Tibetan
་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྒྲའི་གཞན་སེལ་ལ་རང་མཚན་དུ་རློམ་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་མི་སྒྲུབ་པར་སྒྲ་རང་མཚན་པ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་ཁས་བླངས་འགལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སོང་ཚོད་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གཞན་སེལ་དུ་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས། རྫས་དང་ལྡོག་པ་སྤྱི་བྱེ་བྲག །སྒྲུབ་དང་གཞན་སེལ་རྟོག་མི་རྟོག །གཞན་དག་རྣམ་བཞག་གཞན་དུ་འཆད། །ཁོ་བོ་གཞུང་བཞིན་འཆད་པར་འདོད། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། རྫས་དང་སྤྱི་ནི་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས་བློ་དང་། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་སུ་སོ་སོར་ངེས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། དངོས་པོ་དང་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷོ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཛད་པའི་ཆོས་རྗེའི་རྣམ་ཐར་ལས། ཁ་ཆེ་པཎ་ཆེན་གྱི་ཞལ་ནས། ཙམ་ཙམ་མང་པོ་ངས་མི་ཤེས་སྔོན་པོ་དོན་ལ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བར་གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། སྔོན་པོ་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་རང་མཚན་གྱི་སྟེང་ནས་རང་རང་གི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱར་མེད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་སྔོ་མ་ཡིན་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙད་ཡོད་པ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པས་གཞན་སེལ་གྱི་བློ་ངོའི་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྫས་དང་ལྡོག་པ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་སྒྲ་ཙམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི། དོན་ལ་གནས་པའི་སྒྲ་དང་། སེལ་ངོའི་སྒྲ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་འཇུག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་། གནས་ལུགས་འཆད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་མ་གོ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། འཆད་ཚེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་མཁས། །འཇུག་ཚེ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པས་ཐོབ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་ཅེས་སྨྲས་པ་ན། དངོས་སུ་སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲས་ཤིང་། སྒྲ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་པའོ། །ག
Chinese
如果说，因为这样成立，所以没有违背上面所说的教证的过失。那么，对于声音的遣余法执著为自相，是真实地进行破立吗？是真实地对自相进行破立。如果是第一种情况，从所作的因来成立声音是无常，不是成立声音自相是无常，这样认为就和承诺相违。如果是后一种情况，就和认为周遍的因、法、义三者是遣余相违。另外，在自己承诺的量论中说：物质和反体，总和差别，成立和遣余，分别和不分别，其他的分类在其他地方讲，我想要按照论典来讲解。这段话的注释中说：物质和总的是境，分别和不分别是识，显现和遣除是执著方式，这样分别确定地讲解是相违的，因为总的承认了事物和物质等等。洛扎瓦·塔钦钦波所著的《法王传》中说：喀且班钦说：一点一点很多我不知道，蓝色在意义上存在，这样说了就理解了所有的遣余的要点，这也是相违的，因为总的承认了蓝色。那么，他是如何理解所有的遣余要点的呢？蓝色和声音等等，在意义自相的基础上，按照各自的状况如实存在，所以没有破立的必要。但是，因为有蓝色不是蓝色，声音是常等等的增益，为了遣除所有的增益，所以进行破立。那时，成立声音是无常，所以遣除了遣余的心前的声音是常。对于此，也没有区分物质和反体，仅仅是声音成立为无常的意思。因此，认为声音是常的那些人，将意义上存在的声音和遣除的心前的声音执著为一体，所以在入门的时候那样可以，但是在讲解存在方式的时候那样做，就没有理解遣余的要点。大自在说：讲解时分别开来是智者，入门时混为一体才能获得。第五，说声音是常的时候，实际上是说声音是常，说声音的时候，暗示着是无常。
English
If it is said that because it is established in this way, there is no fault of contradicting the scriptures mentioned above. Then, is it truly engaging in refutation and establishment with respect to clinging to the exclusion of others as self-characterized for sound? It is truly engaging in refutation and establishment with respect to self-characterized. If it is the first case, it contradicts the promise that from the sign of being made, one intends to establish that sound is impermanent, not that the self-characterized sound is impermanent. If it is the latter case, it contradicts the view that the three aspects of pervasion, property, and meaning are exclusions of others. Furthermore, in the system of logic that one has accepted as one's own valid cognition, it says: Substance and negation, general and particular, establishment and exclusion of others, conceptual and non-conceptual, other classifications are explained elsewhere. I intend to explain according to the treatise. In the commentary to this, it says: Substance and general are objects, conceptual and non-conceptual are minds, appearance and elimination are ways of grasping, and it is contradictory to explain them separately and definitively, because things and substances, etc., are generally accepted. In the biography of the Dharma Lord composed by Lhopa Thamtse Chenpo, it says: The Kashmiri Paṇchen said: I do not know many little things, blue exists in meaning, and he said that he understood all the key points of exclusion of others, which is also contradictory, because blue is generally accepted. Then, how did he understand all the key points of exclusion of others? Blue and sound, etc., exist as they are on the basis of their own self-characteristics, so there is no need for refutation and establishment. However, because there are imputations such as blue is not blue, sound is permanent, etc., refutation and establishment are done in order to eliminate all imputations. At that time, establishing that sound is impermanent eliminates the sound that appears to be permanent in the mind of exclusion of others. Also, without distinguishing substance and negation, it means that only sound is established as impermanent. Therefore, those who believe that sound is permanent hold the sound that exists in meaning and the sound that is eliminated in the mind as one, so it is acceptable to do so when entering, but if you do so when explaining the way of existence, you have not understood the key points of exclusion of others. The Great Lord said: It is wise to distinguish when explaining, and it is obtained by confusing them as one when entering. Fifth, when saying that sound is permanent, one actually says that sound is permanent, and when saying sound, it implies that it is impermanent.
