Tibetan
་དང་། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་བཅུ་བཞི་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་ལ་ཡང་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། །རྟགས་མེད་ཁྱབ་པ་འགལ་ཕྱིར་དང་། །ལྟག་ཆོད་ངེས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །ཐལ་འགྱུར་བཞིར་དབྱེ་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་སོགས་བཞིར་དབྱེ་བ་འཐད་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། ཐལ་འགྱུར་ལ་ཡང་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་མཚུངས་སོ། །ཡང་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་མ་གྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པ་བླུན་པོའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། ལྟག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་པ་ལྟར་རྟགས་ཕྱེད་མ་གྲུབ་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཕྱེད་མ་གྲུབ་པ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་གྲུབ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལྷག །འགལ་བའི་ཐལ་འགྱུར་ལྟར་སྣང་ཆད། །རྟགས་མེད་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་འཁྲུལ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བཅུ་བཞི་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལས་ལོགས་སུ་རྟག་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་ཅེས་པའི་ལན་གཅིག་གིས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ལན་ཐེབས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ལྟར་སྣང་འཆད་དེ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཅེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གཉིས་ནི་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཤིང་། ནམ་མཁའི་སྟེང་དུ་ལྟར་སྣང་དེ་ནི་འདོད་ལན་ཐེབས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ལྟར་སྣང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྟགས་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་རྟགས་མ་གྲུབ་ན། ཁྱབ་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་པ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་སྟེང་དུ་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ནམ་མཁའི་སྟེང་དུ་རྟག་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེའི་སྟེང་དུ་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་རྟགས་མ་གྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་གྲུབ་དགོས་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་དང་། གཏ
Chinese
以及，对支分十四种差别的破斥分二，第一是： “自续亦同故， 因无遍相违故， 倒断定不容故， 故不应分四类。” 如是说，自续的论式，其根本差别，因和遍二者皆不成立等，分为四类是合理的，因为反驳式那样是合理的。如果说，自续的论式，其根本差别分为正确和似是而非两种，所以分为四类是不合理的。那么，反驳式也同样，根本差别分为正确和似是而非两种，所以分为四类也是不合理的。还有，因和遍二者皆不成立，将其放在反驳式根本差别的四类之中是不合理的，因为因不成立，则遍成立与否的辨别是愚者的行径。如果说，即使因不成立，遍成立也是可能的。那么，不合理，因为按照倒断的决定，因一半不成立和遍一半不成立等，有无穷尽的过失。第二是： “未成二分乃多余， 相违反驳似成缺， 因无遍成乃迷乱， 是故反驳非十四。” 如是说，从因不成立之外，另外分出因遍二者皆不成立，分为两种是不合理的，因为对于那两者，仅仅用“因不成立”一个回答就足够了。以遍相违的方式回答的反驳式似是而非是缺少的，声音有法，应是常，以所作之故，这样的反驳式正确二者是不能以回答来遮止的，天空之上，似是而非是因为以承认回答成立的理由而成为似是而非的。此外，仅仅因不成立的反驳式的分类是不合理的，因为在一个基之上，因不成立，则遍也成为不成立的缘故，在声音之上，常不成立，所以在其上，若是常则非所作，遍是不成立的，天空之上，常成立的理由，所以在其上，若是常则非所作，遍是成立的缘故。此处大自在说，因不成立则遍也必须不成立等，这些都是反驳式正确，
English
And, the refutation of the fourteen kinds of divisions of the limbs is divided into two. The first is: "Because the Svātantrika is also the same, Because the sign is absent and the pervasion is contradictory, Because the determination of reversal is not allowed, Therefore, it is not appropriate to divide into four types." It is said that the Svātantrika's argument, its fundamental difference, both the sign and the pervasion are not established, etc., it is reasonable to divide into four types, because it is reasonable in the reductio ad absurdum. If it is said that the Svātantrika's argument, its fundamental difference is divided into two types, correct and seemingly correct, so it is not reasonable to divide into four types. Then, the reductio ad absurdum is also the same, the fundamental difference is divided into two types, correct and seemingly correct, so it is also not reasonable to divide into four types. Also, both the sign and the pervasion are not established, it is not reasonable to put it in the four types of the fundamental difference of the reductio ad absurdum, because if the sign is not established, then the distinction of whether the pervasion is established or not is the behavior of a fool. If it is said that even if the sign is not established, it is possible that the pervasion is established. Then, it is not reasonable, because according to the determination of reversal, half of the sign is not established and half of the pervasion is not established, etc., there is a fault of being endless. The second is: "Dividing the unestablished into two is superfluous, The contradictory reductio ad absurdum seems to be lacking, The sign is absent and the pervasion is established is confusing, Therefore, the reductio ad absurdum is not fourteen." It is said that, apart from the sign being unestablished, it is not reasonable to separately divide the sign and the pervasion into two types, because for those two, it is enough to just use one answer of "the sign is unestablished." The seemingly correct reductio ad absurdum that is answered in the way of contradictory pervasion is lacking. Sound has the property, it should be permanent, because of being produced, such a correct reductio ad absurdum cannot be prevented by an answer. Above the sky, the seemingly correct is seemingly correct because of the reason that the answer is established by acceptance. In addition, the classification of the reductio ad absurdum where only the sign is unestablished is not reasonable, because on one basis, if the sign is unestablished, then the pervasion also becomes unestablished, on sound, permanence is unestablished, so on it, if it is permanent then it is not produced, the pervasion is unestablished, above the sky, the reason for permanence is established, so on it, if it is permanent then it is not produced, the pervasion is established. Here, the great lord said that if the sign is unestablished then the pervasion must also be unestablished, etc., these are all correct reductio ad absurdum,
