Tibetan
་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ལོག་པའི་ལན་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་དང་། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ངག་གོ །དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་ངག་དང་དོན་གཅིག་པས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བའི་རྣམ་གཞག་དང་། ལན་འདེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་པའི་བཞེད་པ་ལ། ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀོད་ཚད་བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་། ཡང་དག་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་དང་། མི་འཕེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བཞི་ལ་བཅུ་བཞི་ཞེས། །གངས་ཅན་པ་དག་དེ་ལྟར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་ནི། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ། རྟགས་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། གཉིས་ཀ་གྲུབ་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་སྒྲ་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཚད་མས་ཀྱང་མ་གྲུབ། ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ། གཉིས་ཀ་ཚད་མ། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཚད་མ། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ། སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དེ། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་འབབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་དང་། དེ་ལ་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པ་ཐལ། མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་པ་ལ་འཕངས་ན་དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མའི་བསལ་བ་ཞུགས་པ་དང་། ཚད་མས་མ་ངེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ལ་འཕངས་ན་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་མེད་ན་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱས་ན་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡོད་མེད་
Chinese
因此，《释量论》中说：“对于错误的回答没有边际，因此这些在这里不作展开。”第三，从表达方式上分有两种：自续论式和应成论式。第一种与能立语相同，因此已经讲完。第二种有两种：应成的体性和回答的方式。第一种分为破、立、舍三种，第一种又分为陈述所许和破斥它两种。第一种是：理自在法称的观点中，应成论式分为十四种，又分为正确和相似两种，正确又分为能立成立和不成立两种，共有三种。第一种是：“应成四种有十四，雪域智者如是许。”如是，根本的分类有四种：因和周遍二者都不成立，唯因不成立，唯周遍不成立，二者都成立。第一种，例如：对于佛教徒，声音，有法，应非所量，因为是常法。像这样，二者量也不成立，也不承认。第二种：声音，有法，应非所作，因为是常法。像这样。第三种：声音，有法，应是常法，因为是所量。像这样。第四种，分为：二者量成立，二者都承认，因量成立，周遍承认，因承认，周遍量成立四种。第一种：对于佛教徒，声音，有法，应是无常，因为是所作。像这样，这是因为陈述和回答相悖，所以是相似的。对于承认声音是常法的人，这个应成论式，因和周遍二者量成立，对于立宗有承认的违害的应成论式是正确的，共有两种。第二种：声音是眼识的对境，对于说凡是眼识的对境都是常法的人，声音，有法，应是常法，因为是眼识的对境。如果以量确定声音是无常而反驳，那么对于立宗就加入了量的违害，如果仅仅以量不确定而承认来反驳，那么就是承认的违害，如果二者都没有，那么就根本没有违害，共有三种。第三种：对于说凡是所作都是常法的人，声音，有法，应是常法，因为是所作。对于这个，也有对于立宗有无违害
English
Therefore, it is said in the Pramāṇaviniścaya: "There is no limit to wrong answers, so these will not be elaborated here." Third, from the perspective of expression, there are two types: Svātantrika arguments and Prāsaṅgika arguments. The first is the same as the statement of proof, so it has already been explained. The second has two aspects: the nature of consequence and the manner of answering. The first has three divisions: refutation, establishment, and abandonment. The first is further divided into stating the assertion and refuting it. The first is: According to the view of Chapa Chökyi Sengé, the Lord of Reasoning, consequential arguments are divided into fourteen types, and these are further divided into correct and apparent types. The correct types are further divided into those that establish the proof and those that do not, making three types in total. The first is: "Consequences are said to have fourteen types in four, the scholars of Tibet assert it so." Thus, the four fundamental divisions are: neither the sign nor the pervasion is established, only the sign is not established, only the pervasion is not established, and both are established. The first, for example: To a Buddhist, sound, the subject, should be non-measurable, because it is permanent. Like this, neither is established by valid cognition, nor is it accepted. The second: Sound, the subject, should be unproduced, because it is permanent. Like this. The third: Sound, the subject, should be permanent, because it is measurable. Like this. The fourth is divided into: both are established by valid cognition, both are accepted, the sign is established by valid cognition, the pervasion is accepted, the sign is accepted, and the pervasion is established by valid cognition, making four types. The first: To a Buddhist, sound, the subject, should be impermanent, because it is produced. Like this, this is apparent because the statement and answer contradict each other. To someone who accepts sound as permanent, this consequential argument, where both the sign and pervasion are established by valid cognition, and there is a contradiction of acceptance to the proposition, is a correct consequential argument, making two types. The second: Sound is an object of eye consciousness, and to someone who says that whatever is an object of eye consciousness is permanent, sound, the subject, should be permanent, because it is an object of eye consciousness. If one refutes by establishing that sound is impermanent through valid cognition, then a contradiction of valid cognition is introduced to the proposition. If one refutes merely by accepting what is not established by valid cognition, then it is a contradiction of acceptance. If neither exists, then there is no contradiction at all, making three types. The third: To someone who says that whatever is produced is permanent, sound, the subject, should be permanent, because it is produced. Regarding this, there is also whether or not there is a contradiction to the proposition.
