Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཞལ་བྱ་དེ་སྤྱི་མཚན་མིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་དེ་རྗེས་དཔག་མིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་འདིའི་ཁྱབ་འབྲེལ་ལྟར་ན་འདི་དངོས་ཁས་ལེན་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པར་ཐལ། སྐྱེ་འཕགས་གང་རུང་གང་ཞིག སོ་སྐྱེ་མིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་མ་གྲུབ་ན། སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པར་མཚུངས་སོ། །འགྲོ་བ་ཆོས་ཅན། ངན་འགྲོ་ཡིན་པར་ཐལ། ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོ་གང་རུང་གང་ཞིག བདེ་འགྲོ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་གནོད་ཀྱིས་དོགས་ནས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་དམན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གཞི་མ་གྲུབ་པས་ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་པ་དང་། ཡང་ན་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དང་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་མངོན་རྗེས་གང་རུང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཚད་མ་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་མཐོ་མཚམས་པར་སྣང་ཞིང་ཚད་མ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བཟུང་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་ཐོ་མཚམས་པ་སུ་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཀྱང་བཀག་པར་མ་ནུས་པའི་ལོག་སྨྲ་ཁྱོད་ནི་སུ་ཞིག་ཡིན། ཁོ་བོའི་ལུགས་ལ་ནི་སྔར་རྒོལ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་རིགས་པ་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་གྲངས་ངེས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཚེ་གྲངས་ངེས་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བློ་རྩེ་གཏད་མཚམས་མེད་པར་ཚིག་ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མི་བྱེད་ཀྱི་མཚན་གཞི་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་བཟུང་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་མ་འདུས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེང་སང་གི་བྱིས་པ་དབྱེ་གཞི་གཅིག་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་གྲངས་ངེས་བྱེད་པའི་ཚེ་དབྱེ་གཞི་དེ་དབྱེ་བའི་ཡ་གྱལ་གང་དུ་འདུས་ཞེས་འདྲི་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་རེ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅེས་སྨྲ་དགོས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྫས་སུ་གྲུབ་ན་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་། གོང་དུ་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་དགག་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་རང་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ནི་ཤིང་དེ་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཡང་ཡིན་ལ། རྫས་སུ་གྲུབ
Chinese
因为是这样的缘故，因为基础成立的缘故，依次承认了。第二，所量不是总相，因为量不是比量。按照这个论证的周遍关系，这属于实际承认的范畴。第三，补特伽罗法，是圣者，因为是生圣二者中的任何一个，因为不是异生。如果哪个没有成立，那么对于那个补特伽罗来说，生圣二者在数量上不确定是相同的。行者法，是恶趣，因为是恶趣和善趣中的任何一个，因为不是善趣。诸如此类，无边无际。因此，因为担心损害量的数量确定，所以承认量是现量，这甚至比外道还差劲。因为外道也或者因为比量作为量的基础没有成立，所以如果是量，就周遍于现量，或者对于了知颜色无常的智慧和见到差别认识的智慧等等，不包括在现量和比量中的任何一个的量，认为是有第三个蕴的量，从这个角度来看，似乎对量的数量确定提出了异议，而且从总体上把握量，没有人对量的数量确定提出过异议。就连吉祥法称也没有能够驳倒的邪说者，你到底是谁？按照我的观点，以前的论敌吉祥法称，以及后来的论敌正理派和胜论派等等的论敌，有证悟的人们在进行数量确定的论述时，把握数量确定的周遍是宗派的观点，那些人是不顾一切地执着于字面意思，不进行破立的论述，而是抓住像这样的特征，进行是否包含在量的数量确定之中的破立。现在的小孩在对一个分类对象进行支分数量确定的时候，会问这个分类对象包含在哪个支分中，对于这些人来说，暂时需要说如果是量，那么不周遍于现量和比量中的任何一个。那个时候，如果成立为实物，那么即使不周遍于一个实物和不同实物中的任何一个，但之前已经对总和明、一个实物和不同实物进行了分析，所以破斥的过失与自己不符，因为其他人认为那棵树也是随顺于明晰的树木的总，并且成立为实物。
English
Because it is so, because the basis is established, it is successively acknowledged. Secondly, the object of measurement is not a general characteristic, because the valid means of cognition is not inference. According to the pervasiveness of this proof, this belongs to the category of actual acknowledgment. Thirdly, the person, the subject of debate, is a noble being, because it is either a birth or a noble being, because it is not an ordinary being. If one of these is not established, then for that person, the number of births and noble beings is uncertain and the same. Sentient beings, the subject of debate, are in a lower realm, because it is either a lower realm or a higher realm, because it is not a higher realm. And so on, endlessly. Therefore, fearing that it would harm