Tibetan
་སྟེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ། བཅད་ཤེས་ནི་རང་ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་བཅད་ཤེས་ཡིན་པའི་དོན་དེ་སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཡིན་ནམ། སྔོ་ཙམ་ལ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ཁྱོད་ལ་དེའི་རྣམ་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། །ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བཟུང་དོན་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེ་ཡང་སྔོ་ཙམ་ལ་བཅད་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རང་གི་ལུགས་ལ། སྤྱིར་བློ་རིགས་དེ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འོག་ཏུ་འཆད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ། སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མི་བསླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའོ། །ཁ་ཅིག་གསར་དུ་མི་བསླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་འཇོག་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། གསར་དུ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅད་ཤེས་དེ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་དང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མིན་གྱི་བློ་དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་དུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དེ་ལ་མ་རྟོགས་པ་ཙམ་དང་། དེ་ལ་རྩེ་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཇུག་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཕྱོགས་རྟོགས་པའི་མཐུ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་སོམ་ཉི་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་གསུམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱོགས་ལ་མཐུ་མེད་སོམ་ཉི་དང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མ་རྟོགས་པའི་བློ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གསུམ་ཀས་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་ཀ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མ་རྟོགས་པའི་བློ་དང་། ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། གཞལ་བྱ་དེ་ཡང་མཐར་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་མ་རྟོགས་པའི་བློ། ལོག་ཤེས། ཐེ་ཚོམ་གསུམ། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ཡུལ་དེ་དང་དེ་མིན་གང་
Chinese
因此，您是能清晰显现自境的意识。因为断识是不能清晰显现自境的意识。此外，从回视的角度来说，第二刹那的蓝色执持根现识是断识，那么这个意思是指向第一刹那的蓝色，还是指向第二刹那，还是仅仅指向蓝色？如果指向第一刹那，那是不合理的，因为您没有显现它的行相。如果不成立，就会变成“刹那已逝，不见义”的先前立宗。如果指向第二刹那，那么它就不是您所执持的对境。如果指向仅仅是蓝色，那么第一刹那的蓝色执持根现识也会变成仅仅对蓝色的断识。第二，就自宗而言，一般而言，意识的种类分为量和非量两种。第一种将在下文阐述。第二种包括： общей характеристики, классификации по количеству, и индивидуальные особенности. 第一是：不欺骗的意识。有些人认为新出现的不欺骗的意识才是量，这是不合理的，因为“新出现”没有区分，因为断识不是不欺骗的意识。第二，从进入方式分为三种，从本体上归纳为一种。第一种是：非量意识从进入方式上分为未识、倒识、犹豫三种，因为有仅仅是不认识对境，对境进入两端，以及对境颠倒进入三种情况。因为似是而非的理由没有认识宗方的能力，会产生怀疑，以及会颠倒执持三种情况。因为“对宗方没有能力，会产生怀疑”等等。第二种是：从本体上来说，归纳为一种未识的意识，因为这三种情况都一样没有认识对境的实相。因此，要知道三种非量意识从本体上来说都是未识的意识，两种量也都是自证现量，所量最终也归纳为一种自相。第三种包括未识意识、倒识、犹豫三种。第一种包括定义和分类两种。第一是：自境既不是这个也不是那个
English
Therefore, you are the consciousness that clearly manifests its own object. Because decisive cognition is the consciousness that does not clearly manifest its own object. Furthermore, from the perspective of retrospection, the second moment of the blue-grasping sense-manifest consciousness is decisive cognition, then does this meaning refer to the first moment of blue, or to the second moment, or merely to blue? If it refers to the first moment, that is unreasonable, because you do not manifest its aspect. If it is not established, it will become the previous thesis of "the moment has passed, and the meaning is not seen." If it refers to the second moment, then it will not be the object you apprehend. If it refers merely to blue, then the first moment of the blue-grasping sense-manifest consciousness will also become decisive cognition merely for blue. Second, according to our own system, in general, the types of consciousness are divided into two: valid cognition and non-valid cognition. The first will be explained below. The second includes: general