Chinese
之故。周遍，因此仅与此相关联。立宗之过失并非他者，如是所说之故。因此，自宗是二者相违，若为因之过失，不观待立宗，仅以作为因陈述即周遍，若为立宗之过失，不观待能立，仅以立宗即周遍之故。因此，在成立声为常法时，即使将常法作为因陈述之时，常法与在声之上安立的方式相符不成立，是因之过失，而非立宗之过失。声为常法被量遮止涉入，是彼等相关的立宗之过失，而非因之过失等，必须分别而说。第四，某些人说，正确立宗的定义之遣除对象与立宗之过失无有差别，此非彼等之过失吗？为了成立如是等等的周遍，因为出现了定义遣除对象等之论典之故。在《庄严论》中说，彼是理之过失之故，唯以理之定义遣除之故。以理之定义遣除，非以立宗之定义所遣除，因为无意义之故，如是说。那么，于不成立之因，立宗法成立，于不定之因，周遍成立，于相违之因，后随成立，此三者，有法，成为因之过失应成，因为是正确因之定义的遣除对象之故。若许，应成基不成立。根本的理成立，理以三相亦……在彼之自释中，以后随确定，则遣除相违及其同品。以周遍确定，则遣除不定及其同品剩余和具有者，如是说。在解释中说，夏，于彼不成立之对治，则说立宗法确定，反过来说，相违，彼之对治为后随。迷惑者为不定，彼之对治为周遍确定。如是所说之故。自宗是二者相违，若是正确因之定义所遣除，则必须基不成立。若是具有因之过失者，则必须基成立之故。因此，立宗之过失与，正确立宗的定
English
Therefore. It is pervasive, therefore it is only related to that. The fault of the proposition is not something else, as it is said. Therefore, in our own system, these two are contradictory. If it is a fault of the reason, it is pervasive because it is considered only as a statement of the reason, regardless of the proposition. If it is a fault of the proposition, it is pervasive because it is considered only as the proposition, regardless of the proof. Therefore, when establishing sound as permanent, even when permanence is stated as the reason, the non-establishment of permanence in accordance with the way it is placed on sound is a fault of the reason, not a fault of the proposition. The exclusion of sound as permanent by valid cognition is a fault of the proposition related to that, not a fault of the reason, etc., and it is necessary to speak by distinguishing them. Fourth, some say that there is no difference between the object of elimination of the definition of a correct proposition and the fault of the proposition, is this not their fault? In order to establish the pervasiveness of such things, it is because the texts of the object of elimination of the definition, etc., have appeared. In the Ornament it is said, "That is a fault of the reason, therefore it is eliminated only by the definition of the reason. The elimination by the definition of the reason is not to be eliminated by the definition of the proposition, because it is meaningless," so they say. Then, for the unestablished reason, the property of the subject is established, for the uncertain reason, the reverse is established, and for the contradictory reason, the subsequent concomitance is established. These three, the subject of the property, should be the fault of the reason, because they are the objects of elimination of the definition of the correct reason. If you accept, it follows that the basis is not established. The root reason is established, the reason also has three aspects... In its own commentary, "By the certainty of the subsequent concomitance, the contradictory and its similar are eliminated. By the certainty of the reverse, the uncertain and its similar, the remainder and the possessor are eliminated," it says. In the explanation it says, "Sha, for the antidote to the unestablished, the certainty of the property of the subject is stated. Conversely, the contradictory, its antidote is the subsequent concomitance. The confused one is the uncertain, its antidote is the certainty of the reverse." So it is said. Our own system is that these two are contradictory, if it is eliminated by the definition of the correct reason, then the basis must not be established. If it is a fault of the reason, then the basis must be established. Therefore, the fault of the proposition and, the definition of the correct proposition
Tibetan
ད་ཀྱིས་བསལ་བྱ་ལའང་འགྲེའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་ངག་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད། ངག་སྨྲ་བ་པོའི་གང་ཟག་གི་རྣམ་གཞག རྩོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ངག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་རང་གི་མཐོང་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་སྒྲའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་གོ །འདི་ལ་ཁ་ཅིག སྔར་རྒོལ་རང་གིས་ངེས་པའི་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ལ་བསམས་ནས་ཚུལ་གསུམ་གང་རུང་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་གྱིས་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དེས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་ན། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་གྱིས་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དེས་ཀྱང་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དང་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས། མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་མཚོན་ནུས་ཤིང་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་གི་མིང་གིས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའོ། །ཁ་ཅིག