Tibetan
མངོན་སུམ་ཡིན་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཡུལ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། ད་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་བཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེར་སྣང་བས་སོ། །དེ་བས་ན་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་དབང་གིས་མངོན་སུམ་གྱི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དོན་རང་མཚན་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་གང་ཞིག དོན་དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་གཅོད་མི་ནུས་པ་དེ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་གཅོད་མི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་རང་ཡུལ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བུམ་གཟུགས་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། བུམ་གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་གཟུགས་དེ་ཁྱོད་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ལས་ལོགས་སུ་ཡུལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་བཞག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་གང་ཞིག དེ་ལ་ངེས་ཤེས་དངོས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པ་དེ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཟིན་པས་འདྲེན་མི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་མ་གཏད་པའི་དང་། འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མིན་གྱི་བློ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་མངོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་དོན་ལེའུར་བཤད་པའི་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་ལེའུར་བཤད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རྟོག་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བཟུང་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར
Chinese
如果现量是，则不周遍于是量。如果是，则周遍于显现不决定，因为现量不可能决定自境。如同在《自释》四千五百颂中所说：现在如果问不决定的也能被现量所取，那该如何呢？现量不是对任何事物都作决定的，它所取的事物也不是决定的。那么是什么呢？是显现。因此，不是以决定和不决定的力量来区分现量的取与不取。有些人说，凡是将义自相作为显现境的识，不能直接断除对该义的增益，这就是显现不决定的定义，这不合理，因为对于内观者的相续中的现量来说，不能直接断除对境的增益。有些人说，不能直接引生对自境的决定的识，这就是它的定义，这不合理，因为如果是由他而定的量，则必须是显现不决定的。第二，执持瓶子的色法的根现量，法性，瓶子的色法的刹那不是不明显，因为它是从你自身方面产生自类的相，凡是瓶子的色法从你自身方面产生自类的相，因为这两者是成立容易的实体一。如果无过失，因为是从不能直接引生对它的决定的识的方面安立的。那么，与具有错乱因的显现不决定相比，不可能单独安立境相不明显的显现不决定。无论承诺什么，因为不能直接引生对它的决定的识，是因为被错乱因所摄持而不能引生。没有专注的和以错乱因为理由的显现不决定，法性，不周遍于非量之识，因为是对自境不颠倒的识，因为是根现量。另外，如果是自义章中所说的比量，则不周遍于是量，如果是现量章中所说的现量，则不周遍于是量。如果不成立，则将分别念包含在内的状态的能取所取根现量，法性，是它。因此。
English
If it is direct perception, then it is not pervasive with being a valid cognition. If it is, then it is pervasive with being uncertain in appearance, because it is impossible for direct perception to ascertain its own object. As it is said in the Self-Commentary of Four Thousand Five Hundred Verses: 'Now, how can the uncertain also be apprehended by direct perception?' Direct perception does not ascertain anything; what it apprehends is also not certain. What is it then? It is appearance. Therefore, it is not by the power of certainty and uncertainty that direct perception apprehends or does not apprehend. Some say that any mind that takes the object's own characteristic as its appearing object, and cannot directly cut off the superimposition on that object, is the definition of uncertain appearance. This is not reasonable, because the direct perception in the continuum of an observer cannot directly cut off the superimposition on the object. Some say that not being able to directly generate a definite cognition of its own object is its definition. This is not reasonable, because if it is a valid cognition that is determined by another, then it must be an uncertain appearance. Secondly, the sense direct perception that apprehends the form of a pot, the subject, the moment of the form of the pot is not indistinct, because it is the cause of creating its own similar form from your own side. Whatever the form of the pot is the cause of creating its own similar form from your own side, because those two are easily established as one substance. If there is no fault, it is established from the aspect of not being able to directly generate a definite cognition of it. Then, compared to the uncertain appearance with the cause of error, it is impossible to establish the uncertain appearance of indistinct object appearance separately. Whatever is promised, because it cannot directly generate a definite cognition of it, it cannot generate it because it is seized by the cause of error. The uncertain appearance without attention and with the cause of error, the subject, is not pervasive with being a non-valid cognition, because it is a non-erroneous cognition of its own object, because it is a sense direct perception. Furthermore, if it is an inference explained in the chapter on self-interest, then it is not pervasive with being a valid cognition. If it is a direct perception explained in the chapter on direct perception, then it is not pervasive with being a valid cognition. If it is not established, then the grasping and apprehending sense direct perception in the state of including conceptual thought, the subject, is that. Therefore.
