Tibetan
ཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་ནི་རྒྱུན་དང་། ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་བཟུང་བ་ན་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་འདི་ནི་ཨའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་ལྟ་བུ་ནི་ཡི་གེ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོན་བྱེད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མིང་དང་། མིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་བྱེད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་ཚིག་ཏུ་འཇོག་གོ །བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། བུམ་པའི་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་རང་རང་གི་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་། ཐུན་མོང་བའི་འབྲས་བུ་ཆུར་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མའི་གཞན་སེལ་ལ་བུམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་ནི་རྫས་སུ་གྲུབ་སྟེ། ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱི་བཟུང་དོན་ལ་སྒྲར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཆུ་སྐྱོར་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བུམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཚེ་བུམ་པའི་རྡུལ་རྫས་གཞན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པའི་བུམ་པའི་དྲི་དེ་བུམ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། དེ་ཆུ་སྐྱོར་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པའི་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེས་ཀྱང་རང་འབྲས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་བུམ་པ་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཁས་པ་ཁ་ཅིག རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ལ་མིང་ཚིག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡི་གེ་རྫས་སུ་གྲུབ་སྟེ། མིང་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་རྩོམ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་རྒྱུ་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས་རིམ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་འབྲས་ཉན་ཤེས་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་མཐའ་ཡང་ཅེས་པའི་གཞུང་གིས་ཡི་གེའི་ཐུང་མཐའ་ཨ་ཐུང་ལྟ་བུ་ལའང་སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཡོད་པར་བསྟན་གྱི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་བ་རྣམས་ཡི་གེ་མ་ཡིན་པར་མ་བསྟན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །འོ་ན་མིང་ཆོས་ཅན། རྫས་སུ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཚིག་གི་རྩོམ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་སོ། །ཡི་གེ་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ཡི་གེ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལུང་དེའི་དོན་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་བ་རྣམས་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་དང་། ཉན་ཤེས་རིམ་ཅན་དུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡི་གེའི་ཐུང་མཐའ་ཨ་ཐུང་ལྟ
Chinese
作为一体而执取的对境是常法，听觉显现分别执取声音的前后刹那，之后由分别念认为“这是阿”而执取的对境，比如这类的就是文字；由分别念将众多文字聚集起来，虚构为能显示事物自性的就是名称；由众多名称聚集起来，虚构为能显示事物差别的就是词。瓶子和氆氇等等不是实有，因为瓶子的八个微尘各自都具有产生各自不共的根识的能力，以及共同的产生盛水作用的能力这两种，因为对外在的排除而安立为瓶子；声音是实有，因为听觉显现所执取的事物被安立为声音。总之，当把盛水的作用能力安立为瓶子的自性时，瓶子的气味和瓶子的其他微尘聚集在一起，也必须承认是瓶子，因为它具有盛水的作用能力。比如，如同蓝色的其他微尘聚集在一起，每一个蓝色的微尘也能产生自己的果，即根识一样。因此，名言上瓶子是盛水的作用能力，但胜义谛上则不是。有些智者认为，《释量论》的观点是名称和词不是实有，但文字是实有，因为是名称和词的构成基础，并且是从自己的因，即意乐识次第产生的，并且是自己果，即听觉次第产生的。因此，《字母体性一切边亦》的论典表明，即使是文字的极短部分，比如短音“阿”也有很多刹那，但并没有表明每一个部分都不是文字。如果是这样，那么名称，有法，应是实有，因为是词的构成基础。三者都承认。经文中“文字从意乐识”等等的论述不能作为文字是实有的论证，因为该论述的含义是文字的每一个部分都是从意乐识次第产生的，并且是次第产生听觉的含义，比如文字的极短部分，短音“阿”等。
English
The object apprehended as a single entity is permanence. When auditory consciousness manifestly apprehends the successive moments of sound, the object apprehended by subsequent conceptualization as "This is A," is like a letter. That which is fabricated by conceptualization from the aggregation of many letters to indicate the essence of a thing is a name. That which is fabricated from the aggregation of many names to indicate the distinction of a thing is a word. A vase and woolen cloth, etc., are not substantially existent, because each of the eight particles of a vase has both the ability to generate its own unique sense consciousness as its result, and the common ability to perform the function of holding water. The vase is established by excluding the latter. Sound is substantially existent, because that which is apprehended by manifest auditory consciousness is established as sound. In short, when the ability to perform the function of holding water is established as the characteristic of a vase, the smell of the vase, which is the aggregation of the other particles of the vase, must also be acknowledged as a vase, because it has the ability to perform the function of holding water. For example, just as each blue particle, which is the aggregation of other blue particles, can generate its own result, sense consciousness. Therefore, conventionally, a vase has the ability to perform the function of holding water, but ultimately it does not. Some scholars believe that the view of the Pramāṇavārttika is that names and words are not substantially existent, but letters are substantially existent, because they are the basis for the composition of names and words, and because they arise sequentially from their own cause, intentional consciousness, and because they generate their own result, auditory consciousness, sequentially. Therefore, the treatise "The Nature of Letters is All-Encompassing" shows that even the shortest part of a letter, such as the short vowel "a," has many moments, but it does not show that each part is not a letter. If so, then name, the subject, should be substantially existent, because it is the basis for the composition of words. All three are admitted. The statement "letters from intentional consciousness," etc., cannot be used as proof that letters are substantially existent, because the meaning of that statement is that each part of a letter arises sequentially from intentional consciousness, and that it generates auditory consciousness sequentially, such as the shortest part of a letter, the short vowel "a," etc.