སྔར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བསྣན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག དེ་ལ་དཔང་པོས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་དང་། ཕྱི་རྒོལ། དཔང་པོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་བཞིན། སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། དེ་གཉིས་རྒྱལ་ཕམ་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་གོ །གཉིས་པ་ནི། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་པོ་གང་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་དེ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་དང་། སྐྱོན་མེད་བརྗོད་པ་དེ་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་གནས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ན་ཕྱིར་རྒོལ་ཕམ་ལ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་ཡང་དག་པ་བརྗོད་ན་རྒོལ་བ་ཕམ་ཞིང་དེས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའམ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་ཞིག་བརྗོད་ཀྱང་རྒོལ་བས་ཚེར་མ་འབྱིན་མ་ཤེས་ན་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལ་
Chinese
现在也解释需要去除的部分。第二，关于论证的陈述有三点：为他人的推论的定义；陈述者的人的分类；辩论时言语的详细区分。第一点是：先前辩论者自己所见的理由的三种方式，为了适合当前情况，是向反驳者展示没有语言错误的陈述。对此，有些人认为，添加“先前辩论者自己确定的”这种限定是不合理的，因为这会导致释迦牟尼没有正确地陈述论证。有些人认为，考虑到只陈述同品遍在的论证，添加“三种方式中的任何一种”这种限定也是不合理的，因为如果通过同品遍在的正确论证陈述了三种方式，那么通过只具有同品遍在的正确论证也同样陈述了三种方式。这个和正确的论证是同义词，因此，先前的定义能够代表两者，并且用推论这个名称来称呼它的原因是，它是为了在其他反驳者的心中产生推论的原因，因此是用结果的名称来称呼原因。有些人认为，添加“因为是先前辩论者心中推论的结果”是不合理的，因为不能确定先前辩论者心中一定有理解所要证明的事物的推论。第二点有三方面：各自的定义；胜负的分类；以及证人如何证明的方式。第一点是：先前辩论者、反驳者和证人三者的定义依次是：承诺陈述论证的人；承诺陈述反驳的人；以及承诺陈述两者胜负的人。第二点是：辩论者和反驳者两人中，谁陈述了有缺陷的，那就是被驳倒的位置；谁陈述了没有缺陷的，那就是被支持的位置。也就是说，如果辩论者提出了正确的论证，而反驳者没有指出缺陷，那么反驳者就失败了。如果辩论者提出了看似论证的论证，而反驳者指出了正确的缺陷，那么辩论者就失败了。即使他提出了看似论证的论证，但反驳者没有指出缺陷，或者指出了看似缺陷的缺陷，但辩论者不知道如何去除障碍，那么对于这两种情况
English
Now, we will also explain what needs to be removed. Second, regarding the statement of proof, there are three points: the definition of inference for others; the classification of the person who makes the statement; and the detailed distinction of speech during debate. The first point is: the three modes of the sign seen by the previous debater himself, which, in order to suit the current situation, is the statement that shows the opponent to be free from linguistic errors. Some say that adding the qualification "determined by the previous debater himself" is unreasonable, because it would lead to the consequence that Shakyamuni did not correctly state the proof. Some say that considering the proof that only states the পক্ষধর্ম (pakṣadharma, property of the subject), adding the qualification "any of the three modes" is also unreasonable, because if the correct proof with homogeneous connection states the three modes, then the correct proof with only পক্ষধর্ম (pakṣadharma) also states the three modes in the same way. This and the correct proof are synonyms, so the previous definition can represent both, and the reason for calling it by the name of inference is that it is the cause of generating inference in the mind of the other opponent, so it is naming the cause with the name of the result. Some say that adding "because it is the result of inference in the mind of the previous debater" is unreasonable, because it is not certain that the previous debater necessarily has an inference that understands what is to be proven. The second point has three aspects: the respective definitions; the classification of victory and defeat; and how the witness proves it. The first point is: the definitions of the previous debater, the opponent, and the witness are, in order, the person who promises to state the proof; the person who promises to state the refutation; and the person who promises to state the victory and defeat of the two. The second point is: of the two, the debater and the opponent, whoever states the flawed is the place to be refuted, and whoever states the flawless is the place to be supported. That is, if the debater presents a correct proof and the opponent does not point out the flaw, then the opponent loses. If the debater presents a seemingly correct proof and the opponent points out the correct flaw, then the debater loses. Even if he presents a seemingly correct proof, but the opponent does not point out the flaw, or points out a seemingly flawed flaw, but the debater does not know how to remove the obstacle, then for both of these situations