Tibetan
། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་པར་དངོས་བསྟན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་བཅད་ཤེས་དགག་པ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་པོ་གང་རུང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཚད་མིན་གྱི་བློ་བཞི་པར་འཇོག་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རྒྱུ་ཚད་མ་སྔ་མས་བཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་བློ་གང་ཞིག དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཚད་མ་དེས་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ཆོས་ཅན། མ་རྟོགས་པའི་བློ་མིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུ་ཚད་མ་སྔ་མས་རྟོགས་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་ངོར། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། དེ་སྐོར་གྱི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་མིན་པར་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བཅད་ཤེས་སུ་འཇོག་པ་དེ་སྔར་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་གམ། སྔར་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་དེ། ད་ལྟར་གྱི་འདིའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་འཇོག་གམ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་རྟོགས་པའི་བློ་ལ་འཇོག་གམ། དྲན་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་བློ་ལ་འཇོག གང་ལྟར་ཀྱང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་བཞི་པར་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་བློར་འདུས། གཉིས་པ་ནི་ལོག་ཤེས་སུ་འདུས། གསུམ་པ་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་འདུས། བཞི་པ་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཆོས་ཅན། བཅད་ཤེས་མིན་པར་ཐལ། བཅད་ཤེས་དང་ངོ་བོ། ཡུལ། དུས། འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་རྟོག་བྲལ་གྱི་བློ། བཅད་ཤེས་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་དང་། བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཡུལ་ད་ལྟར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན། བཅད་ཤེས་ཀྱིས་རང་ཡུལ་འདས་པ་དྲན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གྲུབ
Chinese
如果未成立，则有下述推理：因为在“从一切处收摄心”中，是直接显示的现量。第三，驳斥决断识，分为一般驳斥和现量决断识的个别驳斥两种。第一种是：生于取蓝的根现量之后的，确定蓝色的决断识，作为有法，你不应被安立为未包括在三种非量识中的第四种非量识，因为你是不了知的识，即任何进入到自己的因，即先前的量已把握之义的识，它不作了知的行为。如果后者未成立，则有下述推理：因为在你之前，该量已作了知它的行为。如果说，该有法，不是不了知的识，因为进入到自己的因，即先前的量已了知之义，那么，在尊者法称面前，声音，作为有法，是无常的，因为是所作的，当如此安立时，所作，作为有法，它不应成为关于该方面的未成立的因，因为它成了关于该方面的已成立之义的因。此外，由现量和比量引导而生起的决断识，被安立为有别于三种非量识的决断识，那是被安立为仅仅执持先前的量的境吗？还是被安立为先前的量的境，是现在的这个之识吗？还是从后来的忆念之相，了知先前的体验之识吗？还是了知忆念识自己的体性之识？无论怎样，都不应成为第四种非量识，因为第一种包括在不了知的识中，第二种包括在错乱识中，第三种包括在比量量中，第四种包括在自证现量中。第二种是：取蓝的根现量第二刹那，作为有法，不是决断识，因为决断识和体性、境、时、执持方式相违。第一点成立，因为你是不分别的识，决断识是有分别的。第二点成立，因为你的境是自相，决断识的境是增益。第三点成立，因为你以现在的状态执持自己的境，决断识以忆念过去的方式执持自己的境。第四点成立
English
If it is not established, then there is the following reasoning: Because in "gathering the mind from all places," it is the direct manifestation of direct perception. Third, refuting decisional cognition, divided into two types: general refutation and individual refutation of direct perception decisional cognition. The first is: the decisional cognition that arises after the root direct perception of grasping blue, which ascertains blue, as the subject, you should not be established as the fourth non-valid cognition that is not included in any of the three non-valid cognitions, because you are an unknowing cognition, that is, any cognition that enters into the meaning already grasped by its cause, the previous valid cognition, it does not perform the act of knowing. If the latter is not established, then there is the following reasoning: because before you, that valid cognition has already performed the act of knowing it. If it is said that the subject is not an unknowing cognition, because it enters into the meaning already known by its cause, the previous valid cognition, then, in the presence of the venerable Dharmakirti, sound, as the subject, is impermanent, because it is produced, when it is so established, what is produced, as the subject, it should not become an unestablished reason regarding that aspect, because it becomes a reason for establishing the already established meaning regarding that aspect. Furthermore, the decisional cognition that arises from being led by direct perception and inference, which is established as a decisional cognition distinct from the three non-valid cognitions, is that established as merely holding the object of the previous valid cognition? Or is it established as the object of the previous valid cognition, the cognition that is this one now? Or is it the cognition that understands the previous experience from the sign of later recollection? Or is it the cognition that understands the nature of the recollection cognition itself? In any case, it should not become the fourth non-valid cognition, because the first is included in the unknowing cognition, the second is included in the mistaken cognition, the third is included in the inferential valid cognition, and the fourth is included in the self-aware direct perception. The second is: the second moment of the root direct perception of grasping blue, as the subject, is not a decisional cognition, because decisional cognition and nature, object, time, and mode of apprehension are contradictory. The first point is established, because you are a non-conceptual cognition, and decisional cognition is conceptual. The second point is established, because your object is the own-character, and the object of decisional cognition is imputation. The third point is established, because you apprehend your own object in the manner of being present, and decisional cognition apprehends its own object in the manner of remembering the past. The fourth point is established.