Tibetan
ང་རུང་བ་ཉིད། །མ་བསྟན་མ་ཚང་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། གསུམ་ལས་ཚུལ་གང་རུང་བ་ཞིག་མ་སྨྲས་ན་སྒྲུབ་པ་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་གནོད་དོ། །རིགས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་དང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ལུང་གིས་མི་གནོད་དེ། ལུང་གི་དོན་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཆར་དངོས་ཤུགས་གང་རུང་ལ་བརྗོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་ན། ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་གྱིས་སྒྲུབ་ངག་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ངག་ཡན་ལག་གཉིས་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ངག་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་པ་མིན་པར་ཐལ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་སོ། །འོ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་བརྗོད་པ་དང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་ཅན་གྱིས་ཕྱོགས་ཆོས་ཤུགས་ལ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། འོ་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན། ཕ་རོལ་པོས་ལྷ་སར་འགྲོ་ན་ཇོ་བོའི་ཞལ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་འོ་ན་ང་ཡང་འགྲོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ། འོ་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་ལྷ་སར་འགྲོ་ན་ཇོ་བོའི་ཞལ་མཐོང་བ་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལས་གཞན་དུ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཆར་གྱི་ངག་འདོམས་པ་བསྒྲུབ་ངག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ལུང་གི་དོན་ཚུལ་གསུམ་ཆར་ལ་དྲན་པ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམས་ནི་དོན་གྱིས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་ན། ཚུལ་གསུམ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པར་ཁས་བླངས་པས་རིགས་ལམ་ལས་འདས་སོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་ངག་ཏུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་སྐྱོན་ཅན། བློ་སྐྱོན་ཅན། སྒྲ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དང་། བྱས་
Chinese
我认可。说成未展示、不完整。如《释量论》中说：如果三种方式中的任何一种没有说，就会变成论证不完整的过失，应该理解这样说是有害的。理是：有仅仅具有同品遍在和仅仅具有周遍的正确之因。因为有这样的正确论证。他们这样说。对此，经论没有损害，因为经论的意义是，三种方式都以直接或间接的方式表达。如果除此之外必须直接表达，那么以法类比的论证也是有法，论证不正确，因为三种方式都没有直接表达。如果仅仅具有同品遍在的论证是有法，仅仅具有同品遍在的论证是不正确的，因为表达了三种方式。那么，语言的第二个分支也是有法，不是具有两个语言分支的，因为表达了三种方式，在任何方面都是相同的。那么，仅仅具有同品遍在间接表达周遍，仅仅具有周遍间接表达同品遍在的方式是怎样的呢？对此，《理藏自释》中说：用“那么”这个词来表达。例如，当对方说去拉萨（ལྷ་སར་，Lhasa）就能见到觉卧（ཇོ་བོའི་ཞལ་，Jowo）时，另一方说那么我也去，这时，“那么”这个词就像表达了去拉萨就能见到觉卧一样。除此之外，将辩论双方的语言都认为是论证，以及经论的意义是必须对三种方式都产生记忆等等，如果用意义来表达三种方式，就等于承认必须直接表达三种方式，这已经超出了辩论的范围。第二，似是而非的论证有定义和分类两种，第一是：凡是被列为论证的，都是表达了有缺陷的能立。第二，分为意义有缺陷、智慧有缺陷、声音有缺陷的似是而非的论证三种，第一是：表达了不具备三种方式的因，如“声音是眼识的对境”这样表达了不成，以及“凡是可以度量的就是常法”这样表达了不定，以及已做
English
I agree. It is said to be unshown and incomplete. As it says in the Pramāṇavārttika: If any of the three modes are not stated, it will become a fault of incomplete proof, it should be understood that saying so is harmful. The reason is: there are valid signs that only have the property of the subject and only have pervasion. Because there is such a valid argument. They say so. To that, the scriptures do not harm, because the meaning of the scriptures is that all three modes are expressed in either a direct or indirect way. If it is necessary to express it directly otherwise, then the argument by analogy is also the subject, the argument is not correct, because all three modes are not expressed directly. If the argument that only has the property of the subject is the subject, the argument that only has the property of the subject is not correct, because it expresses all three modes. Then, the second branch of language is also the subject, it is not the one with two branches of language, because it expresses all three modes, it is the same in every way. Then, how is it that only having the property of the subject indirectly expresses pervasion, and only having pervasion indirectly expresses the property of the subject? To this, the Rigter Self-Commentary says: It is expressed by the word "then". For example, when the other party says that going to Lhasa (ལྷ་སར་，Lhasa) will see Jowo (ཇོ་བོའི་ཞལ་，Jowo), the other party says then I will also go, at this time, the word "then" is like expressing that going to Lhasa will see Jowo. Apart from this, considering the language of both the proponent and opponent as arguments, and the meaning of the scriptures is that it is necessary to generate memory for all three modes, etc., if the three modes are expressed by meaning, it is equivalent to admitting that the three modes must be expressed directly, which has exceeded the scope of debate. Second, the fallacious argument has two aspects: definition and classification. The first is: whatever is listed as an argument is expressing a faulty proof. Second, it is divided into three types of fallacious arguments: those with faulty meaning, those with faulty intelligence, and those with faulty sound. The first is: expressing a reason that does not have the three modes, such as "sound is the object of eye consciousness" which expresses the unestablished, and "whatever can be measured is permanent" which expresses the uncertain, and the made
Tibetan
