Tibetan
ཛིན་དབང་མངོན་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་སེལ་འཇུག་ཏུ་ཐལ། ཁྱེད་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གང་ཞིག དེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་གསུམ་པོ་དེས་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་སེལ་འཇུག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་རྟགས་སེལ་འཇུག་ཏུ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། བདག་མེད་དང་གྲུབ་བདེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ནུས་པར་ཐལ། དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དང་སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ནུས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གང་ཞིག དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཆོས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཞིག ཆོས་དེ་ལ་སྒྲུབ་པས་མི་འཇུག་པ་དེ་ཆོས་དེ་ལ་སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད། གང་ཞིག ཆོས་དེ་ལ་སེལ་བས་མི་འཇུག་པ་དེ། ཆོས་དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཟེར། མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ལ་སེལ་འཇུག་ཡིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་དང་བུམ་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཏུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་དང་དེ་ལ་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ཤིང་ལ་འཇུག་པ་གང་ཞིག ཤིང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་དེ་དང་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་སྒྲ་རྟོག་གང་རུང་དེ། དེ་ལ་སེལ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད། གང་ཞིག་དེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་དེ་དང་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་རང་མཚན་པ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ་དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད། སྤྱིར་སེལ་འཇུག་དང་། སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་སྤྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་གང་རུང་། རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དང་། སྒྲ་རྟོག་གང་རུང་མ་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཟེར། མི་འཐད་དེ། ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ལྗོན་ཤིང་ལ་ཟུར་ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་དབང་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ། སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟོག་མེད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལས་ལོགས་སུ་སྒྲ་རྟོག་གང་རུང་མ་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཞེས་ཟེར་བའི་མི་འཐད་དེ། རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་སྒྲ་རྟོག་གང་རུང་མིན་དགོས་པ་དོན་ལ་གནས་ཤིང་། ཁྱེད་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་གྱི། །ཞེས་དང་། རྣམ་གཅོད་བརྗོད་པར་བྱེད་པས་གྲུབ། །ཅེས་པས་སེལ་འཇུག་བསྟན་པ་ཡིན་པས་རིགས་མི་མཐུན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་དེ་སེལ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཏེར་ལས། དངོས་འགལ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ནི། །གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་བཞེད། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན་ཞེས་པས་སྒྲུབ་འཇུག་བསྟན་པ་ཡིན་པས། རིགས་མི་མཐུན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་དེ་སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སེལ་འཇུག་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། སྒྲ་རྟོག་གཉིས། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སེལ་འཇུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་། མ་ལོག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟོག་དོན་མི་མཐུན་དང་། གཉིས་པ་ནི་སྒྲ་རྟོག་དོན་མཐུན་རྣམས་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་འཇུག་ལ་དབྱེ་ན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་རྣམས་དང་། གཉིས་པ་ནི་མངོན་སུམ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རྟོག་མེད་ཡུལ་ལ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག །སྒྲ་རྟོག་དེ་མིན་བཅད་ནས་འཇུག་པའི་ཚེ། །དངོས་ཡུལ་དངོས་མེད་སེལ་བར་བཞག་པ་སྟེ། །རྟེན་སོགས་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དུ་མར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །སྣང་བ་དང་སེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་མཚན་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང
Chinese
如果立宗说，现量不是量，那么就成了排除式。因为您是关于那个方面的正确之相。遍（周遍性）承认。不能同意，因为那是肯定式。因为凡是您的现量，都是您的对境。那三个论式表明，依赖于相的随理比量是排除式，因为这是用声音区分的相显示排除式的时候。前面的那个也不合理，证悟无我的现量智慧法，应该能够将无我和成立安乐自性一体的诸法作为对境。因为那是肯定式，因为是现量。如果承认，那么应该能够将和它一起生灭的诸法作为对境。因为那个承认。不能同意，因为凡是您的现量，那个不存在。有些人说，某个法的对境，不以肯定式进入那个法，那就是那个法的排除式定义。凡是不以排除式进入那个法，那就是那个法的肯定式定义。不合理，因为量法，应该是瓶子的排除式。因为那个定义。不能同意，因为您和瓶子有现量的共同基础。又是那个法，应该是那个的肯定式。因为那个定义。不能同意，因为您和那个有分别的共同基础。又有些人说，进入树木，当树木作为对境的时候，不能将和它成立安乐实体一体的诸法作为对境的任何声音分别，那就是那个的排除式定义。凡是当它作为对境的时候，通过将和它成立安乐实体一体的诸法作为对境的方式，那个自相显现为对境，那就是那个的肯定式定义。一般来说，排除式和肯定式的定义依次是，不将自相实事作为对境，而是将总相实事作为对境的任何声音分别。将自相实事作为对境，和不是任何声音分别的共同基础。不合理，因为显现树木移动的根识法，应该是树木的后一个侧面。因为那是肯定式，因为那是无分别的知识。如果承认，那么应该是那个的现量。因为那是那样子的根识。
English
If the thesis states that direct perception is not a valid means of cognition, then it follows that it is an excluding cognition. Because you are the correct sign regarding that aspect. The pervasion is accepted. It is not possible to agree, because that is an affirming cognition. Because whatever is your direct perception, that is your object. Those three arguments show that the inferential cognition based on signs is an excluding cognition, because this is when the sign distinguished by sound shows the excluding cognition. The former is also unreasonable, the wisdom that directly realizes selflessness, should be able to take all the phenomena that are one in nature with selflessness and established bliss as objects. Because that is an affirming cognition, because it is direct perception. If you admit, then it should be able to take all the phenomena that arise and cease together with it as objects. Because of that admission. It is not possible to agree, because whatever is your direct perception, that does not exist. Some say that whatever is the object of that phenomenon, that which does not enter that phenomenon by affirmation is the definition of the excluding cognition of that phenomenon. Whatever does not enter that phenomenon by exclusion, that is called the definition of the affirming cognition of that phenomenon. It is unreasonable, because valid cognition, should be the excluding cognition of a vase. Because of that definition. It is not possible to agree, because you and the vase have a common basis of direct perception. Again, that phenomenon, should be the affirming cognition of that. Because of that definition. It is not possible to agree, because you and that have a common basis of conceptualization. Again, some say that whatever enters a tree, when a tree is taken as an object, any sound conceptualization that cannot take all the phenomena that are one in substance with it as objects, that is the definition of the excluding cognition of that. Whatever, when it is taken as an object, through the way of taking all the phenomena that are one in substance with it as objects, that self-character appears as an object, that is the definition of the affirming cognition of that. In general, the definitions of excluding cognition and affirming cognition are respectively, any sound conceptualization that does not take the self-character entity as an object, but takes the general entity as an object. Taking the self-character entity as an object, and the common basis that is not any sound conceptualization. It is unreasonable, because the sense consciousness that appears to show a tree moving, should be the latter side of the tree. Because that is an affirming cognition, because that is a non-conceptual knowledge. If you admit, then it should be the direct perception of that. Because that is the sense faculty of that.
