the name of the pot should appear in the auditory consciousness that hears the sound "pot". Because the sound "pot" is its name. If you accept this, then the auditory consciousness, which is the subject, should make the relationship between the name and meaning of the pot and the bloating of the stomach the object of appearance. Because of accepting that. If you accept this, then that, which is the subject, should be conceptual. Because it is the consciousness of the continuum of the seer that makes the conventional relationship the object of appearance. Secondly, in the Abhidharma, it is also said that that which has three, name, word, and letter, is not a formation, so it is the aggregate of formations, and sound is explained as the aggregate of form. In the Treatise on Reasoning, it is also said: "Words and so on are all imputed and unreal." Meaning that names and words are unreal, and are related to mere existence of destruction. Therefore, sound is impermanent. Because sound is said to be impermanent, it is established as real. According to our own system, it is the general sound that appears to be the function of merely showing the essence of the object from the collection of many letters. Secondly, the classification has two types: real name and imputed name. Some, for that object, initially arbitrarily agreed upon, and at the time of naming, there is no confusion about that object.