ན་རྟག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཡང་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཞིང་སྔར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཀྱང་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་སྟེ། ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་ལྷག་ཆད་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར། གང་རུང་གཅིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ཆད་པའི་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་། ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་བརྗོད་ཀྱང་ཚིག་མཐར་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་གྱི་ངག་ལ་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་། སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་སྒོ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། དམ་བཅའི་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་གསུམ་མོ། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དོན་སྐྱོན་ལ། བློ་སྐྱོན་ལ། སྒྲ་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་གསུམ་མོ། །བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྣལ་མ་དང་། ཐལ་འགྱུར་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སུན་འབྱིན་དུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ངག གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་ཚར་གཅད་ཉེར་གཉིས། ལྟག་ཆོད་ཉེར་བཞིར་འདོད་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ལ། གཙང་ནག་པས། རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན། དམ་བཅའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་། དོན་གྱི་སྐྱོན་དང་། བློའི་སྐྱོན་དང་། སྒྲའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བཀོད་པ་ལ་དེ་ལ་ཕྱོགས་སྣ་ཚོགས་ནས་སྨད་དམ། རང་ལ་བསྟོད་དམ། འབྲེལ་མེད་གཞན་འཆད་ན་ཡང་དེ་དག་ཏུ་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩོད་རིགས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། ནང་གསེལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ
Chinese
如“以常遍”等，说相违，此为三。第二是，虽三相全具，然说为前立论者自己未成立，即说三相皆未成立，说周遍未成立，说法相未成立，此为三。第三是，虽三相全具，且为前立论者所成立，然于陈述方式上有过失，如说具五支语，然具有增减二者的过失，以及于论敌面前，必须真实陈述法相、周遍二者，若仅陈述其中之一，则具有缺减的过失，以及虽陈述具二支，然于句末附加第三、第五格等，此为于陈述方式上有过失，此为三。第二，于破斥之语，有真实破斥与似破斥二者。初者，有定义与分类二者。初者是，以说出过失而使具有过失者被理解之语。第二者，有三种分类方式。从对象的角度分类，有对立宗的过失、自性的过失、誓言的过失说为过失的真实破斥三种。从体性的角度分类，有对意义的过失、智慧的过失、声音的过失说为过失的真实破斥三种。从陈述方式的角度分类，有如实和推论两种。第二，似破斥有定义和分类二者。初者是，凡是作为破斥而安立，然因未将过失说为过失，故不能使具有过失者被理解之语。第二有遮破和安立二者。初者是，外道所许的二十二种折伏和二十四种断灭，先前已经遮破了。胜论派说：“将非因的过失、自性的过失、誓言的过失说为过失，以及将意义的过失、智慧的过失、声音的过失说为过失，共有六种。”这种说法是不合理的，因为立论者安立了正确的能立，却从各种角度去诽谤它，或者赞扬自己，或者阐述不相关的其他内容，但这些都不包括在其中。第二是，如《论理学》中所说，根本的分类是不说出过失和说出非过失两种，而内在的分类是不可思议的。
English
Like "pervaded by permanence," stating contradiction, this is three. The second is, although the three modes are complete, stating that the previous proponent himself has not established it, that is, stating that all three modes have not been established, stating that pervasion has not been established, stating that the property of the subject has not been established, this is three. The third is, although the three modes are complete and established by the previous proponent, there is a flaw in the way of stating it, such as saying that the statement has five members, but it has both the flaws of excess and deficiency, and in front of the opponent who must actually state both the property of the subject and pervasion, if only one of them is stated, then there is a flaw of deficiency, and although a statement with two members is stated, adding the third and fifth case endings at the end of the sentence, this is a flaw in the way of stating it, this is three. Secondly, in the statement of refutation, there are correct refutation and seeming refutation. The first has definition and division. The first is, the statement that makes the one with flaws understood by stating the flaws as flaws. The second has three ways of dividing. Dividing from the perspective of the object, there are three correct refutations that state the flaws of the sign, the flaws of the definition, and the flaws of the commitment as flaws. Dividing from the perspective of the nature, there are three correct refutations that state the flaws of meaning, the flaws of intelligence, and the flaws of sound as flaws. Dividing from the perspective of the way of stating, there are the real and the consequential. Secondly, seeming refutation has definition and division. The first is, any statement that is established as a refutation, but because it does not state the flaws as flaws, it cannot make the one with flaws understood. The second has negation and establishment. The first is, the twenty-two defeats and twenty-four destructions accepted by the outsiders have already been negated. The Vaisheshika says, "Stating the flaws of the non-reason, the flaws of the definition, and the flaws of the commitment as flaws, and stating the flaws of meaning, the flaws of intelligence, and the flaws of sound as flaws, there are six." This statement is unreasonable, because the proponent establishes a correct proof, but slanders it from various angles, or praises himself, or explains other irrelevant content, but these are not included in it. The second is, as stated in the Hetuvidya, the fundamental division is not stating flaws and stating non-flaws, and the internal division is inconceivable.