characteristics, classification by number, and individual characteristics. The first is: non-deceptive consciousness. Some people consider newly arising non-deceptive consciousness to be valid cognition, which is unreasonable, because "newly arising" has no distinction, because decisive cognition is not non-deceptive consciousness. Second, it is divided into three from the way of entering, and summarized into one from the essence. The first is: non-valid consciousness is divided into three from the way of entering: non-apprehension, wrong apprehension, and doubt, because there are three situations: merely not recognizing the object, entering into two extremes of the object, and entering into the object in a reversed way. Because the actions of seeming reasons have no power to recognize the subject, they will generate doubt, and they will grasp in a reversed way. Because "there is no power over the subject, it will generate doubt," and so on. The second is: from the essence, it is summarized into one non-apprehending consciousness, because all three situations are the same in not recognizing the reality of the object. Therefore, it should be known that all three non-valid consciousnesses are non-apprehending consciousnesses from the essence, and both valid cognitions are also self-aware manifest consciousnesses, and the object to be measured is ultimately summarized into one self-characteristic. Third, it includes non-apprehending consciousness, wrong apprehension, and doubt. The first includes two: definition and classification. The first is: its own object is neither this nor that.
Tibetan
རུང་དུ་རྟོགས་པས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ། གཉིས་པ་ལ། རང་ཡུལ་དེ་ལ་གཏན་མ་ཞུགས་ནས་དང་། ཞུགས་ཀྱང་དཔྱད་པ་མ་རྫོགས་ནས་དང་། རྫོགས་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས་མ་རྟོགས་པའི་བློ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྟོག་གེ་མི་ཤེས་པའི་གང་ཟག་གིས་ཚུལ་གསུམ་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ཞེས་དྲིས་པ་ན་དེ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ལ་རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་མེད་ནས་དང་། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་བསླད་ནས་དང་། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནས་མ་རྙེད་པའི་བློ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བཅད་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྒྱུད་བསླད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པས་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པའི་དངོས་པོ་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །ལོག་ཤེས་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའམ་འགལ་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་ཡུལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡང་རང་ཡུལ་ལ་དེ་མིན་གྱིས་གནོད་པའི་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་རྟོག་པ་དང་། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་སྔོན་པོ་ལ་འདས་པའི་སྔོན་པོར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་དུས་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་། ཤ་པ་དང་ཤུག་པ་གཉིས་རིགས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་གསུམ་མོ། །རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལྟ་བུ་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་དང་། རྨི་ལམ་གསལ་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཡིད་ཤེས་འཁྲུལ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ལ་ཡང་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག །དེར་འཛིན་ན་ཡང་དེ་མིན་སྲིད། །ཅེས་པའི་དོན་དུ་བསམས་ནས། དེར་འཛིན་ན་ཡང་དེ་མིན་སྲིད་པའི་བློ་ཟེར། མི་འཐད་དེ། སྒྲ་རྟག་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་གང་ཞིག སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་དེ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ། དེར་འཛིན་ན་ཡང་དེ་མིན་དུ་འཛིན་པ་སྲིད་པའི་བློ་ཟེར། མི་འཐད་དེ། དེ་བློ་རྫས་གཅིག་ལ་བྱེད་དམ་བློ་སྔ་ཕྱི་བ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། དེ་མངོན་གྱུར་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན་བློ་རྫས་གཅིག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྒྲ་རྟག་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚ
Chinese
能成立所空的智慧。第二，从（以下）三个方面来说，即：没有完全进入自境；即使进入了，也没有穷尽分析；即使穷尽了，也没有证得，（从而产生）不了知的智慧。第一种情况是：比如不了解推理的人执著于三相的智慧。第二种情况是：当被问及“声音是常还是无常”时，产生对此进行分析的智慧。第三种情况又分为三种，即：由于没有所证的境；由于能证的智慧被染污；由于不是所知的境，而没有证得的智慧。第一种情况是：比如决断识。第二种情况是：比如被执著声音是常的错乱习气染污相续的补特伽罗，其相续中的分别念没有证得声音是刹那性。第三种情况是：比如由于处所、时间和自性的原因，没有证得劫末之物的智慧。错乱识有两种。第一，定义是：虽然自境显现，或者依靠相违之相，对自境执著为一类，但却是被与自境相异的事物所损害的智慧。第二，分类有分别和无分别错乱识两种。第一种情况是：比如将花色的绳子执著为蛇，这是对相的错乱；比如将现在的蓝色执著为过去的蓝色，这是对时间的错乱；比如将沙棘和圆柏执著为同一类，这是对境的错乱。无分别错乱识有两种，比如二月显现的眼识是眼识错乱，比如梦中显现的清晰景象的意识是意识错乱。疑惑也有两种。第一，定义方面，有些人认为：“虽然执著于此，但也可能是非此。”因此说，执著于此，但也可能是非此的智慧。这不合理，因为以声音是常作为一类而执著的错乱分别念，作为有法，应是能诠说的，因为是该定义的缘故，即：凡是执著声音是常的智慧，声音都有可能是无常的缘故。有些人为了断除它，说“虽然执著于此，但也可能执著为非此的智慧”。这不合理，因为这是对一个心识的实体而言，还是对前后相续的心识而言？如果是前者，那么如果是疑惑，就应是现量，因为如果是疑惑，就应是同一个心识实体的定义。如果是后者，那么以声音是常作为一类而执著的错乱分别念，作为有法，应是能诠说的，因为
English
The wisdom that is empty of being able to be established. Secondly, from three aspects: not having fully entered one's own object; even if entered, not having exhausted the analysis; even if exhausted, not having attained, (thus producing) the wisdom of non-apprehension. The first case is: like the wisdom of a person who does not understand reasoning, clinging to the three aspects. The second case is: when asked "Is sound permanent or impermanent?", the wisdom that arises to analyze it. The third case is again divided into three, namely: due to the absence of an object to be attained; due to the defilement of the wisdom that attains; due to not being an object of knowledge, the wisdom that is not attained. The first case is: like decisive knowledge. The second case is: like a person whose continuum is defiled by the mistaken habit of clinging to sound as permanent, the conceptual thought in their continuum does not realize that sound is momentary. The third case is: like the wisdom that does not realize the objects of the end of an eon due to place, time, and nature. Mistaken consciousness has two types. First, the definition is: although one's own object appears clearly, or relying on contradictory signs, clinging to one's own object as one thing, it is a wisdom that is harmed by something different from one's own object. Second, the classification has two types: conceptual and non-conceptual mistaken consciousness. The first case is: like clinging to a variegated rope as a snake, this is a mistake about the appearance; like clinging to the present blue as the past blue, this is a mistake about time; like clinging to sea buckthorn and juniper as the same kind, this is a mistake about the object. Non-conceptual mistaken consciousness has two types, like the eye consciousness of seeing two moons is a mistaken eye consciousness, like the consciousness of a clear appearance in a dream is a mistaken consciousness. Doubt also has two types. First, in terms of definition, some people think: "Although clinging to this, it may also be not this." Therefore, they say, the wisdom that clings to this, but may also be not this. This is not reasonable, because the mistaken conceptual thought that clings to sound as permanent, as the subject, should be expressible, because it is the reason for that definition, namely: whatever wisdom clings to sound as permanent, sound may be impermanent. Some people, in order to eliminate it, say "Although clinging to this, it may also cling to the wisdom that is not this." This is not reasonable, because is this referring to one mental entity, or to successive mental entities? If it is the former, then if it is doubt, it should be manifest, because if it is doubt, it should be the definition of the same mental entity. If it is the latter, then the mistaken conceptual thought that clings to sound as permanent, as the subject, should be expressible, because