the definite number of valid cognitions, acknowledging valid cognition as direct perception is even worse than the non-Buddhists. Because the non-Buddhists either say that if inference as a valid cognition is not established as a basis, then if it is a valid cognition, it is pervaded by direct perception, or they consider the valid cognition that does not belong to either direct perception or inference, such as the wisdom that realizes that color is impermanent and the wisdom that recognizes the perception of differences, as a third aggregate of valid cognition. From this perspective, it seems to raise objections to the definite number of valid cognitions, and because no one has ever raised objections to the definite number of valid cognitions by grasping valid cognition in general. Who are you, a heretic that even glorious Dharmakirti could not refute? According to my view, the former opponent, glorious Dharmakirti, and the later opponents, such as the logicians and the Vaisheshikas, when those realized opponents make statements about the definite number, holding the pervasiveness of the definite number is the intention of the doctrine. Those people, without any limit to their mental focus, cling to the mere words, and do not engage in the process of refutation and establishment, but rather grasp such characteristics and engage in refutation and establishment regarding whether or not they are included in the definite number of valid cognitions. Nowadays, when children make a definite number of divisions for a single basis of division, they ask which division the basis of division is included in. For these people, it is necessary to say for the time being that if it is a valid cognition, then it is not pervaded by either direct perception or inference. At that time, even if it is not pervaded by either one substance or different substances if it is established as a substance, the faults of refutation after analyzing the general clarity, one substance, and different substances above do not apply to oneself, because others consider that tree to be a generality that follows all clear trees, and it is established as a substance.
Tibetan
་པ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་དུ་ཁས་བླངས་ལ། ཁོ་བོས་ནི་ཤིང་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་རྒོལ་བ་རྟོགས་ལྡན་གྱིས་འཇོག་ཚུལ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག དངོས་པོ་གཞིར་བཞག་གི་སྤྱི་གསལ་རྣམས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་གཞུང་ལས་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་པ་བཀག་པ་རྣམས་རང་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱིས་ཡོད་ཆ་དང་ལྡན་པའང་མིན་ཅེས་པ་ལྟར་དུ་སྤྱི་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སྤྱི་གསལ་གཉིས་པོ་ཆ་མེད་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་དགོས་ཤིང་ཁས་ཀྱང་བླངས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་གསལ་གཉིས་པོ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་ཙམ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་དང་། ཁྱབ་མཉམ་རྫ་གཅིག་དང་། ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ལུགས་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་དང་ཆ་མེད་རྫས་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་གང་ཞིག དེ་དང་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་གི་དོན་དེ་རྫས་དབྱེར་མེད་པ་ལ་བྱེད་དམ། ལྡོག་པ་དབྱེར་མེད་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་དབྱེར་མེད་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཐལ། ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་པ་གང་ཞིག རྫས་གཅིག་ཡིན་ན། རྫས་དབྱེར་མེད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ལྡོག་པ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་པས་དེ་བཀག་པ་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་དོན་གང་ལ་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པས། རྫས་གཅིག་པ་གང་ཞིག སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་དུ་བྱེད་པའོ་ཞེ་ན། ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དང་རྫས་གཅིག་པ་གང་ཞིག དེ་དང་སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཤིང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤ་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་རྫས་གང་ཞིག ཤ་པ་ཞིག་པའི་ཚེ་ཁྱོད་མ་ཞིག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྫས་གཅིག་ལ་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་གིས་མ་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པ་དག་གིས་ནི་རྟག་དངོས་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། ད་ལྟ་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་གཅིག་ཞིག་ནས་གཅིག་ཤོས་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྕགས་གོང་དམར་འབར་བར་སོང་བའི་ཚེ་ལྕགས་རྡུལ་དང་མེ་རྡུལ་རྫས་གཅིག་ཡིན་ན
