Tibetan
ད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཤིང་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ན། གཞན་སེལ་དེ་མངོན་གྱུར་ལ་ངེས་པའི་གཞན་སེལ་དང་། གཞན་དུ་ན་ལྐོག་གྱུར་ལ་ངེས་པའི་གཞན་སེལ་ཏེ། འདི་ལ་ཡང་ཤ་པའི་རྟགས་ལས་ཤ་པ་དང་ལྡན་པའི་གཞིར་ཤིང་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་གཞན་སེལ་དེ་ཉིད་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པ་རྗེས་དཔག་གི་གཞན་སེལ་དང་། ཤིང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཚེ་མི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པ་ལོག་པའི་གཞན་སེལ་དང་། ཤིང་ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཚེ་གཉིས་ཀར་དོགས་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཞན་སེལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། མ་ཡིན་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་མིན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཤིང་མིན་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་དེ་ཆོས་ཅན། རྣམ་གཅོད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དགག་བྱ་ཤིང་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་སེལ་དང་། སེལ་བ་དང་། ལྡོག་པ་གསུམ་པོ་ཡང་སྦྱར་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྤྱི་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་ཡང་ཤིང་མིན་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་འགྲོ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། མེད་པ་གཞན་སེལ་དང་། དངོས་མེད་གཞན་སེལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཤིང་གི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཤིང་གི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་པའི་མེད་པ་གཞན་སེལ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དགག་བྱ་ཤིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མེད་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ། དགག་བྱ་སྒྲུབ་པ་བཅད་ནས་དགག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྟོག་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་བཞག་གིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་དང་གཞན་སེལ་བློ་གྲོས་གསལ་ལྡན་པའི། །རྟོག་གེ་པ་དེ་ཤེས་བྱའི་དེ་ཉིད་ལ། །ཀུན་མཁྱེན་འདྲ་ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་བསྟན་དེས། །དེང་སང་དུས་ན་ཁོ་བོ་ཟིན་ནམ་སྙམ། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། །།གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། སྤྱི་མེད་ན་བརྡ་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་པ་སྤང་བ། གཞན་སེལ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བ་སྤང་བ། བཅད་བྱ་མེད་པ་ལ་གཞན་སེལ་མི་འཇུག་པ་སྤང་བ། སེལ་བ་དངོས་པོར་གྲུབ་མ་གྲུབ་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པ་སྤང་བ། སེལ་བ་ལ་སྤྱི་མེད་ན་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་ལྔ་ཡོད་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་དང་། རིགས་གཏེར་
Chinese
现在因为是鸟，并且是执取树木的分别念的对境，如果该分别念是由执取树木的现量所引导，那么他者遮遣就是确定为现前的他者遮遣，否则就是确定为隐蔽的他者遮遣。对于此，又从有毛的标志中，在具有毛的基上，当了知有树木时，之前的他者遮遣就成为缘于真实的后比量之他者遮遣；在没有树木的地方执取为有时，就成为缘于不真实的颠倒之他者遮遣；在对于树木的有无产生怀疑时，就成为对二者都怀疑的犹豫之他者遮遣。再说，彼（他者遮遣）法性，被称为非是遮遣的他者遮遣，因为是该定义的缘故。对于执取非树木的分别念，显现为非树木的增益，彼（增益）法性，被称为决断，因为依赖于对所遮遣的树木进行决断的缘故。同样地，对于他者遮遣、遮遣和反体这三者，也应当结合起来理解。对于总相等等四者，也应当通过在所有非树木上随行等等的方式来理解。再说，彼（他者遮遣）法性，被称为无有他者遮遣和非有他者遮遣，因为是对树木的作用能力进行决断之后，成为显现为没有树木之实事的增益的缘故。其中也有两种，其中，所遮遣存在于所知上的无有他者遮遣，因为此的所遮遣是树木存在的缘故。也被称为无遮遣的他者遮遣，因为是决断所遮遣的成立之后，成为显现为遮遣之相的增益的缘故。如果这样做，那么当分别念缘于对境时，通过他者遮遣的相，就能轻易了知周遍于一切所知的方式。以成立和遮遣，具备明晰智慧的，正理论者对于所知的实性，如同遍知一样宣说的授记，现在这个时代我能达到吗？这是中间的偈颂。第三、遣除诤论方面，有五种，即遣除无有总相则不可能进行表示，遣除如果为他者遮遣则成为互相依赖的过失，遣除没有所决断则他者遮遣不成立，考察遮遣是否成立为实事不合理，以及遣除遮遣无有总相则不可能有共同基础的诤论。即《释量论》和《正理宝藏论》。
English
Now, because it is a bird, and because it is the object of the conceptual mind that grasps trees, if that conceptual mind is guided by the direct perception that grasps trees, then the other-exclusion is the other-exclusion that is determined to be manifest, otherwise it is the other-exclusion that is determined to be hidden. Furthermore, from the sign of having feathers, on the basis of having feathers, when one understands that there are trees, the previous other-exclusion becomes the other-exclusion of subsequent inference that is based on truth; when one grasps that there are trees where there are none, it becomes