Tibetan
ལྡན་པ་དགོས་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་མི་མཐུན་སྦྱོར་གང་རུང་ཞིག་གིས་ཆོག་གོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཤེས་ན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རང་ཉིད་ངེས་གཞན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཆོས་དང་ནི་འབྲེལ་པ་དང་། །བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་བྱ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། །ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། འབྲེལ་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་གསུམ་པོ་ཟླས་ཕྱེད་ནས་གསུམ་ཀ་བརྗོད་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་ཡིས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ཅེས་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དེའི་སྐྱེས་བུས་བསྡུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་ཡང་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གིས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དོན་གྱིས་བརྗོད་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དོན་མིན་ཏེ། བསྟན་བྱ་བ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ངག་གི་བྱེད་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངག་དེ་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། ངག་དེ་ལས་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ལས་དྲན་ཤེས་སྐྱེ། དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་ངག་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ལས་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ཡང་རིམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་དང་པོར་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྩོད་གཞི་ལ་བསྒྲུབ་ཆོས་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ཉིད་དོ། །ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་དང་པོར་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །སྒྲུབ་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་གསར་དུ་དྲན་པ་ནི་མི་སྐྱེ་སྟེ། སྒྲུབ་ངག་གི་སྔ་རོལ་དུ་དེ་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་དང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་དྲན་ཤེས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་སྒྲུབ་ངག་གི་གོང་དུ་སྐྱེས་ཟིན་པས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་སྒྲུབ་ངག་གཉིས་ལ་སོ་སོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་དབྱེ་བ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཕྱྭ་པ་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལ། རྩ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་ངག་བརྒྱད་དུ་འགྱུར
Chinese
虽然需要具备，但只要是顺益结合或者不顺益结合都可以，这指的是：因为它的缘故而知晓关联。这是一段偈颂。第三，驳斥争论：在《摄类学》中说：自己确定，对于其他，想要生起确定，宗法和关联，以及所立、能立其他等。如果说，宗法、关联和所立这三者，从词句上来看，与必须全部陈述这三者相违背。没有过失，因为“以宗法和关联陈述所立”是用第三种格位的意义来概括的缘故。它的意义是，正确的论式通过陈述三相的方式，以含义来陈述所立，而不是以实际陈述所立的意义，与应证相同。第三，语言的作用是：为了在对方的相续中生起理解所立的随同比量。那么，这个语言是随同比量的直接原因吗？不是的，因为从这个语言产生听觉现量，从它产生忆念，从它产生随同比量。听闻论式后，从听觉产生忆念的方式也有三种次第：对于具有宗法前提的，首先产生忆念宗法的忆念，然后产生忆念总体的忆念，然后产生在争论处上忆念周遍的忆念，通过它，在争论处上产生执持所立法的智慧，这即是随同比量。对于具有周遍前提的，首先产生忆念总体的忆念，然后产生忆念宗法的忆念，然后产生后面的方式如前所述。依靠论式，在例子上新忆念周遍关系是不会产生的，因为必须在论式之前已经忆念完毕且没有忘记。对于具有单独宗法的，以及具有单独周遍的论式，也应将之前的三种忆念中的第一种已经在论式之前产生完毕，后面的产生方式应分别与两种论式相联系。第四，在分类上，有遮破、建立、舍弃三种，第一种是：以前的智者法称等的主张，相对于根本的所立，如声音是无常的，论式会变成八种。
English
Although it is necessary to possess, any kind of beneficial connection or non-beneficial connection is acceptable, which refers to: Knowing the connection because of it. This is a verse. Third, refuting the dispute: In the Compendium of Categories, it says: Oneself is certain, for others, wanting to generate certainty, the property of the subject and the connection, as well as the thesis and the proof, etc. If it is said that the property of the subject, the connection, and the thesis, from the perspective of the words, contradict the necessity of stating all three. There is no fault, because "stating the thesis with the property of the subject and the connection" is because it is summarized by the meaning of the third case. Its meaning is that the correct argument, through stating the three aspects, states the thesis by meaning, not by the meaning of actually stating the thesis, which is the same as what should be proven. Third, the function of language is: in order to generate the subsequent inference of understanding the thesis in the mindstream of the opponent. So, is this language the direct cause of the subsequent inference? No, because from this language arises auditory perception, from it arises recollection, from it arises subsequent inference. The way in which recollection arises from auditory perception after hearing the argument also has three stages: For those with the property of the subject as a prerequisite, first, the recollection of remembering the property of the subject arises, then the recollection of remembering the general arises, then the recollection of remembering the pervasion on the subject of debate arises, and through it, the wisdom of holding the thesis on the subject of debate arises, which is the subsequent inference itself. For those with pervasion as a prerequisite, first, the recollection of remembering the general arises, then the recollection of remembering the property of the subject arises, and then the way in which the latter arises is as before. Relying on the argument, newly remembering the pervasive relationship on the example will not arise, because it is necessary to have already remembered and not forgotten it before the argument. For arguments with only the property of the subject, and arguments with only pervasion, the first of the previous three recollections has already arisen before the argument, so the way in which the latter arises should be applied separately to the two arguments. Fourth, in the classification, there are three: refutation, establishment, and abandonment. The first is: the assertions of previous scholars such as Chapa, in relation to the fundamental thesis, such as sound is impermanent, the argument will become eight types.
