Tibetan
ནས་ལུགས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ནི་སྣང་སེལ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་གྱི་སྣང་སེལ་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་སྣང་བ་དང་སེལ་བ་ནི་གང་ཡང་མིན་ནོ། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལ་སྣང་བར་འཇོག་པ་ནི་འདིའི་སྣང་བ་དང་དོན་མི་གཅིག་གོ །མདོར་ན་དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡི། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རང་དང་སྣང་བ་དོན་གཅིག་ཡིན་ཅིང་། གཞན་དང་སེལ་བ་དོན་གཅིག་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཡང་། གཞན་དག་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཟབ་དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མི་སྣང་ངོ་། །འོ་ན་བུམ་འཛིན་རྟོག་པའི་བཟུང་རྣམ་དེ་སྣང་བ་ཡིན་ནམ། སེལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཆ་དང་། ཕྱི་རོལ་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ནི་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པའི་རྩ་འགྲེལ་དྲན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་ཡང་གཞན་སེལ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པའི་གཞན་སེལ་ཡིན་ན། བུམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་དགོས་པ་གང་ཞིག དེ་བུམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པ་མཁན་པོ་དག་གིས་མཛད་པ་ལྟར་གཞན་སེལ་གསུམ་གྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་བློའི་གཞན་སེལ་ཡང་འདི་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་སུ་ནི་མི་བཞེད་ལགས། སྒྲའི་གཞན་སེལ་དང་བློའི་གཞན་སེལ་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་བློའི་གཞན་སེལ་ནི་གཞན་སེལ་མཚན་ཉིད་པར་བཞེད་དོ། །ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་ལ་མེད་དགག་གིས་ཁྱབ་པ་ནི་མི་བཞེད་དེ། འདི་ལ་བུམ་པའི་གཞན་སེལ་ལྟ་བུ་དགག་བྱ་མེད་དགག་བཅད་ནས་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། བུམ་མེད་ཀྱི་གཞན་སེལ་ལྟ་བུ་དགག་བྱ་སྒྲུབ་པ་བཅད་ནས་དགག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་སྔ་མ་ནི་མ་ཡིན་དགག་གི་གཞན་སེལ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་མེད་དགག་གི་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་རང་ལ་སྣང་བའི་བཟུང་རྣམ་ལ་ཕྱི་རོལ་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྟ་བུ་རྟོག་པའི་བཟུང་རྣམ་དང་ཞེན་ཡུལ་གཉིས་པོ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ལ་གཞན་སེལ་འཆད་པའི་ཚེ་གཞན་སེལ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། སྤྱི་འཆད་པའི་ཚེ་སྤྱི་མཚན་ཉིད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འོག་ཏུ་
Chinese
因为是由此方式成立的缘故。因此，外境的自相是通过显现和遮遣二者之门来认识的基础，而不是显现和遮遣二者所区分的显现和遮遣中的任何一个。将阳光视为显现，这与此处的显现意义不同。总之，所谓“那是自他体性”，此处的“自”与显现意义相同，“他”与遮遣意义相同，这是关键所在，但其他人似乎没有领悟这种深奥意义的能力。那么，执瓶分别的所取相是显现还是遮遣呢？对此，有作为识的方面和对外境瓶子进行增益的方面两种。前者是显现，因为执瓶分别对于自己的体性来说，是自证现量所缘的对境。后者是遮遣，因为是增益。此处也要忆念上面引用的根本和注释：“如果总相是识体”等等。第二，有境的执瓶分别也不是他者遮遣的自性，如果是瓶子的他者遮遣，那么凭什么必须随顺瓶子呢？因为它不随顺瓶子。考虑到这一点，（经中）说：“与识不相异，如何随顺他义？”。按照注释师们的说法，以他者遮遣的三种分类所区分的心的他者遮遣也指的是这个，而不是承许为增益。以声音的他者遮遣和心的他者遮遣二者所区分的心的他者遮遣，则承许为他者遮遣的自性。不承许反体的他者遮遣被无遮所周遍，因为对于这个，有如瓶子的他者遮遣一般，有遮遣对境，断除无遮后成立的显现方式；以及如无瓶的他者遮遣一般，有遮遣对境，断除实有后遮遣的显现方式两种，前者是非遮的他者遮遣，后者是无遮的他者遮遣的缘故。因此，对于执瓶分别本身所显现的所取相，如对外境瓶子进行增益一般，对于分别的所取相和执著境二者混淆为一的增益，在解释他者遮遣时，就安立为他者遮遣的自性，在解释总相时，就安立为总相的自性。关于这一点，在下面……
English
Because it is established by this method. Therefore, the self-character of external objects is the basis for understanding through the two doors of appearance and elimination, but it is not any of the appearance and elimination distinguished by the two of appearance and elimination. Considering sunlight as appearance is different from the meaning of appearance here. In short, the so-called "that is the nature of self and other," the "self" here has the same meaning as appearance, and the "other" has the same meaning as elimination, which is the key point, but others do not seem to have the ability to understand this profound meaning. So, is the apprehended aspect of the pot-grasping concept appearance or elimination? In this regard, there are two aspects: the aspect of being consciousness and the aspect of superimposing on the external pot. The former is