Tibetan
ན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པ་ནི་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་འཇོག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ལས། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཁོ་ན་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ལ་ཡང་ལྡོག་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དགོས་ཞེས་གསུངས་ཀྱི། དངོས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དགོས་ཞེས་མ་གསུངས་སོ། །དེང་སང་བོད་ཀྱི་བསྡུས་པ་བ་དག་ལ་དགོས་དང་ཁྱབ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་པའི་ཁ་དག་སྣང་ཡང་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རི་བོང་རྭ་ཡིན་ན། རི་བོང་རྭ་ཡིན་དགོས་ཀྱང་། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེང་སང་ནི་མི་བདེ་སྟེ། གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་དགོངས་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་ལས་མི་འདོད་པ་ཐལ་བར་འཕེན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྐྱོན་ཅན་སུན་འབྱིན་ནུས་ཀྱི་ཐལ་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག དེ་དག་གི་དཔེར་བརྗོད་བཤད་པའོ། །དང་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གང་ཞིག རང་གི་དངོས་དོན་བཟློག་ན་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རིགས་གཏེར་ལས། ཐལ་བའི་ངག་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི། །དོན་འཕེན་ཇི་ལྟར་བཟློག་བཞིན་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གང་ཞིག བཟློག་ན་དོན་གྱིས་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་འཕེན་པར་བྱེད་པའོ། །དེང་སང་ཁ་ཅིག སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པའི་རྒོལ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་གང་ཞིག ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟག་པ་དེ་སྒྲ་མ་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་མཚོན་ནས། ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཡིན་ན། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་བརྡ་ཆད་བཤིག་
Chinese
这是关于正确宗依的论述。此时，周遍关系建立在能立与法之间的联系上。正如法称论典中所说，周遍关系的成立与否，仅仅取决于能立与法之间的联系是否成立。考虑到这一点，对于能立成立的正确宗依，必须通过正量成立顺逆周遍关系。但并未说必须通过正量成立真实周遍关系。现在，一些藏族辩经者认为“必须”和“周遍”没有区别，但这二者是有区别的。例如，“如果是兔角，则必须是兔角”，但因为对此没有成立周遍关系。这似乎是论典的观点。现在这令人不悦，正是因为这是论典的观点。第二部分包括定义和分类。首先是正确宗依的定义：通过从已承诺的因中推出不希望的结果，从而能够驳倒反驳者的有缺陷的宗派的宗依语。第二部分有三种：能立成立的正确宗依，不能立成立的正确宗依，以及对这些的例子进行解释。对于第一个的定义，有些人说：“任何正确的宗依，如果反驳其自身的事实，就会推出具备三相的理由。”这种说法是不合理的。因为《理藏》中说：“从宗依语中，如何推出自续的意义，而不是像反驳一样？”。自己的观点是：任何正确的宗依，如果反驳，实际上会推出具备三相的理由。现在有些人说，必须说“能立成立的正确宗依”，否则，对于承认声音是常法的反驳者，说“声音，法，应是不常的，因为是所作”的宗依，那个法，应是那个定义，因为是能立成立的正确宗依。因为能立成立是指，任何推出能立的都是正确的宗依。先前的理由成立，因为常法是成立声音不是所作的能立。由此可以表明，如果是正确的宗依，则周遍于能立成立的正确宗依。这是对论典术语的破坏。
English
This is a discussion on the correct consequence. At this time, pervasion is established on the connection between the sign and the property. As stated in the treatises of Dharmakirti, the establishment or non-establishment of pervasion depends solely on whether the connection between the sign and the property is established or not. Considering this, for a correct consequence that establishes the proof, it is necessary to establish both direct and reverse pervasion through valid cognition. However, it is not said that it is necessary to establish real pervasion through valid cognition. Nowadays, some Tibetan debaters claim that there is no difference between "necessary" and "pervasive," but there is a difference between the two. For example, "If it is a rabbit's horn, then it must be a rabbit's horn," but because pervasion is not established for this. This seems to be the view of the treatises. Now this is unpleasant, precisely because it is the view of the treatises. The second part includes definition and classification. The first is the definition of a correct consequence: a consequence statement that can refute the flawed tenets of the opponent by deriving an undesired conclusion from an admitted reason. The second part has three aspects: the correct consequence that establishes the proof, the correct consequence that does not establish the proof, and explaining examples of these. Regarding the definition of the first, some say: "Any correct consequence, if it refutes its own fact, will deduce a reason possessing the three aspects." This statement is unreasonable because the 'Treasury of Reasoning' states: "From the statement of consequence, how can one deduce the meaning of self-nature, and not like refuting?". One's own view is: any correct consequence, if refuted, actually deduces a reason possessing the three aspects. Now some say that one must say "the correct consequence that establishes the proof," otherwise, for an opponent who admits that sound is permanent, the consequence that says "sound, the subject, should be impermanent, because it is produced," that subject, should be that definition, because it is the correct consequence that establishes the proof. Because establishing the proof means that any deduction of the proof is a correct consequence. The previous reason is established, because permanence is the proof that establishes that sound is not produced. From this, it can be shown that if it is a correct consequence, then it is pervaded by the correct consequence that establishes the proof. This is a destruction of the terminology of the treatises.