Tibetan
ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པ་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་བསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྔར་ལྟར་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བཟློག་པར་ནུས་དང་མི་ནུས་ལས། །ཡང་དག་ལྟར་སྣང་བདུན་བདུན་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། ཐལ་བ་བཅུ་བཞི་པོ་ལ། རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པས་ལན་ཐེབས་ལ། རྟགས་རྐྱང་མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པས་ལན་ཐེབས་སོ། །གཉིས་ཀ་ཚད་མ་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། རྟགས་ཚད་མ་དང་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་དང་། རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མ་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་བཞི་པོ་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་བདུན་པོ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་ཀ་ཚད་མ་ལ་དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ལ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་དང་། རྟགས་ཚད་མ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ལ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་དང་། རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་ཏེ། བདུན་ནི་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས་ཡང་དག་གོ །གསུམ་པ་ནི། དྲུག་དང་ཕྱེད་ཀྱིས་མི་འཕེན་ལ། །བདུན་པའི་ཕྱེད་ཀྱིས་འཕེན་ཞེས་ཟེར། །ཞེས་པ་ལྟར། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་ཞུགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་། ཁྱབ་པ་ཚད་མ། རྟགས་ཁས་བླངས་ལ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་ཞུགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་ཏེ། རང་རྒྱུད་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཆོས་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གཉིས། རྟགས་ཚད་མ་ལ། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གཉིས་ཏེ་བཞིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་ཏེ། རང་རྒྱུད་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ཤིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདུན་པ་ལ་སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ། ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་འཕེན་ལ། རྟག་པའི་སྒྲ། རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་དགག་པ
Chinese
从……的方面变成三种。第四种是：对于说声音是常法的人，声音，法相是，不是所作，因为是常法。对于这个，也根据有无遮破的差别，如前一样变成三种。第二是：如“能遮和不能遮，正确似是各有七”所说，十四个过失中，因和周遍二者都不成立的，被二者都不成立所回答；唯有因不成立的，被因不成立所回答；唯有周遍不成立的，被周遍不成立所回答。二者都是量，在立宗上没有遮破，二者都是承认，在立宗上没有遮破，因是量而周遍是承认，在立宗上没有遮破，因是承认而周遍是量，在立宗上没有遮破，这四种被承许回答，所以是七种似是。二者都是量，在立宗上具有承认的遮破，二者都是承认，在所许上具有量和承认的两种遮破，因是量而周遍是承认，在所许上具有量和承认的两种遮破，因是承认而周遍是量，在所许上具有量和承认的两种遮破，这七种是不能被回答遮破的，所以是正确的。第三是：如“六和一半不生发，第七的一半能生发”所说，因和周遍二者都是量，在立宗上具有承认的遮破的过失，以及周遍是量，因是承认，在立宗上具有承认的遮破的过失这两种，不能生发正确的能立，因为在自续中，宗法不成立的缘故。因和周遍二者都是以承认成立的两种正确过失，因是量，周遍是以承认成立的两种正确过失，这四种不能生发正确的能立，因为在自续中，前两种的周遍不确定，后两种的周遍相违的缘故。因此，在第七种中，如承认声音是常法，法相以量成立的过失，能生发正确的能立，如常法之声，如承认是常法，法相不是以量成立的过失，不能生发正确的能立，是这样说的。第二，破斥那个，破斥根本的四种差别。
English
It changes into three from the aspect of... The fourth is: For those who say that sound is permanent, sound, the subject is, uncreated, because it is permanent. For this, too, depending on the difference of whether there is refutation or not, it changes into three as before. The second is: As it says, "Seven each are correct and seemingly correct from being able to refute and not being able to refute," among the fourteen fallacies, if both the sign and the pervasion are not established, it is answered by both not being established; if only the sign is not established, it is answered by the sign not being established; if only the pervasion is not established, it is answered by the pervasion not being established. If both are valid cognition, there is no refutation in the proposition, if both are admitted, there is no refutation in the proposition, if the sign is valid cognition and the pervasion is admitted, there is no refutation in the proposition, if the sign is admitted and the pervasion is valid cognition, there is no refutation in the proposition, these four are answered by acceptance, so they are seven seemingly correct ones. If both are valid cognition, there is a refutation of admission in the proposition, if both are admitted, there are two refutations of valid cognition and admission in what is accepted, if the sign is valid cognition and the pervasion is admitted, there are two refutations of valid cognition and admission in what is accepted, if the sign is admitted and the pervasion is valid cognition, there are two refutations of valid cognition and admission in what is accepted, these seven are correct because they cannot be refuted by an answer. The third is: As it says, "Six and a half do not generate, half of the seventh generates," the fallacy where both the sign and the pervasion are valid cognition, and there is a refutation of admission in the proposition, and the pervasion is valid cognition, the sign is admitted, and there is a refutation of admission in the proposition, these two do not generate a correct proof, because in the own-system, the property of the subject is not established. The two correct fallacies where both the sign and the pervasion are established by admission, the two correct fallacies where the sign is valid cognition, and the pervasion is established by admission, these four do not generate a correct proof, because in the own-system, the pervasion of the former two is uncertain, and the pervasion of the latter two is contradictory. Therefore, in the seventh, like admitting that sound is permanent, the fallacy where the subject is established by valid cognition generates a correct proof, like the sound of permanence, like admitting that it is permanent, the fallacy where the subject is not established by valid cognition does not generate a correct proof, so it is said. Second, refuting that, refuting the four fundamental divisions.