Chinese
也承认为基础相同，我虽然承认木是实物，但因为没有普遍承认随顺所有木的显现。对此，反驳者通达者的安立方式如前。又有些人说，以事物为基础的普遍显现都是一个实物，但经论中遮止普遍显现是一个实物的那些，与自己不相符，因为其他人像“不具有后有分”那样，承认为没有普遍部分，所以必须承认两个普遍显现是无分实物，而且也已经承认了，所以那是遮止的，并不是仅仅遮止两个普遍显现是一个实物。有些人说，那是遮止那两者是不可分割的一个实物。有些人说，那是遮止那两者是成立容易的一个实物，和周遍相同的一个实物，以及是周遍相同的一个实物。有这五种说法。其中，对于第一种说法，微尘方位的无分，有法，成为与蓝色微尘和无分实物是一个实物。凡是方位的无分，都是与它是一个实物的缘故。对于第二种说法，不可分割的一个实物的意义，是对实物不可分割而说的吗？还是对相异不可分割而说？如果按照前者，木，有法，成为与夏巴是不可分割的一个实物。凡是与夏巴是一个实物的，如果是一个实物，就必须是实物不可分割的缘故。如果按照后者，那两者相异不可分割，外道也不承认，所以遮止那个没有意义。如果按照第三种说法，成立容易的一个实物的意义是对什么而说的呢？回答说：凡是一个实物，都是同时产生和毁灭的。那么，木，有法，成为与夏巴是成立容易的一个实物。凡是与它是一个实物的，都是与它同时产生和毁灭的缘故。如果不成立，木，有法，成为你是常法。你是与夏巴同时的实物，因为夏巴毁灭的时候你没有毁灭而存在的缘故。因此，那些承认一个实物不周遍于成立容易的一个实物的人，就必须承认常有事物，因为现在承认两个实物存在于一个实物中，第二个刹那一个毁灭而另一个存在的缘故。如果铁块烧红的时候，铁的微尘和火的微尘是一个实物的话
English
It is also acknowledged as a common ground for being the same. Although I acknowledge wood as a substance, I do not universally acknowledge following all the appearances of wood. Regarding this, the way the opponent, the one who understands, establishes it is the same as before. Furthermore, some say that all the general appearances based on objects are one substance, but those who are prohibited from having a general appearance as one substance in the scriptures do not match themselves, because others, like "not having a later part," acknowledge that there is no general part, so it must be admitted that the two general appearances are indivisible substances, and it has already been admitted, so that is prohibited, but it is not merely prohibited that the two general appearances are one substance. Some say that it is prohibited that the two are an inseparable substance. Some say that it is prohibited that the two are an easily established substance, and a coextensive substance, and a coextensive substance. There are these five sayings. Among them, for the first saying, the indivisible of the atomic direction, the subject, becomes one substance with the blue atom and the indivisible substance. Whatever is the indivisible of the direction is one substance with it. For the second saying, does the meaning of an inseparable substance refer to the inseparability of substances? Or does it refer to the inseparability of differences? If according to the former, wood, the subject, becomes an inseparable substance with Shapa. Whatever is one substance with Shapa, if it is one substance, it must be an inseparable substance. If according to the latter, the two are inseparable in difference, even non-Buddhists do not acknowledge it, so prohibiting that is meaningless. If according to the third saying, what does the meaning of an easily established substance refer to? The answer is: Whatever is one substance, it is what arises and ceases simultaneously. Then, wood, the subject, becomes an easily established substance with Shapa. Whatever is one substance with it is what arises and ceases simultaneously with it. If it is not established, wood, the subject, becomes you are permanent. You are a substance simultaneous with Shapa, because when Shapa is destroyed, you remain without being destroyed. Therefore, those who acknowledge that one substance does not pervade an easily established substance must acknowledge permanent entities, because now they acknowledge that two entities exist in one substance, and in the second moment, one is destroyed and the other remains. If the iron lump becomes red-hot, the iron particles and the fire particles are one substance