Tibetan
ན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་གང་ཞིག དུས་ཕྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། དེར་འཛིན་ན་ཡང་དེ་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པར་དེ་མིན་དུ་འཛིན་པ་སྲིད་པའི་རྟོག་པའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། མངོན་གྱུར་བ་དང་། བག་ལ་ཉལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་དངོས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ལས་མཐོ་རིས་ཐོབ་བམ་མི་ཐོབ་སྙམ་པ་ལྟ་བུའོ། །དབྱེ་ན་ཆ་མཉམ་པར་འཛིན་པ་དང་། ཤས་ཆེར་འཛིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་སྙམ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་འགྱུར་དང་དོན་མི་འགྱུར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག ཕལ་ཆེར་མི་རྟག་ལས་ཆེ་སྙམ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ཕལ་ཆེར་རྟག་ལས་ཆེ་སྙམ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་བག་ལ་ཉལ་ནི་སྒྲོམ་ནང་གི་ས་བོན་ལྟ་བུ་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་རྩེ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དམ་བཅའ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཕ་མེས་ཀྱི་ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་ན་ཆུ་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་དང་། དེ་ན་ཆུ་མེད་སྙམ་པ་དང་། མ་ངེས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ན་རེ། བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཐེ་ཚོམ་དུ་ཐལ། གཞལ་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་བྱས་པ་དང་རྟག་པའི་གཞི་མཐུན་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པས་བཟློག་ལ། གཞལ་བྱའི་རྟག་ལས་སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་གཞལ་བྱ་དང་རྟག་པའི་གཞི་མཐུན་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པས་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པས་དེ་བཟློག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་དེ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱང་། གཞལ་བྱ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་དཔྱོད་མེད་ཅིང་བཅད་ཤེས་མ་རྟོགས་བློ། །སྣང་ལ་མ་ངེས་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཚད་མིན་བློ་རིགས་ཇི་སྙེད་ཀྱང་། །མ་རྟོགས་ལོག་ཤེས་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་དུ་འདུས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བློ་དེས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་རྟོགས་ཚུལ། སྣང་བ་དང་སེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ། འགལ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟོགས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་རྟོགས་ཚུལ་ཁྱད་པར་དུ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན། གསལ་བ། དངོས་པོ། རྫས། ལོག་པ། དོན་དམ་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་དོན་དུ་མཐུན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླང་དོར་བྱ་བའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྣང་བའང་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པས། །ཐ་དད་བྱེད་ཡིན་དེ་ཉིད་དོན། །དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བཤད། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལོག་པ་དང་རྫས་དང་དངོས་པོ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལའང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། གཞན་ལས་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེས་དང་། ཀུན་ལ་རྫས་དང་དངོས་བརྗོད་པའི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཞུང་གི་ཚིག་ཟིན་ལ་ཡོད་པའི་ལོག་པ་དང་། རྫས་དང་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང་། སེལ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་མཚན་དང་། སྤྱི་དང་། གཞན་སེལ་དང་། ལྡོག་པ་དང་། རྣམ་བཅད་དང་། འདྲེས་པ་དང་། འབྲེལ་པ། ཀུན་རྫོབ་རྣམས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་མཚུངས་ཏེ། དོན་ལ་མི་གནས་པ་དང་། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་བཞག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་ནི་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་གྱི། །ཞེས་སོགས་དང་། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། རྣམ་གཅོད་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ། །ཞེས་སོགས་དང་། འདྲེས་པའི་དོན་གཅིག་གཅོད་པ་ན། །ཞེས་སོགས་དང་། འབྲེལ་བརྟག་ལས། དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །འབྲེལ་པ་ཡང་དག་ཏུ་ན་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པའི་རང་མཚན་སོགས་དང་། སྤྱི་སོགས་ནི་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་རྟོག་མེད་ནི་ཡུལ་ཅན་དང་། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་ནི་འཛིན་སྟངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད། ཁྱོད་ཆོས་
