Tibetan
པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་རྒོལ་བ་ལ་ངག་ཡན་ལག་གཉིས་པ་ལྡན་དགོས་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་མི་མཐུན་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་ནི་མི་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་དངོས་སུ་བརྗོད་པས་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཤེས་ན། །གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས། །དོན་གྱི་གོ་བས་ཅིག་ཤོས་ལ། །དྲན་པ་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་། མི་མཐུན་སྦྱོར་གང་བཀོད་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་དང་། ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་གང་བཀོད་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཚུལ་གསུམ་གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། སྒྲུབ་པའི་ངག་ནི་ཕ་རོལ་གྱིས་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའམ། ཕྱོགས་ཆོས་ཁྱབ་པ་རེས་འཇོག་ཏུ་རྟོགས་ཀྱང་གཞི་མཐུན་དུ་མ་དྲན་པ་དྲན་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་ཁྱབ་པ་རེས་འཇོག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་སྒྲའི་སྟེང་དུ་བྱས་པ་ངེས་པ་དང་། བུམ་པའི་སྟེང་དུ་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པ་ནི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་བྱས་པ་དང་། བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་པའོ། །འོ་ན་སྔར་ཚུལ་གསུམ་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ནང་དུ་བློ་གྲོས་རྩིངས་པའི་རྣམ་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྟོན་པ་ཁྱོད་རྣ་བ་བླགས་ཏེ་ཉོན་ཅིག སྒྲའི་སྟེང་དུ་ཚུལ་གསུམ་གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པ་དང་། ཅིག་ཆར་དུ་དྲན་པ་གཉིས་དོན་གཏན་མི་གཅིག་སྟེ། གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པ་ནི་སྒྲ་བྱས་པར་ཡང་དྲན་ཞིང་། སྒྲའི་སྟེང་དུ་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་དྲན་པ་གཉིས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་རིགས་རྒྱུན་གཅིག་ལ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན། སྒྲ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པའི་གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་དེ་དེ་གཉིས་སུ་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། གཙོ་བོ་ཡིད་རྟོག་གཅིག་གིས་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ནམ། གཙོ་བོ་ཡིད་རྟོག་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག་ཆོས། །གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཐ་དད་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་སོག
Chinese
因此，对于这样的反驳，需要具备言语支分之二，但不必具备顺法结合和不顺法结合，因为真实宣说二者中的任何一个，也会生起对另一个的忆念。因此，经中说：“如果知道关联，说出二者中的任何一个，通过意义的理解，也会生起对另一个的正确忆念。”因此，对于此，安立顺法结合和不顺法结合都没有差别，安立具有同品遍在先导和周遍先导也没有差别，因为所有这些都能在诤论事上生起忆念三相在同一处的忆念之识。理藏自释中说：“立宗之语是使对方未领悟的领悟，或者虽轮流领悟了同品遍在和周遍，但使未忆念在同一处忆念的语言。”因此，轮流领悟同品遍在和周遍，比如在声上确定为所作，在瓶子上确定为无常所周遍。在同一处忆念，就是在声自身上忆念为所作，以及忆念所作则为无常所周遍二者。如果问：那么，先前承诺了不可能同时忆念三相，这岂不是相违吗？内心愚钝却在外表显露的你们，请竖起耳朵听着。在声上忆念三相在同一处，和同时忆念二者，意义完全不同。在同一处忆念，就是也忆念声为所作，也忆念在声上所作则为无常所周遍，二者是未被其他知识中断的同一类相续中忆念，仅仅是忆念而已，仅凭此并不能成立同时忆念二者。否则，将不会有声为所作和无常在同一处忆念，因为声不可能同时忆念为二者。如果不成立，是一个主要的意念同时忆念二者，还是两个主要的、实体各异的意念同时忆念二者呢？如果如第一种情况，那么，因此，任何周遍法，由谁来理解，它就不能由其他来做到，因此，各自分别存在。等等。
English
Therefore, for such a refutation, it is necessary to have two limbs of speech, but it is not necessary to have either a concordant connection or a discordant connection, because actually stating either of the two will also give rise to the remembrance of the other. Therefore, it is said in the scriptures: "If one knows the connection, by stating either of the two, through the understanding of the meaning, a correct remembrance of the other will also arise." Therefore, for this, there is no difference in establishing either a concordant connection or a discordant connection, and there is no difference in establishing either a subject-property-preceded or a pervasion-preceded, because all of these can generate the memory-consciousness of remembering the three aspects in the same place on the subject of debate. The auto-commentary of the Treatise on Reasoning says: "The statement of proof is the speech that makes the other understand what they have not understood, or, although they understand the subject-property and the pervasion alternately, it is the speech that makes them remember what they have not remembered in the same place." Therefore, alternately understanding the subject-property and the pervasion is like determining that sound is produced, and determining that a pot is pervaded by impermanence. Remembering in the same place is remembering that sound itself is produced, and that what is produced is pervaded by impermanence. If you ask: Then, is it not contradictory to have previously promised that it is impossible to remember the three aspects simultaneously? You who outwardly display the appearance of inner dullness, please listen carefully. Remembering the three aspects in the same place on sound, and remembering them simultaneously, are completely different in meaning. Remembering in the same place is remembering that sound is produced, and also remembering that what is produced on sound is pervaded by impermanence. These two are remembered in the same mental continuum, uninterrupted by other knowledge, it is merely remembering, and by that alone, it is not established that the two are remembered simultaneously. Otherwise, there will be no remembrance of sound being produced and impermanent in the same place, because it is impossible for sound to be remembered as both simultaneously. If it is not established, is it one main mental conception that remembers the two simultaneously, or are it two main mental conceptions of different entities that remember the two simultaneously? If it is like the first case, then, therefore, whatever is the pervasive dharma, by whom it is understood, it cannot be done by another, therefore, they exist separately. Etc.