the other-exclusion of inversion that is based on untruth; when one doubts whether there are trees or not, it becomes the other-exclusion of doubt that doubts both. Moreover, that (other-exclusion) is called the non-affirmative negation other-exclusion, because it is that definition. For the conceptual mind that grasps non-trees, the imputation that appears as non-trees is called determination, because it depends on determining the tree that is to be negated. Similarly, the three, other-exclusion, exclusion, and reverse, should also be understood in combination. The four, generality, etc., should also be understood through the way of following all non-trees, etc. Furthermore, that (other-exclusion) is called the non-existence other-exclusion and the non-entity other-exclusion, because it is the imputation that appears as the non-existence of the entity of the tree after determining the ability of the tree to perform its function. There are two types of these, of which the non-existence other-exclusion where the object to be negated exists in the knowable, because the object to be negated of this is the existence of the tree. It is also called the non-negation other-exclusion, because it is the imputation that appears as the aspect of negation after determining the establishment of the object to be negated. If this is done, then when the conceptual mind engages with the object, through the aspect of other-exclusion, it will be easy to understand the way in which it pervades all knowables. With establishment and exclusion, possessing clear wisdom, the logician's prophecy that the reality of the knowable is like omniscience, I wonder if I will attain it in this present age? This is an intermediate verse. Third, in terms of refuting arguments, there are five: refuting that it is impossible to express without generality, refuting the fault that if it is other-exclusion, it becomes mutually dependent, refuting that other-exclusion does not apply without the object to be determined, refuting that it is unreasonable to examine whether exclusion is established as an entity or not, and refuting the argument that there can be no common basis if exclusion has no generality. Namely, the Commentary on Valid Cognition and the Treasury of Reasoning.
Tibetan
གྱི་གཞུང་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཞར་ལ་སེལ་འཇུག་དང་སྒྲུབ་འཇུག་གི་རྣམ་བཞག་དཔྱད་པ་ལ། དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག སེལ་འཇུག་དང་། སྒྲུབ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་ཡུལ་ལ་ཆ་ཤས་སུ་ཕྱེ་ནས་འཇུག་པ་དང་། དེ་མ་ཕྱེ་བར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅིག་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་ཡིན་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ཀུན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། འོ་ན་བུམ་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། བུམ་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པ་དེས་དེའི་མི་རྟག་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ལུགས་སྔ་མ་དེ་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི། ཆ་ཤས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙེད་པ། །ཞེས་པའི་དོན་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ཀྱང་། གཞུང་དེས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་ཁོ་ནའི་འཇུག་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་སེལ་འཇུག་སྤྱིའི་འཇུག་ཚུལ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་ཤིང་གསལ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་ཤིང་ངོ་ཞེས་ཤིང་གི་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཤིང་གསལ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་ཤིང་གི་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ཆོས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཞིག ཆོས་དེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་དེ་དང་གྲུབ་པ་དེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ། ཆོས་དེ་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད། དེ་ལས་ལོག་པ་དེ་དེ་ལ་སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་སེལ་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་འགྲེལ་ལས། སྒྲ་དང་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཙམ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཞེས་དང་། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟགས་སེལ་བའི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཞེས་དང་། འདྲེས་པའི་དོན་གཅིག་གཅོད་པ་ན། །སྒྲའམ་རྟགས་ནི་གཅིག་པུ་ཡིན། །བྱ་བྱེད། ཅེས་ཟེར་མི་འཐད་དེ། རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔོ་འ