Chinese
那是因为，凡是执着声音为常的意识，后来有可能转变为执着声音为无常。自宗的观点是：即使执着于此，但在执着此物的行为未消失之前，也可能执着于非此物，这是一种分别念。第二，关于分类，有显现和潜在两种。第一种是：对某事物实际产生怀疑，例如，做了火供之后，是否能获得天界的果报？如果进行分类，则有平等执着和偏重执着两种。第一种是：心想声音是常还是无常？第二种又分为意义转变和意义不转变两种。第一种是：心想声音是常还是无常？大概无常的可能性更大。第二种是：心想声音是常还是无常？大概恒常的可能性更大。第二种潜在的怀疑，就像箱子里的种子一样，遇到因缘就会变成双头。仅仅依靠誓言，例如，心想祖先的老井里有水，或者心想那里没有水，以及所有依靠不确定之相的意识，都是如此。有人说：由所作之相而产生的执着声音为常的意识，应是怀疑。因为由可量之相而产生的执着声音为常的意识是怀疑。答：没有过失。因为由所作之相而产生的执着声音为常的意识，可以通过显示与所作和常的共同基础相违害的量来遣除。而由可量之相而产生的执着声音为常的意识，却不能通过显示与可量和常的共同基础相违害的量来遣除，因为无法显示与之相违害的量。如果说，即使可量是成立声音为常的正因，也能通过显示相违害的量来遣除它，那是不对的。即使知道可量不是成立它的正因，仍然会对可量产生常与无常两种怀疑。无有臆测及未证成决断识之智，现似不决定，非为现量余者，是故非量识之种类，任有多少，皆摄于未证、倒解、怀疑三者之中。此为总结之偈颂。已宣说能知之智。第三，意识认识对境的方式有四种：总相和别相的认识方式，显现和遮止的认识方式，能诠和所诠的认识方
English
That is because, any consciousness that holds sound to be permanent may later change to holding sound to be impermanent. The self-view is: even if one holds to this, before the act of holding to this object ceases, it is possible to hold to something that is not this object, which is a kind of conceptual thought. Second, regarding the classification, there are manifest and latent types. The first is: when doubt actually arises about something, for example, after performing a fire offering, will one obtain the reward of heaven or not? If classified, there are two types: holding equally and holding predominantly. The first is: thinking, is sound permanent or impermanent? The second is further divided into meaning-transforming and meaning-non-transforming. The first is: thinking, is sound permanent or impermanent? Probably the impermanent possibility is greater. The second is: thinking, is sound permanent or impermanent? Probably the permanent possibility is greater. The second type, latent doubt, is like a seed in a box, which, when encountering conditions, will become two-headed. Relying solely on vows, for example, thinking there is water in the old well of the ancestors, or thinking there is no water there, and all consciousnesses relying on uncertain signs, are like this. Someone says: the consciousness that arises from the sign of being made, which holds sound to be permanent, should be doubt. Because the consciousness that arises from the sign of being measurable, which holds sound to be permanent, is doubt. Answer: there is no fault. Because the consciousness that arises from the sign of being made, which holds sound to be permanent, can be refuted by showing a valid cognition that contradicts the common basis of being made and being permanent. However, the consciousness that arises from the sign of being measurable, which holds sound to be permanent, cannot be refuted by showing a valid cognition that contradicts the common basis of being measurable and being permanent, because it is impossible to show a valid cognition that contradicts it. If it is said that even if being measurable is a correct reason for establishing sound as permanent, it can be refuted by showing a contradictory valid cognition, that is not correct. Even if one knows that being measurable is not the reason for establishing it, one will still have doubts about whether being measurable is permanent or impermanent. The intelligence without speculation and the unapprehended decisive knowledge, appearing uncertain, are not other than direct perception. Therefore, all kinds of non-valid cognitions are included in the three: unapprehended, mistaken understanding, and doubt. This is the concluding verse. The knowing intelligence has been explained. Third, there are four ways in which consciousness cognizes objects: the way of cognizing generalities and particulars, the way of cognizing appearances and exclusions, the way of cognizing the expressible and the expressing.