Chinese
因为是错觉，所以不能同意。因为那是无分别的错觉。另外，二月显现的眼识，有法，成为以自相为真实对境，应成式，因为是成事之入，因为是无分别识。不能同意，因为是无分别的错觉。另外，在成事之入的定义中，除了以自相为真实对境之外，说成是与声音概念任何一个都不相违的基础是不合理的，因为以自相为真实对境，就必须不是声音概念任何一个，这是符合实际情况的，而且您自己也承认。第二，分为定义和分类两种。第一，因此“以排除他者为对境”，以及“以区分方式进行表达而成立”，因为这表明了排除之入，所以以区分不同种类的方式进入的对境，是排除之入的定义。如《理塘教言》中所说：“排除实有相违而进入，被认为是排除他者之对境。”因为这样说的缘故。其中“具有自主执着”表明了成事之入，因此不依赖于区分不同种类，仅仅通过显现的方式进入的对境，是成事之入的定义。第二，如果从本体的角度来区分排除之入，则分为声音概念两种。如果从进入方式的角度来区分，则分为颠倒的排除之入和不颠倒的排除之入两种。第一种是声音概念与意义不一致，第二种是声音概念与意义一致。如果区分成事之入，则分为错觉和非错觉两种。第一种是无分别的错觉，第二种是现量。无分别从对境显现的角度进入，声音概念在排除其他之后进入时，将实有对境和非实有对境设定为排除，如果从所依等角度来区分，则会变成多种多样。这是总结的偈颂。显现和排除的理解方式都已经详细解释完毕。第三，关于所说和能说的理解方式，有破、立、遣三种。第一种分为两种：破斥只有自相是所说，破斥只有共相是所说。第一种分为两种：破斥事物自相是所说，破斥意识自相是所说。第一种是，外道语法学家和
English
Because it is a hallucination, it cannot be agreed. Because that is a non-conceptual hallucination. Furthermore, the eye consciousness of the appearance of two moons, the subject, becomes the object of reality with its own characteristics, it should be an accomplishment, because it is an entry of accomplishment, because it is a non-conceptual consciousness. It cannot be agreed, because it is a non-conceptual hallucination. Furthermore, in the definition of accomplishment, apart from taking the self-characteristic as the real object, it is unreasonable to say that the basis is not contrary to any sound concept, because taking the self-characteristic as the real object must not be any sound concept, which is in line with the actual situation, and you yourself have admitted it. Second, it is divided into definition and classification. First, therefore, "taking the exclusion of others as the object," and "established by expressing the distinction," because this shows the entry of exclusion, so the object that enters by distinguishing different kinds is the definition of the entry of exclusion. As it is said in the "Treatise on Lineage," "Excluding the real contradiction and entering is considered to be the object of excluding others." Because of this saying. Among them, "having autonomous attachment" indicates the entry of accomplishment, so the object that enters only through the appearance without relying on distinguishing different kinds is the definition of the entry of accomplishment. Second, if the entry of exclusion is distinguished from the perspective of the entity, it is divided into two kinds: sound concept. If it is distinguished from the perspective of the way of entry, it is divided into two kinds: inverted entry of exclusion and non-inverted entry of exclusion. The first is that the sound concept is inconsistent with the meaning, and the second is that the sound concept is consistent with the meaning. If the entry of accomplishment is distinguished, it is divided into two kinds: illusion and non-illusion. The first is non-conceptual hallucinations, and the second is direct perception. Non-conceptual enters from the perspective of the appearance of the object, and when the sound concept enters after excluding others, it sets the real object and the non-real object as exclusion, and if it is distinguished from the perspective of the support, etc., it will become diverse. This is the concluding verse. The ways of understanding appearance and exclusion have been explained in detail. Third, regarding the ways of understanding what is said and what can be said, there are three kinds: refutation, establishment, and abandonment. The first is divided into two kinds: refuting that only the self-characteristic is what is said, and refuting that only the common characteristic is what is said. The first is divided into two kinds: refuting that the self-characteristic of things is what is said, and refuting that the self-characteristic of consciousness is what is said. The first is, the heretical grammarians and