Chinese
应当由各自的论典本身来理解。第二，顺便分析排除性进入和肯定性进入的分类。在破立二者中，首先，有些人认为，排除性进入和肯定性进入的定义分别是：在自己的境上分为部分而进入，以及不分而进入。对此，其他人说：识，是法，应是该定义，因为是排除性进入。如果承认，那么，该法，是法，应有不是你的境的境，因为承认该观点。如果承认，那么，应不存在，因为如果是境，就必须是你的境。此外，执瓶识，是法，应是该定义，因为是排除性进入。如果承认，则不应是，因为进入自己的所有境。如果这样说，那么，执瓶子所作的识，是法，应是该定义，因为该原因。立宗和周遍都承认。如果承认，则不应是，因为执瓶子所作的识不执著它的无常。然而，先前的观点不合理，因为，虽然认为是“有多少部分就安立多少”，但该论典只是说明了将一个事物区分为不同事物的声音识的进入方式，而没有说明排除性进入的一般进入方式。否则，缘于所有显现的树木，说“是树”，将树木的共相执著为一个的识，是法，应是该定义，因为是排除性进入。如果承认，则不应是，因为是缘于所有显现的树木，将树木的共相执著为一个的识。又有些人说：某个法的境，当以该法为境时，所有与该法和成立该法的事物是同一体性的法都作为境，这是该法上的肯定性进入的定义。与此相反的是该法上的排除性进入的定义。对此，其他人说：所作，是法，应是声音无常的境，因为你对它是排除性进入，因为你是关于它的正确之相。周遍成立，因为在《自释》中说：“仅仅是辨别声音和相的方式来理解”，并且“因此完全宣称是如此排除相的境”，以及“当辨别混合的一个意义时，声音或相是唯一的，能作所作”。这样说不合理，因为，离分别且无错乱的觉受，是法，你
English
It should be understood by the respective treatises themselves. Secondly, incidentally analyzing the classification of eliminative and affirmative entry. Among the two, refutation and establishment, firstly, some say that the definitions of eliminative entry and affirmative entry are, respectively: entering by dividing into parts in one's own object, and entering without dividing it. To this, others say: Cognition, is a subject, it should be that definition, because it is an eliminative entry. If you accept, then, that subject, is a subject, it should have an object that is not your object, because you accept that view. If you accept, then, it should not exist, because if it is an object, it must be your object. Furthermore, the cognition grasping a pot, is a subject, it should be that definition, because it is an eliminative entry. If you accept, then, it should not be, because it enters all of its own objects. If you say so, then, the cognition grasping the made of a pot, is a subject, it should be that, because of that reason. The sign and pervasion are accepted. If you accept, then, it should not be, because the cognition grasping the made of a pot does not grasp its impermanence. However, the previous view is not reasonable, because, although it is thought to be the meaning of "as many parts as are imputed," that treatise only explains the way of entering of sound cognition that distinguishes one thing into different things, but does not explain the general way of entering of eliminative entry. Otherwise, focusing on all the clear trees, saying "it is a tree," the cognition grasping the commonality of trees as one, is a subject, it should be that definition, because it is an eliminative entry. If you accept, then, it should not be, because it is a cognition focusing on all the clear trees, grasping the commonality of trees as one. Also, some say: Whichever is the object of that dharma, when that dharma is made the object, all the dharmas that are of the same nature as that dharma and the establishment of that dharma are made the object, this is the definition of affirmative entry on that dharma. The opposite of this is the definition of eliminative entry on that dharma. To this, others say: Made, is a subject, it should be the object of sound impermanence, because you are an eliminative entry on it, because you are a correct sign about it. The pervasion is established, because in the Auto-commentary it says: "It only understands the way of distinguishing sound and sign," and "Therefore it is fully proclaimed to be the object of eliminating the sign in this way," and "When distinguishing one meaning that is mixed, sound or sign is the only one, agent and action." Saying so is not reasonable, because, the non-conceptual and non-mistaken awareness, is a subject, you are blue.