Tibetan
ས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་རྣམས་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གཅིག་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དུ་མར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མི་འཇུག་པས་ཚུལ་གསུམ་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་མི་སྲིད་པར་གསུངས་ཤིང་། གཞན་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་གཞི་མཐུན་དུ་དྲན་པར་གསུངས་སོ། །ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་དང་ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མཐའ་རྟེན་རྫོགས་པའི་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ཚང་མང་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཁྱབ་པ་ལ་མཐའ་རྟེན་སྦྱོར་བ་དང་། ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ལ་ལའང་དུ་བ་ཡོད་དོ། །སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་ལ་མཐའ་རྟེན་སྦྱོར་རོ། །གཉིས་པ་མཁས་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ནི། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པའི་ཚེ་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ནས་ཁར་འབྱིན་པའི་མཁས་པ་ལ་ནི། འོ་ན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་འགྲུབ་བོ། །ཚོགས་སུ་ཁྱབ་པ་ངག་ཏུ་མི་བརྗོད་ན་མཁས་སུ་ཟིན་ཡང་སྐབས་དེར་སྒྲུབ་པའི་ངག་རྫོགས་པར་སྦྱར་ཏེ། མ་རྫོགས་ན་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུ་མཛད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཞིང་ཁར་འབྱིན་པའི་མཁས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཀྱང་ཡོད་དེ། སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་དག་གི་ལུང་སྦྱོར་ནི། དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །ཞེས་སོགས་ལ་མཛད་ལ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །རྒྱུ་དངོས་དེ་དག་མི་ཤེས་ལ། །སྟོན་ཏེ་ཞེས་པས་སྒྲུབ་ངག་བསྟན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྟན་པས་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ནུས་པའི་མཁས་པ་དང་། མི་ནུས་པའི་བླུན་པོ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་པས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་པ་ནི། མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི། གཏན་ཚིག་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ངག་ཡན་ལག་གཉིས་
Chinese
将要遮止大地主之理的主尊们。如果按照后者，则一个人将变成多个不同的相续。考虑到这一点，《理藏自释》中说：在自利的时候，两种分别不能同时进入，因此不可能同时忆念三种方式。在利他的时候，如前所述，三种方式可以统一忆念。对于具有同品前行和周遍前行两者，都必须加上结尾词。例如，对于具有同品前行，就像众多的瓶子一样。像瓶子一样，这是将结尾词加在周遍上。对于具有周遍前行，有些地方也有烟。声音也是被造作的，这是将结尾词加在同品上。第二，对于智者的应用方式是：在例子上知道周遍关系的时候，对于忆念总周遍并说出口的智者来说，像“那么声音也是被造作的”这样，仅仅陈述同品也能成立。如果在集会中不口头陈述周遍，即使已经成为智者，在那个时候也要完整地陈述论证的语言。因为不完整会导致责难。如《释量论》中所说：对于为他人的缘故而作的推论，主要是语言的过失和功德，而不是意义。因为如果不如实陈述意义，会导致说话者受到责难。似乎是这样理解的。同样，对于忆念并说出同品的智者来说，也有仅仅陈述周遍的论证语言，因为与前者相同。在《理藏自释》中，对于这些的经文应用是：例子具有它的自性，等等。它的意思是这样的：例子具有它的自性，以及不了解那些原因事物，显示等等，这并不是显示论证的语言，而是在例子上显示周遍关系成立的量。通过显示它，在例子上知道周遍关系的时候，有不需要依赖论证语言也能忆念总周遍的智者，和不能忆念的愚者两种。对于第一种，仅仅陈述同品就能产生推论，对于智者们来说，仅仅陈述理由就足够了。对于第二种，语言的两个支分
English
The chief lords of the logic of the great earth lords will be prevented. According to the latter, one person will become many different continuums. Considering this, the 'Rig Gter Rangdrel' says: In the case of self-benefit, two discriminations cannot enter simultaneously, so it is impossible to remember the three modes simultaneously. In the case of benefiting others, as mentioned before, the three modes can be remembered in a unified way. For both those with the probandum preceding and those with pervasion preceding, it is necessary to add a concluding word. For example, for those with the probandum preceding, it is like many pots. 'Like a pot,' this is adding the concluding word to the pervasion. For those with the pervasion preceding, some places also have smoke. 'Sound is also produced,' this is adding the concluding word to the probandum. Secondly, the way to apply it to the wise is: when one knows the pervasion relationship on the example, for the wise who remember the general pervasion and speak it out, like 'then sound is also produced,' even just stating the probandum is sufficient. If the pervasion is not stated verbally in the assembly, even if one has become wise, at that time one must state the complete argument. Because incompleteness will lead to criticism. As it is said in the 'Pramanavarttika': For inference for the sake of others, the faults and merits of language are the main thing, not the meaning. Because if the meaning is not stated as it is, it will lead to the speaker being criticized. It seems that this is how it is understood. Similarly, for the wise who remember and speak out the probandum, there is also the argument language that only states the pervasion, because it is the same as the former. In the 'Rig Gter Rangdrel', the application of these scriptures is: 'The example has its own nature,' etc. Its meaning is like this: 'The example has its own nature, and not knowing those causal things, showing,' etc., this is not showing the argument language, but showing the valid cognition that establishes the pervasion relationship on the example. By showing that, when one knows the pervasion relationship on the example, there are two kinds of people: the wise who can remember the general pervasion without relying on the argument language, and the foolish who cannot. For the first kind, just stating the probandum can generate inference, for the wise, it is enough to just state the reason. For the second kind, the two limbs of language