Tibetan
ཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤིང་རྫས་སུ་གྲུབ་ན། དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཅེ་ན། ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་ཅེས་འདྲི་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་རྗེས་དཔག་དང་། རྟོག་མེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཅིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤ་པ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་། ཤ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཞན་ཡིན་ཅིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་མེད་དོ་ཞེས་མཚུངས་པ་བསྒྲེའོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་གཞན་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་ཤ་པ་གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་སྤྱི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་ན་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། འོ་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དེང་སང་གི་བྱིས་པ་བསོད་ནམས་དང་བློ་གྲོས་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་དམན་ཞིང་། ཁྲེལ་དང་ངོ་ཚ་མཉམ་དུ་བོར། གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་གཉིས་མཉམ་དུ་དོར་བ་དུ་མ་དག་མགྲིན་ཅིག་ཏུ་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ལ་ཕན་དུ་རེ་ནས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དྲིས་པས་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རང་མཚན་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བར་ཐལ། ཚད་མའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཞལ་བྱ་དེ་སྤྱི་མཚན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། མངོན་རྗེས་གང་རུང་གང་ཞིག རྗེས་དཔག་མིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་མ་གྲུབ་ན། ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། བདག་མེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་
Chinese
第二，如果木头成立为实物，那么它是与夏帕（Śāpa）实体相同还是实体不同呢？应该反问，量是现量还是比量呢？如果说，成为有分别的量是比量，成为无分别的量是现量，并且没有超出这二者的量，那么，成为夏帕的木头与夏帕实体相同，不是夏帕的木头与夏帕实体不同，并且没有超出这二者的木头，这样进行类比。如果说，木头法，应是与夏帕实体相同或实体不同，因为你和夏帕都是成立为实物的缘故。那么，量法，应是现量或比量，因为是量的缘故，直到劫末都是相同的。如果说，通过分析和否定共相显现是实体相同和实体不同，并不能否定共相成立为实体，因为成立为实体，不遍及一定是实体相同或实体不同。那么，二月显现的眼识，通过分析和否定它是现量还是比量，并不能否定它是量，因为是量，不遍及一定是现量或比量。对于此，如今的孩童福德和智慧都同样低下，羞耻和廉耻一同抛弃，经论的宗旨和后世一同舍弃的众多人，异口同声地为了有助于在量的数量确定上执着周遍，而说量是现量。当被询问论证时，量法，是现量，因为是自相显现的识。如果不成立，自相法，应在量上显现，因为是量的显现对境，因为基已成立。并且，所量不是总相，因为量不是现量的缘故。并且，量法，应是现量，因为是现量和比量中的任何一个，并且不是比量。如果任何一个不成立，那么量上现量和比量二者数量不确定，这样说。那么，士夫法，应是圣者，因为是现量证悟无我的补特伽罗的缘故。如果因的周遍不成立，无我法，应被士夫现量证悟，因为是士夫相续的现量的对境
English
Secondly, if wood is established as a substance, then is it the same substance as Śāpa or a different substance? One should ask whether the valid cognition is direct perception or inference. If it is said that a valid cognition that becomes conceptual is inference, and a valid cognition that becomes non-conceptual is direct perception, and there is no valid cognition other than these two, then the wood that becomes Śāpa is the same substance as Śāpa, and the wood that is not Śāpa is a different substance from Śāpa, and there is no wood other than these two, thus making an analogy. If it is said that wood, the subject, should be either the same substance as Śāpa or a different substance, because both you and Śāpa are established as substances, then valid cognition, the subject, should be either direct perception or inference, because it is a valid cognition, and it is the same until the end of the kalpa. If it is said that by analyzing and negating the appearance of a generality as the same substance and a different substance, it does not negate the establishment of a generality as a substance, because if it is established as a substance, it is not pervasive that it must be either the same substance or a different substance, then the eye consciousness that perceives two moons, by analyzing and negating whether it is direct perception or inference, it does not negate that it is a valid cognition, because if it is a valid cognition, it is not pervasive that it must be either direct perception or inference. Regarding this, nowadays children are equally deficient in merit and intelligence, and have abandoned shame and embarrassment together, and many who have abandoned the tenets of the scriptures and the afterlife together, unanimously say that valid cognition is direct perception, hoping to help in holding pervasiveness on the determination of the number of valid cognitions. When asked for proof, valid cognition, the subject, is direct perception, because it is a consciousness that clearly perceives its own characteristic. If it is not established, its own characteristic, the subject, should appear clearly in valid cognition, because it is the object of appearance of valid cognition, because the basis is established. Furthermore, the object to be measured is not a general characteristic, because the valid cognition is not direct perception. Furthermore, valid cognition, the subject, should be direct perception, because it is either direct perception or inference, and it is not inference. If any one is not established, then it is said that the number of direct perception and inference is not determined in valid cognition. Then, a person, the subject, should be a noble one, because he is a person who directly realizes selflessness. If the pervasiveness of the reason is not established, selflessness, the subject, should be directly realized by a person, because it is the object of direct perception in the continuum of a person.