Tibetan
དུས་ན་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་བྱུང་ཞིང་། དེས་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་བརྩམས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ལ། ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་པས་གྲངས་ཅན་པ་དང་། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ལ་སྐྱབས་གནས་སུ་འཛིན་པས་སེར་སྐྱ་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་གཙོ་བོས་བྱས་པར་འདོད་པས་གཙོ་བོ་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་དང་གཙོ་བོ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་པས་ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་དང་། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འདོད་པས་ཤེས་རིག་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་པ་རྣམས་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་དབྱེ་བ། སོ་སོའི་ངོ་བོ། དེ་དག་གི་བསྡུ་བ། རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ། འཆིང་གྲོལ་གྱི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་གྲངས་ངེས་ཏེ། བདག་དང་། རང་བཞིན་དང་། ཆེན་པོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག དེ་ཙམ་ལྔ། འབྱུང་བ་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་ནི་རྟག་པ། དངོས་པོ། གཅིག་པུ། ཆ་མེད་པ། རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟ་བ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ། འཆིང་གྲོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་དང་། རིག་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །རང་བཞིན་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་སྤྱི་དང་། གཙོ་བོ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཆེན་པོ་ནི་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་རང་རྒྱུ་གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་ཞིང་། རང་འབྲས་རྣམ་འགྱུར་ལྷག་མ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པའམ། ཤེལ་གྱི་ཁང་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་ལ་བློ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ང་རྒྱལ་ནི་རྡུལ་ཤས་ཆེ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་། མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་གསུམ་མོ། །དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་ནི། མིག རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས་ཏེ་ནང་བློའི་དབང་པོ་ལྔ། ཁ། ལག་པ། རྐང་པ། བཤང་ལམ། འདོམས་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ། ཕྱི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་དང་བཅུ་གཅིག་གོ །དེ་ཙམ་ལྔ་ནི། གཟུགས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག་བྱ་དེ་ཙམ་ལྔའོ། །འབྱུང་བ་ལྔ་ནི། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་ལྔའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་དེ་དག་བེམ་ཤེས་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། བདག་ནི་ཤེས་པ་གཞན་རྣམས་ནི་བེམ་པོའོ། །ཡང་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཡང་འ
Chinese
在过去，有一位名叫贤者迦毗罗的人出现。他创作了许多论典，追随他的人们认为所知有二十五种，因此被称为数论派。他们以贤者迦毗罗为皈依处，因此被称为迦毗罗派。他们认为一切现象都由主宰所造，因此被称为主宰派。他们认为现象和主宰的自性相同，因此被称为自性同一派。他们认为一切现象的本质是具有三德—— रजस् （rajas，激情）， तमस् （tamas，黑暗）， सत्त्व （sattva，光明）——的平衡状态，因此被称为三德派。他们认为“我”是具有智慧的补卢沙（ पुरुष ，puruṣa，人，神我），是享受者，因此被称为智慧派。补卢沙派只是名称的不同而已。 第二部分有五个方面：所知的分类、各自的体性、它们的集合、转化为因果的方式、以及解脱的建立。 第一，所知被确定为二十五种：我、自性、大、我慢、十一种根、五唯、五大。 第二，关于各自的体性：我是常恒的、真实的、唯一的、无分的、一切现象的食者和享受者，存在于束缚和解脱的所有状态中。它也被称为知者、觉者和补卢沙（ पुरुष ，puruṣa，人，神我）。自性是产生一切现象的根源，其本质是 रजस् （rajas，激情）， तमस् （tamas，黑暗）， सत्त्व （sattva，光明）三者的平衡。它也被称为因、总和、主宰。大存在于对象和意识之间，从其自身的原因——主宰——中产生，并产生其余的现象作为其自身的结果。例如，就像双面镜或玻璃房子。它也被称为智。我慢有三种： रजस् （rajas，激情）较多的我慢、 तमस् （tamas，黑暗）的我慢、 सत्त्व （sattva，光明）的我慢。十一种根是：眼、耳、鼻、舌、身，这五个是内在意识的根。口、手、足、排泄道、生殖器，这五个是外在行为的根。以及遍及一切的意根，总共十一种。五唯是：色、声、香、味、触，这五种。五大是：地、水、火、风、空，这五种。 第三，这二十五者可以归纳为物质和意识两种：我是意识，其余的都是物质。也可以归纳为常恒和无常两种。
English
In the past, there appeared a sage named Kapila. Those who followed the many treatises he composed considered the knowable to be definitively twenty-five in number, and were therefore called Samkhyas. Because they held Sage Kapila as their refuge, they were called Kapilavādins. Because they considered all transformations to be made by the Pradhāna ( प्रधान ,pradhāna, chief, primary), they were called Pradhānavādins. Because they considered the transformations and the Pradhāna to be of one nature, they were called Ekasvabhāvavādins. Because they considered the transformations to be of the nature of the three qualities— रजस् (rajas, passion), तमस् (tamas, darkness), सत्त्व (sattva, goodness)—in equal measure, they were called Trigunavādins. Because they considered the self to be the Puruṣa ( पुरुष ,puruṣa, man, self) of knowledge, the enjoyer, they were called Jñānavādins. The term Puruṣavādins is merely another name. The second part has five aspects: the classification of the knowable, the essence of each, the collection of these, the way they transform into cause and effect, and the establishment of bondage and liberation. First, the knowable is definitively numbered as twenty-five: the self, the Prakṛti ( प्रकृति ,prakṛti, nature), the Mahat (महत् ,mahat, great), the Ahaṃkāra (अहंकार ,ahaṃkāra, ego), the eleven faculties, the five Tanmātras (तन्मात्र ,tanmātra, subtle elements), and the five elements. Second, regarding the essence of each: the self is permanent, real, solitary, indivisible, the eater and enjoyer of all transformations, and exists in all states of bondage and liberation. It is also called the knower, the cognizer, and the Puruṣa ( पुरुष ,puruṣa, man, self). The Prakṛti ( प्रकृति ,prakṛti, nature) is what generates all transformations, and its essence is the equilibrium of the three qualities— रजस् (rajas, passion), तमस् (tamas, darkness), सत्त्व (sattva, goodness). It is also called the cause, the general, and the Pradhāna ( प्रधान ,pradhāna, chief, primary). The Mahat (महत् ,mahat, great) exists between the object and consciousness, arises from its own cause—the Pradhāna—and generates the remaining transformations as its own result. For example, like a two-sided mirror or a glass house. It is also called the intellect. The Ahaṃkāra (अहंकार ,ahaṃkāra, ego) is of three types: the Ahaṃkāra with a greater proportion of रजस् (rajas, passion), the Ahaṃkāra of तमस् (tamas, darkness), and the Ahaṃkāra of सत्त्व (sattva, goodness). The eleven faculties are: the eye, ear, nose, tongue, and body—these five are the faculties of inner consciousness. The mouth, hand, foot, anus, and genitals—these five are the faculties of external action. And the mind faculty that pervades all, making eleven in total. The five Tanmātras (तन्मात्र ,tanmātra, subtle elements) are: form, sound, smell, taste, and touch—these five. The five elements are: earth, water, fire, wind, and space—these five. Third, these twenty-five can be gathered into two