Tibetan
་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ། གཉིས་ཀ་མ་ཤེས་པ། ཁྱབ་པ་ཤེས་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་མ་ཤེས་པ། ཕྱོགས་ཆོས་ཤེས་ནས་ཁྱབ་པ་མ་ཤེས་པ་དང་བཞི་ལས། གཉིས་ཀ་མ་ཤེས་པ་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་པའི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་དང་། གསུམ་པ་ལ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་དང་། བཞི་པ་ལ་ནི། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་ཅིང་ཕྱོགས་ཆོས་སྟོན་པའི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འགོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་རེས་འགའ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན། སྒྲ་ཡང་རེས་འགའ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དང་། གང་རིམ་དང་ཅིག་ཆར་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་ན་བྱས་པས་སྟོང་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན། རྟག་པ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། གང་རང་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་ན་འཇིག་ངེས་ཡིན་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་བཞིན། བུམ་པ་ཡང་རང་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་གོ་ཞེས་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་དེ། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གཉིས་སོ། །རྒོལ་བ་གསུམ་པ་དེ་ལ་གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་རྗེས་ཁྱབ་ཁོ་ན་སྟོན་པ་དང་། གང་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་ལྡོག་ཁྱབ་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དང་། སྔར་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །རྒོལ་བ་བཞི་པ་ལ། སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་ཁོ་ན་སྟོན་པ་དང་། སྔར་བཤད་པའི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་དྲན་པ། གཉིས་ཀ་མ་དྲན་པ། ཁྱབ་པ་དྲན་ཅིང་ཕྱོགས་ཆོས་མ་དྲན་པ། ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཅིང་ཁྱབ་པ་མ་དྲན་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་ངག་འགོད་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའི་དངོས་རྒྱུ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན། སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་། གང་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན། སྒྲ་ནི་བྱས་སོ་ཞེས་ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་གཉིས་འགོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། སྔར་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དང་། བཞི་པ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཁྱབ་པ་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་
Chinese
因此，对于反驳者，根本的区分在于：既知道周遍和法相，既不知道两者，知道周遍而不知道法相，知道法相而不知道周遍这四种情况。对于既不知道两者的情况，则是为了论证两者而作的为他比量；对于第三种情况，则是为了论证法相并显示周遍而作的为他比量；对于第四种情况，则是为了论证周遍并显示法相而作的为他比量。其中，第一种情况是：凡是偶尔产生的，都遍及于所作，例如瓶子。声音也是偶尔产生的，这是论证法相的正确的论证语。凡是不能次第和同时起作用的，都遍及于不是所作，例如虚空。常法也是不能次第和同时起作用的，这是反向周遍的论证。凡是从自因中不依赖他因而坏灭的，都遍及于必定坏灭，例如灯焰的最后一刹那。瓶子也是从自因中不依赖他因而坏灭的，这是后向周遍的论证。这是两种论证周遍的正确的论证语。对于第三种反驳者，则会说：凡是所作，都遍及于无常，例如瓶子，这只是显示后向周遍；凡是常法，都遍及于非所作，例如虚空，这只是显示反向周遍的正确的论证语，并且会显示之前所说的论证法相的正确的论证语。对于第四种反驳者，则会说：声音是所作，这只是显示法相，并且会陈述之前所说的论证周遍的正确的论证语。对于既知道法相和周遍的情况，又分为：记得两者，既不记得两者，记得周遍而不记得法相，记得法相而不记得周遍这四种情况。其中，第一种情况不是陈述论证语的对象，因为生起比量的直接原因已经完备。对于第二种情况，则会陈述：凡是所作，都遍及于无常，例如瓶子，声音也是所作，这是顺向相似例；凡是常法，都遍及于非所作，例如虚空，声音是所作，这是反向相似例。对于第三种情况，则是之前所说的只显示法相的正确的论证语；对于第四种情况，则是之前所说的只显示周遍的
English
Therefore, for the refuter, the fundamental distinctions are: knowing both pervasion and property of the subject, not knowing both, knowing pervasion but not knowing the property of the subject, and knowing the property of the subject but not knowing pervasion. For the case of not knowing both, it is the inference for others made to prove both; for the third case, it is the inference for others made to prove the property of the subject and show pervasion; for the fourth case, it is the inference for others made to prove pervasion and show the property of the subject. Among them, the first case is: whatever arises occasionally is pervaded by being made, for example, a pot. Sound also arises occasionally, this is the correct argument to prove the property of the subject. Whatever is devoid of the ability to function successively and simultaneously is pervaded by being devoid of being made, for example, space. Permanence is also devoid of the ability to function successively and simultaneously, this is the argument for reverse pervasion. Whatever disintegrates from its own cause without relying on other causes is pervaded by necessarily disintegrating, for example, the last moment of a flame. A pot also disintegrates from its own cause without relying on other causes, this is the argument for subsequent pervasion. These are two correct arguments for proving pervasion. For the third refuter, it will be said: whatever is made is pervaded by impermanence, for example, a pot, this only shows subsequent pervasion; whatever is permanent is pervaded by being unmade, for example, space, this only shows the correct argument for reverse pervasion, and it will show the correct argument for proving the property of the subject mentioned earlier. For the fourth refuter, it will be said: sound is made, this only shows the property of the subject, and it will state the correct argument for proving pervasion mentioned earlier. For the case of knowing both the property of the subject and pervasion, it is further divided into: remembering both, not remembering both, remembering pervasion but not remembering the property of the subject, and remembering the property of the subject but not remembering pervasion. Among them, the first case is not the object of stating an argument, because the direct cause for the arising of inference is complete. For the second case, it will be stated: whatever is made is pervaded by impermanence, for example, a pot, sound is also made, this is a positive example; whatever is permanent is pervaded by being unmade, for example, space, sound is made, this is a negative example. For the third case, it is the correct argument mentioned earlier that only shows the property of the subject; for the fourth case, it is the one mentioned earlier that only shows pervasion.