appearance, because the pot-grasping concept is the object of self-cognizant direct perception for its own nature. The latter is elimination, because it is superimposition. Here, too, one should remember the root text and commentary quoted above: "If the general characteristic is the nature of consciousness," and so on. Secondly, the subject-possessing pot-grasping concept is also not the nature of other-elimination. If it is the other-elimination of the pot, then why must it follow the pot? Because it does not follow the pot. Considering this, it is said (in the scripture): "Not different from consciousness, how can it follow other meanings?". According to the commentators, the mind's other-elimination distinguished by the three categories of other-elimination also refers to this, and it is not accepted as superimposition. The mind's other-elimination distinguished by the two of sound's other-elimination and mind's other-elimination is accepted as the nature of other-elimination. It is not accepted that the other-elimination of the opposite is pervaded by non-affirmation, because for this, there is the way of appearance established after cutting off non-affirmation of the object of negation, like the other-elimination of the pot; and the way of appearance of negation after cutting off the real existence of the object of negation, like the other-elimination of the non-pot. The former is the other-elimination of non-negation, and the latter is the other-elimination of non-affirmation. Therefore, for the apprehended aspect appearing to the pot-grasping concept itself, such as superimposing on the external pot, for the superimposition of confusing the apprehended aspect of the concept and the object of attachment as one, when explaining other-elimination, it is established as the nature of other-elimination, and when explaining the general characteristic, it is established as the nature of the general characteristic. Regarding this, below...
Tibetan
འབྱུང་བའི་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པའི་ཚུལ་ནི། བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཞིབ་མོར་དཔྱད་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། གཞན་སེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ། སེལ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་དེའི་དངོས་འགལ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་དེར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །དེ་ལ་དངོས་འགལ་བཅད་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་བཅད་པ་དང་། དེ་མིན་བཅད་པ་རྣམས་ནི་དོན་གཅིག་ཅིང་། གཞན་སེལ་དང་། སེལ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དང་། རྣམ་གཅོད་བཞི་པོ་ནི་དོན་ལྡོག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་མཚོན་ནུས་ལ། སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་ནི་དེ་དག་དང་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ཡིན་ཀྱང་དོན་ལྡོག་ནི་གཞན་ཚོལ་དགོས་སོ། །དངོས་འགལ་བཅད་པའི་དོན་ཡང་། བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་ལ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་། རང་ལ་སྣང་བའི་བུམ་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་བུམ་པར་ཞེན་པ་དེ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ཀ་བ་འོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དངོས་འགལ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ཡང་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་ནས་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་། དེ་ལས་དོན་གོ་བ་བུམ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཐོས་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་ཀ་བ་སོགས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། སྒྲ་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་བཞག དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། མཚན་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གནད་མ་ལུས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་དང་། བློའི་འཛིན་སྟངས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གཞན་སེལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་། རྟོག་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་། ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་བྱས་མི་རྟག་སོགས་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་གནས། ཀ་བུམ་སོགས་དོན་ལ་རྫས་ཐ་དད་པ་རྣམས་གཞན་དང་འདྲེ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ཞེན་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་གཉིས་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག
Chinese
所有产生差别的存在方式是：如果具有智慧的人们在法称论师的论著上仔细研究，就能领悟。第二，详细解释，有其他排除的定义，以及确定它的自性，和驳斥对排除的争论这三点。第一点是：通过断除该对境的直接相违，而显现于该对境上的增益。其中，断除直接相违、断除不同类、断除非彼，这些意义相同。而其他排除、排除、遮返、决断这四者，虽然意义相反，但本体相同，因此可以用一个定义来概括。总法相和总相虽然与它们是周遍相等，但意义相反，所以需要另行寻找。断除直接相违的意义是：在执著瓶子的分别念中，实际上并没有执著“这是通过排除非瓶而成立的瓶子”这样的方式。但是，显现于自心的瓶子形象，之所以执著为外在的瓶子，依赖于排除非瓶，因为执著“这是瓶子”，而不是执著“这是柱子”。同样，说“瓶子”这个声音是通过断除直接相违而使用的，虽然实际上没有通过排除非瓶而直接说出“瓶子”这个声音，但是，从它那里理解的意义依赖于排除非瓶，因为听到“瓶子”这个声音之后，会产生执著瓶子的分别念，而不会产生执著柱子等的分别念。考虑到这一点，（因明七论中的《释量论》中）说：“也不是说有两个声音，因为它们不是互相存在的。”第二（确定它的自性）有三点：其他排除的分类、它的详细区分、在一个本体上确定所有要点。第一点包括对境的安立和心的执著方式两方面。第一方面，其他排除的对境是：能诠的声音和分别念两种。这二者的真实对境在事物上并不存在。执著的对境是自相，无常等在意义上没有差别的，安住于一体。柱子、瓶子等在意义上是实体不同的，不与他者混杂而安住。因为成为此执著对境的自相，和成为现量显现对境的自相，二者在意义上没有差别。关于这一点，有差别。
English
The way in which all arising distinctions exist is: if those with intelligence carefully examine the treatises of Dharmakirti, they will realize it. Secondly, in explaining the distinctions, there are three points: the definition of other-exclusion, the determination of its nature, and refuting disputes about exclusion. The first point is: the imputation that appears on that object by cutting off the direct contradiction of that object. Among them, cutting off direct contradictions, cutting off dissimilar kinds, and cutting off non-that are the same in meaning. And the four: other-exclusion, exclusion, negation, and determination, although opposite in meaning, are the same in essence, so they can be represented by one definition. Generalities and general characteristics are coextensive with them, but the opposite meaning must be sought elsewhere. The meaning of cutting off direct contradictions is also: in the conceptual thought that grasps a pot, there is actually no way of grasping "this is a pot established by excluding non-pots." However, the appearance of the pot that appears to oneself, the reason why it is clung to as an external pot, depends on the exclusion of non-pots, because it is clung to as "this is a pot," not clung to as "this is a pillar." Similarly, the sound of saying "pot" is also used by cutting off direct contradictions, although the sound of "pot" is not actually said by excluding non-pots. However, the meaning understood from it depends on the exclusion of non-pots, because after hearing the sound of "pot," the conceptual thought that grasps the pot arises, but the conceptual thought that grasps pillars, etc., does not arise. With this in mind, (in the Commentary on Valid Cognition) it says: "It is not that there are two sounds, because they do not exist mutually." The second (determining its nature) has three points: the classification of other-exclusion, its detailed distinctions, and determining all the key points on one entity. The first point includes two aspects: the establishment of the object and the way the mind clings to it. The first aspect, the object of other-exclusion is: the expressing sound and the two conceptual thoughts. The real object of these two does not exist in things. The object of clinging is the self-character, impermanence, etc., which are not different in meaning, abide in one. Pillars, pots, etc., which are different substances in meaning, abide without mixing with others. Because the self-character that becomes the object of clinging and the self-character that becomes the object of appearance of direct perception are not different in meaning. About this, there are distinctions.