Chinese
的认识方式。与矛盾相关的认识方式。第一部分分为两点：总的说明境与有境的分类；特别分析总和别的认识方式。第一部分是：自相、显现、事物、实物、遣返、胜义谛，这些在事物的意思上是一致的，因为具有作用，并且互相不混杂地存在，以及成立为因和果，而且是所有士夫取舍的处所，即是行与还的对境，因为显现也不依赖于其他。“是为他异彼性义，彼即离于彼者性，彼是因与果之说，彼即自之体性欲，彼是取舍具果故，一切士夫皆趣入”。因为这样说的缘故。如果说是遣返、实物和事物，那么不遍及于自相，因为在那里也有“从他处返回”和“名为从他处遣返”，以及“于一切说为实物与事物”。因为这样说的缘故。没有过失，因为经文的词句上有的遣返、实物和事物等，在意义上存在，并且有两种成为排除的对境。总相和总、他遮、反体、决断、混合、关系、世俗，这些在不能起作用上是相同的，因为不住于意义上，并且不是根识的行境，以及是被分别念假立的，而且在自己的体性未成立时，以他遮的意识安立上是相同的，因为“总者无实之体性，是故彼非根之境”。以及“是故他遮有境者”。等等，以及“反体自性即无故”。等等，以及“决断说为能成立”。等等，以及“混合之义一决断时”。等等，以及在关系观察中说：“因此一切事物之，关系真实则无有”。因为这样说的缘故。这样的话，那么之前所说的自相等等和总等等是境，而分别和无分别则是有境，显现和排除要知道是执着方式。第二部分分为：定义、分类、和分类法三种，第一部分里，有些人认为，总的定义是：自己的多种差别未成立，以及差别的定义：你法
English
The way of understanding. The way of understanding related to contradictions. The first part is divided into two points: a general explanation of the classification of objects and subjects; a special analysis of the ways of understanding the general and the particular. The first part is: self-character, appearance, thing, substance, exclusion, ultimate truth, these are consistent in the meaning of things, because they have function, and exist without mixing with each other, and are established as cause and effect, and are the objects of acceptance and rejection for all individuals, that is, the objects of going and returning, because appearance does not depend on others. "It is the meaning of otherness, it is the nature of being away from it, it is the saying of cause and effect, it is the desire of one's own nature, it is the fruit of acceptance and rejection, all individuals enter". Because of this saying. If it is said to be exclusion, substance and thing, then it does not pervade self-character, because there also have "returning from other places" and "named as excluding from other places", and "saying as substance and thing to all". Because of this saying. There is no fault, because the exclusion, substance and thing etc. that exist in the words of the scripture, exist in meaning, and there are two that become the object of exclusion. General characteristic and general, other exclusion, opposite, determination, mixture, relationship, conventional, these are the same in not being able to function, because they do not dwell in meaning, and are not the object of sense consciousness, and are falsely established by conceptual mind, and are the same in establishing with the consciousness of other exclusion when one's own nature is not established, because "the general is the nature of non-existence, therefore it is not the object of sense". And "therefore the one with the object of other exclusion". And so on, and "the opposite nature is non-existent". And so on, and "determination is said to be able to establish". And so on, and "when the meaning of mixture is determined". And so on, and in the relationship observation it says: "Therefore, of all things, the relationship is truly non-existent". Because of this saying. In this way, then the self-character etc. and the general etc. mentioned before are objects, while conceptual and non-conceptual are subjects, appearance and exclusion should be known as the way of clinging. The second part is divided into: definition, classification, and classification method, the first part, some people think that the general definition is: one's own various differences are not established, and the definition of difference: your dharma