Tibetan
་བུའི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱང་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མས་རིམ་ཅན་དུ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་ཡང་སྐད་ཅིག་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་བ་རྣམས་ཡི་གེ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། ཡི་གེའི་ཐུང་མཐའ་ཨ་ཐུང་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ཡང་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་དུ་གནས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེ་བ་ཡང་སྔོན་པོ་མིན་པར་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཐུགས་རྩིང་བའི་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཅིག་ཆར་ཚོགས་ནས་རང་འབྲས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་ཅིག་ཆར་ཚོགས་ནས་རང་འབྲས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་མ་དཀྲུགས་ཤིག གསུམ་པ་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་གཞན་དགག་པ་ལ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་སྤྱི་ཡིན་ན་དངོས་མེད་ཡིན་དགོས་ཤིང་། རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་གྲུབ་ན་སྤྱི་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་སྡེ་བདུན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ་དེས་ན་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། མེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་། བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དགག་པ་ལ། མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་། ལུང་དང་། ཁས་བླངས་དང་། རང་ཚིག་གིས་གནོད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱོད་མཉན་བྱ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་པ་དེ་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་དེ། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་དང་། གང་ཡོད་དེ་འཇིག་བུམ་པ་བཞིན། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་ཅེས་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། རིག་བྱེད་པས་རིག་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དེ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་འགོག་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རིག་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེ་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་སྒྲ་རང་མཚན་པ་དེ་མི་རྟག
Chinese
因为声音的组成部分也是通过听觉的多个刹那次第听到的。因为心也是那个刹那的缘故。《文字次第才能领悟》这样说的缘故。文字的每个组成部分不应该是文字，因为文字的最小部分，比如短音“阿”，一个上面也有多个组成部分，每个组成部分都存在眨眼的时间，有这样的过失。如果认为蓝色的每个微尘也同样不是蓝色，那是粗暴的表现。因为多个蓝色的微尘同时聚集才能产生自己的结果——根识。而文字的先后刹那不可能同时聚集产生自己的结果——根识。不要扰乱法称的论典！第三，驳斥认为总相非实有的其他宗派。分为实事和辩论的遮遣两部分。第一部分是：有些人认为，如果是总相就必须是非实有，如果自己的多个差别不存在，那么是总相就周遍，这是七部论的观点。因此，色声等，火水等，瓶布等一切都是常恒的。这是他们说的。为了驳斥这个，有现量、自力比量、教证、承诺和自语相违五种。第一种是：声音，作为法，听觉现量没有成立你是可听闻的，因为你是常恒的缘故。如果承认，那么声音不是可听闻的，就成了不是听觉现量所破了。第二种是，声音是常恒的，被自力比量所破，因为从所作的因可以成立声音是无常的缘故。第三种是，如果说因不成立，因为所作不是成立声音是无常的正确因，那么就与《坏灭存在少分关联，自身缘故声音即无常》以及《凡是存在的即坏灭如瓶，声音也存在是自性因》所说相违。另外，声明论者认为声明的声音是常恒的，如果用圣法称的多种理证来遮破，那是不合理的，因为声明的声音是常恒的，那是符合实际的。第四，如果用所作的因来成立声音是无常的时候，声音自相就是无常的。
English
Because the component parts of sound are also heard sequentially through multiple moments of hearing. Because the mind is also due to that moment. It is said that "letters are understood sequentially." Therefore, each component part of a letter should not be a letter, because the smallest part of a letter, such as the short "A," has multiple component parts, and each component part exists for the duration of an eye blink, which is a fault. If one thinks that each blue dust particle is also not blue, that is a rude expression. Because multiple blue dust particles gather simultaneously to produce their own result—root consciousness. However, the prior and subsequent moments of a letter cannot gather simultaneously to produce their own result—root consciousness. Do not disturb the treatises of Dharmakirti! Third, refuting other schools that consider universals to be non-entities. It is divided into two parts: the refutation of entities and arguments. The first part is: Some say that if it is a universal, it must be a non-entity, and if its multiple particulars do not exist, then it is pervasive that it is a universal, which is the view of the seven treatises. Therefore, forms, sounds, etc., fire, water, etc., and pots, cloths, etc., are all permanent. This is what they say. To refute this, there are five: direct perception, inference by the power of reality, scripture, commitment, and self-contradiction. The first is: Sound, as a subject, auditory direct perception does not establish that you are audible, because you are permanent. If you admit it, then the sound is not audible, which means it is not refuted by auditory direct perception. The second is that the permanence of sound is refuted by inference by the power of reality, because from the sign of being produced, it is established that sound is impermanent. The third is: If the reason is not established, because being produced is not a valid reason to establish that sound is impermanent, then it contradicts what is said in "Destruction is related to the existence of a small part, therefore sound itself is impermanent" and "Whatever exists is destructible like a pot, and sound also exists as a nature sign." Furthermore, if the Mimamsakas believe that the sound of the Vedas is permanent, it is unreasonable to refute it with the various logical arguments of glorious Dharmakirti, because the sound of the Vedas is permanent, which is in accordance with reality. Fourth, if the sign of being produced is used to establish that sound is impermanent, then the own-character of sound is impermanent.